ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪਞ੍ਚਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਹੋਰ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਚੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਅਪ੍ਰੈषੀਦ੍ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੇਵ ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਨਯਸ੍ਤਵ । ਯਤਮਾਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਦ ਪਾਰਥ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਵਿਧ੍ਯਤ੍ਤਨਯਸ੍ਤਵ । ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਂਧਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵਿੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਙ੍ਖਾਞ੍ਛਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਨ੍ਯਮਞ੍ਜਂਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਯ ਕਾਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ, ਰਾਜਾ।
ਯਥਾ ਹਂਸਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤਟਾਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ, ਰਾਜਾ, ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਵਲੋਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਰਣੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਥਮਾਵ੍ਰਜਤ੍। ਅਗਾਧੇ ਮਞ੍ਜਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵੀਪੋ ਭੀष੍ਮੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਡੂੰਘੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਉਸ ਲਈ ਟਾਪੂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਅਵਾਰਯਤ੍ਤਤਃ ਸ਼ੂਰੋ ਭੂਯ ਏਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਫਿਰ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੁੜ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਰੈਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਮਹਾਕਾਯੋ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਨੈਵ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ
ਮਹਾਂਕਾਇ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਉਵੇਂ ਹੀ ਛੇਦਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ذਰ੍ਹਾ ਵੀ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਦਂਸ਼ਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭੀष੍ਮਾਯਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਂ ਰਣੇ। ਆਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੱਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਰਸ਼ਯ-ਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਾਧਵਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਆਜਘਾਨ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ
ਮਾਧਵ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਥੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਰਾਜਨ੍ਮਾਧਵਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਅਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਸ਼ਰਸਙ੍ਘਂ ਤੁ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਧਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਸ਼ੈਨੇਯ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਮਾਧਵ।
ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸਿਂਹਨਾਦ ਨਨਾਦ ਚ
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗرجਿਆ।
ਮਾਧਵਸ੍ਤੁ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਰਣੇ ਤਦਾ। ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਜਹਾਸ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਮਾਧਵ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਇਆ, ਹिम्मਤ ਫੜੀ, ਚਮਕਿਆ, ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਗرجਿਆ।
ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਧਵਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਗਜਮ੍
ਭਗਦੱਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਹਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੈਨੇਯੋ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਂਨਤਪਰ੍ਵਣਃ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ੈਨੇਯ ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਚੰਗੀ ਤੀਰ-ਬੂੰਦ ਮਾਰੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषੋ ਰਾਜਾ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਤਧਾਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਕृਤਹਸ੍ਤਵਤ੍
ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਹਰਤਾ ਨਾਲ ਚੌੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੌਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੇਗਵਤ੍ਪਰਵੀਰਹਾ । ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕਨਕਵੈਡੂਰ੍ਯਭੂषਿਤਾਮਾਯਸੀਂ ਦृਢਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੁਜਾਂ ਮਲ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਵਿਡੂਰੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੀ ਭਾਲ ਚੁੱਕੀ।
ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਂ ਘੋਰਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਰਮਾਹਵੇ। ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਬਲੇਰਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਭਾਲ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀ; ਉਹ ਭਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜੀ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਯਕੈਃ । ਤਤਃ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਸਹੋਲ੍ਕੇਵ ਹਤਪ੍ਰਭਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਭਾਲ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਭਾਲ ਅਚਾਨਕ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਾ ਪਤੰਗ whose ਚਮਕ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਿਹਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਮਹਤਾ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਮ੍
ਭਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਰਥ-ਕਤਾਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਥਾ ਪਰਿਵृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਹ
ਵਾਰਸ਼ਨੇਯਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਰਥੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਘੇਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤਥਾ ਕੁਰੁਤ ਕੌਰਵ੍ਯਾ ਯਥਾਃ ਵਃ ਸਾਤ੍ਯਕੋ ਯੁਧਿ । ਨ ਜੀਵਨ੍ਪ੍ਰਤਿਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਮਹਤੋऽਸ੍ਮਾਦ੍ਰਥਵ੍ਰਜਾਤ੍
ਇੰਝ ਕਰੋ, ਹੇ ਕੌਰਵੋ, ਕਿ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਇਸ ਵੱਡੀ ਰਥ-ਕਤਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਉਂਦਾ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਹਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍ । ਤਥੇਤਿ ਚ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਮਹਾਂਰਥੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ'।
ਸ਼ੈਨੇਯਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸਰ੍ਭੀष੍ਮਾਯਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਂ ਰਣੇ। `ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਤਦਾऽऽਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਂ ਵਧੇ।' ਕਾਮ੍ਭੋਜਰਾਜੋ ਬਲਵਾਨ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਜਦੋਂ ਅਭਿਮਨਯੁ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਕਾਂਭੋਜ ਰਾਜਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕਣ ਆ ਗਿਆ।
ਆਰ੍ਜੁਨਿਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਪੁਨਰੇਵ ਚਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਂ ਨृਪ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੌਂਸਠ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਪੁਨਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤਂ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਨਵਭਿਰਿਚ੍ਛਨ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਰਥੀ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮੇ। ਯਦਾਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਗੇਯ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।