ਉਭੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ੌ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਭਾਰਤ। ਤਥਾ ਤੌ ਜਾਤਸਂਰਮ੍ਭਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚੰਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਰਤ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੁੱਸਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਸਮੀਯਤੁਰ੍ਮਹਾਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਯਸ਼ਕ੍ਰੌ ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ। ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਜਾਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੀਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਵੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਸ਼ਤੇਨਾਜੌ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਹਵੇ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਉੱਤੇ ਸੌ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਗਏ।
ਯਥੈਵ ਪਨ੍ਨਗਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਟਾਕਂ ਤृषਿਤਾਸ੍ਤਥਾ।' ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਲਲਾਟੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸੇ ਸੱਪ, ਰਾਜਾ, ਝੀਲ ਤੋਂ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਵਿੜ੍ਹਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਲਲਾਟਸ੍ਥੈਸ੍ਤੁ ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਣੇ। ਯਥਾ ਮੇਰੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੈਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਜੋ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ ਹਨ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਵ ਧਨ੍ਵਿਨਾ। ਵ੍ਯਰਾਜਤ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕਃ ਪੁष੍ਪਵਾਨਿਵ
ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪਰ੍ਵਣੀਵ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਹੁਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ਬਲਵਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗਿਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਚਾਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਆਜਘਾਨ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪਞ੍ਚਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਹੋਰ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਚੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਅਪ੍ਰੈषੀਦ੍ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੇਵ ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਨਯਸ੍ਤਵ । ਯਤਮਾਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਦ ਪਾਰਥ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਵਿਧ੍ਯਤ੍ਤਨਯਸ੍ਤਵ । ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਂਧਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵਿੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਙ੍ਖਾਞ੍ਛਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਨ੍ਯਮਞ੍ਜਂਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਯ ਕਾਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ, ਰਾਜਾ।
ਯਥਾ ਹਂਸਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤਟਾਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ, ਰਾਜਾ, ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਵਲੋਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਰਣੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਥਮਾਵ੍ਰਜਤ੍। ਅਗਾਧੇ ਮਞ੍ਜਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵੀਪੋ ਭੀष੍ਮੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਡੂੰਘੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਉਸ ਲਈ ਟਾਪੂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਅਵਾਰਯਤ੍ਤਤਃ ਸ਼ੂਰੋ ਭੂਯ ਏਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਫਿਰ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੁੜ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਰੈਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਮਹਾਕਾਯੋ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਨੈਵ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ
ਮਹਾਂਕਾਇ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਉਵੇਂ ਹੀ ਛੇਦਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ذਰ੍ਹਾ ਵੀ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਦਂਸ਼ਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭੀष੍ਮਾਯਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਂ ਰਣੇ। ਆਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੱਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਰਸ਼ਯ-ਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਾਧਵਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਆਜਘਾਨ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ
ਮਾਧਵ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਥੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਰਾਜਨ੍ਮਾਧਵਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਅਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਸ਼ਰਸਙ੍ਘਂ ਤੁ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਧਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਸ਼ੈਨੇਯ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਮਾਧਵ।
ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸਿਂਹਨਾਦ ਨਨਾਦ ਚ
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗرجਿਆ।
ਮਾਧਵਸ੍ਤੁ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਰਣੇ ਤਦਾ। ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਜਹਾਸ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਮਾਧਵ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਇਆ, ਹिम्मਤ ਫੜੀ, ਚਮਕਿਆ, ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਗرجਿਆ।
ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਧਵਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਗਜਮ੍
ਭਗਦੱਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਹਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੈਨੇਯੋ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਂਨਤਪਰ੍ਵਣਃ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ੈਨੇਯ ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਚੰਗੀ ਤੀਰ-ਬੂੰਦ ਮਾਰੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषੋ ਰਾਜਾ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਤਧਾਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਕृਤਹਸ੍ਤਵਤ੍
ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਹਰਤਾ ਨਾਲ ਚੌੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੌਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੇਗਵਤ੍ਪਰਵੀਰਹਾ । ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕਨਕਵੈਡੂਰ੍ਯਭੂषਿਤਾਮਾਯਸੀਂ ਦृਢਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੁਜਾਂ ਮਲ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਵਿਡੂਰੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੀ ਭਾਲ ਚੁੱਕੀ।