ਤਥੇਤਿ ਸਾ ਯਦਾ ਤੂਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਮਿਲ ਗਈ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਤੁ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਥੇਤਿ ਮਨੁਜਾਧਿਪਃ। ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਜਗਾਮ ਸ ਤਯਾ ਸਹ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ' ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਾ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਮਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਿਵਾਪਰਾ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਸ੍ਤਾਂ ਚ ਬੁਭੁਜੇ ਕਾਮਤੋ ਵਸ਼ੀ
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਕੋਲ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ; ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ।
ਨ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੇਤਿ ਮਨ੍ਵਾਨੋ ਨ ਸ ਤਾਂ ਕਿਂਚਿਦੂਚਿਵਾਨ੍। ਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤੇਨ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਪੁੱਛਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ, ਸੁਭਾਵ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਉਪਚਾਰੇਣ ਚ ਰਹਸ੍ਤੁਤੋष ਜਗਤੀਪਤਿਃ। ਸ ਰਾਜਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਪਰਮਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਲਾਲਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਤੇ ਨਿੱਜੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਹਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਗਙ੍ਗਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਨੀ। ਮਾਨੁषਂ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਸੀ; ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।
ਭਾਗ੍ਯੋਪਨਤਕਾਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚੋਪਨਤਾऽਭਵਤ੍। ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਰ੍ਨृਪਸਿਂਹਸ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜਸਮਦ੍ਯੁਤੇਃ
ਭਾਗ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ।
ਸਂਭੋਗਸ੍ਨੇਹਚਾਤੁਰ੍ਯੈਰ੍ਹਾਵਲਾਸ੍ਯੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ। ਰਾਜਾਨਂ ਰਮਯਾਮਾਸ ਯਥਾ ਰਜ੍ਯੇਤ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮਿਲਾਪ, ਪਿਆਰ, ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਮੋਹਣੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰਾਜ਼ੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਵੇ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਨृਤੂਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਬਹੂਨ੍ਗਤਾਨ੍। ਰਮਮਾਣਸ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ, ਸਾਲ, ਮੌਸਮ ਤੇ ਮਹੀਨੇ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ।
ਦਿਵਿष੍ਠਾਨ੍ਮਾਨੁषਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ ਵੈ ਨृਪਃ।' ਆਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮੁਮੁਦੇ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੇ, ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੌਜਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਰ੍ਭਮਧਾਰਯਤ੍। ਅष੍ਟਾਵਜਨਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਮਰਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍
ਮੌਸਮ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਜਾਤਂ ਜਾਤਂ ਚ ਸਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਯਮ੍ਯਸਿ ਭਾਰਤ। ਸੂਤਕੇ ਕਣ੍ਠਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਾਨ੍ਨਿਨਾਯ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਭਾਰਤ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਰ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ, ਗਲ ਫੜ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੰਦੀ।
ਪ੍ਰੀਣਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਰੋਤਸ੍ਯਮਜ੍ਜਯਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਨ ਪ੍ਰਿਯਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਰਭਵਤ੍ਤਦਾ
‘ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ’ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦੀ; ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਸੀ।
ਨ ਚ ਤਾਂ ਕਿਂਚਨੋਵਾਚ ਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਭੀਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। `ਅਮੀਮਾਂਸ੍ਯਾ ਕਰ੍ਮਯੋਨਿਰਾਗਮਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ
ਪਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਆਖਿਆ; ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝਣਾ ਪਵੇਗਾ।'
ਸ੍ਮਰਨ੍ਪਿਤृਵਚਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਪृਚ੍ਛਤ੍ਪੁਤ੍ਰਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍। ਜਾਤਾਞ੍ਜਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈ ਹਨ੍ਤਿ ਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਪ੍ਤ ਵਰਾਨ੍ਸੁਤਾਨ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸਤ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਤ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਜਾਂ ਅਜੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸੀ—ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਰ੍ਧਰ੍ਮਭਙ੍ਗਾਚ੍ਚ ਨਾਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਾਂ ਕਥਂਚਨ। ਅष੍ਟਮਂ ਤੁ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਰ੍ਧृਤਿਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪੁੱਛਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਠਵੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਆਈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਡੋਲ ਗਈ।
ਅਥੈਨਾਮष੍ਟਮੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਜਾਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤੀਮਿਵ। ਉਵਾਚ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਪੁਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਅੱਠਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮਾਂ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਆਲਭਨ੍ਤੀਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਮਾਵਧੀਃ ਕਸ੍ਯ ਕਾऽਸੀਤਿ ਕਿਂ ਹਿਨਤ੍ਸਿ ਸੁਤਾਨਿਤਿ। ਪੁਤ੍ਰਘ੍ਨਿ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇ ਸੁਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
''ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ! ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਦੀ ਹੈਂ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਦੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।''
ਪੁਤ੍ਰਕਾਮ ਨ ਤੇ ਹਨ੍ਮਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤਾਂ ਵਰ। ਜੀਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਮਮ ਵਾਸੋऽਯਂ ਯਥਾ ਸ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
''ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੀ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਕਪੜਾ ਹੁਣ ਮੁਕ ਗਿਆ।''
ਅਹਂ ਗਙ੍ਗਾ ਜਹ੍ਨੁਸੁਤਾ ਮਹਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਾ। ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮੁषਿਤਾऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
''ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਹਾਂ, ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀ ਹਾਂ।''
ਇਮੇऽष੍ਟੌ ਵਸਵੋ ਦੇਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਹੌਜਸਃ। ਵਸਿष੍ਠਸ਼ਾਪਦੋषੇਣ ਮਾਨੁषਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਾਃ
''ਇਹ ਅੱਠ ਵਸੂ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।''
ਤੇषਾਂ ਜਨਯਿਤਾ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਦृਤੇ ਭੁਵਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਮਦ੍ਵਿਧਾ ਮਾਨੁषੀ ਧਾਤ੍ਰੀ ਲੋਕੇ ਨਾਸ੍ਤੀਹ ਕਾਚਨ
''ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਮਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।''
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਜ੍ਜਨਨੀਹੇਤੋਰ੍ਮਾਨੁषਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਾ। ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਵਸੂਨष੍ਟੌ ਜਿਤਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਕ੍ਸ਼ਯਾਃ
''ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ। ਅੱਠ ਵਸੂ ਜਨਮ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਅਬਾਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।''
ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਮਯਸ੍ਤ੍ਵੇष ਵਸੂਨਾਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤੋ ਮਯਾ। ਜਾਤਂ ਜਾਤਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਜਨ੍ਮਤੋ ਮਾਨੁषਾਦਿਤਿ
''ਇਹੀ ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ: 'ਜੋ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗੀ।'''
ਤਤ੍ਤੇ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਆਪਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਾਹਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍
''ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।''
ਅਯਂ ਤਵ ਸੁਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ। ਸਂਭੂਤੋਤਿਜਨਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ।। ।। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਮਹਾਭਾਰਤੇ ਆਦਿਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਭਵਪਰ੍ਵਣਿ ਪਞ੍ਚਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ।। 105
''ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਕਰੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।''
ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਃ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਗੁਣਾਨਹਮ੍। ਦਮੋ ਦਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਹ੍ਰੀਰ੍ਧृਤਿਸ੍ਤੇਜ ਉਤ੍ਤਮਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਮਹਾਸਤ੍ਵੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੇ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਸੰਯਮ, ਦਾਨ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਬੁਧੀ, ਲਾਜ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਉੱਚਾ ਤੇਜ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਸ ਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲੋ ਨृਪਃ। ਆਸੀਦ੍ਭਰਤਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪृਥੁਵ੍ਯਂਸੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਅਨ੍ਵਿਤਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨृਪਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਗਲ ਸੰਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮੋਟੇ ਕੰਧੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਭ ਰਾਜ-ਲਕੜੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।