ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਾਨ੍ਯਾਤਾਨ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰਾਹਵੇ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਂਸ੍ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੋਕੇ ਗਏ; ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਮੇਕਂ ਮਹਾਰਥਃ । ਏषੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਰਥੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇਕੱਲਾ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; 'ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ!'
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਮਾਭੈष੍ਟ ਭੀष੍ਮੋ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਨ ਵਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਮਰੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨੋਤ੍ਸਹੇਤਾਪਿ ਵਾਸਵਃ
'ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਡਰੋ ਨਾ! ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗਾ।'
ਕਿਮੁ ਭੀष੍ਮੋ ਰਣੇ ਵੀਰਾ ਗਤਸਤ੍ਵੋऽਲ੍ਪਜੀਵਿਤਃ। ਇਤਿ ਸੇਨਾਪਤੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
'ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਕੀ, ਹੇ ਵੀਰੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ?' ਫੌਜਪਤੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ—
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਆਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਰੇ ਵਾਰ੍ਯੋਘਾਨਚਲਾ ਇਵ
—ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਅਟੱਲ ਲਹਿਰਾਂ।
ਅਵਾਰਯਨ੍ਤ ਸਂਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਾਵਕਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਃ
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲੱਗੇ; ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਰਥੀ—
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਧਨਞ੍ਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
—ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਨੰਜਯ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੀਰ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ । ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਮਹਾਰਥੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਉੱਥੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਨਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਾਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ । ਯਥਾ ਵਾਰਯਤੇ ਵੇਲਾ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਤੋਯਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਜਦ ਪਾਰਥ ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਰਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤਟ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਉਭੌ ਤੌ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਵੁਭੌ ਭਾਰਤਦੁਰ੍ਜਯੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਭਾਰਤਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ ਸਨ।
ਉਭੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ੌ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਭਾਰਤ। ਤਥਾ ਤੌ ਜਾਤਸਂਰਮ੍ਭਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚੰਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਰਤ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੁੱਸਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਸਮੀਯਤੁਰ੍ਮਹਾਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਯਸ਼ਕ੍ਰੌ ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ। ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਜਾਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੀਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਵੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਸ਼ਤੇਨਾਜੌ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਹਵੇ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਉੱਤੇ ਸੌ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਗਏ।
ਯਥੈਵ ਪਨ੍ਨਗਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਟਾਕਂ ਤृषਿਤਾਸ੍ਤਥਾ।' ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਲਲਾਟੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸੇ ਸੱਪ, ਰਾਜਾ, ਝੀਲ ਤੋਂ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਵਿੜ੍ਹਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਲਲਾਟਸ੍ਥੈਸ੍ਤੁ ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਣੇ। ਯਥਾ ਮੇਰੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੈਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਜੋ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ ਹਨ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਵ ਧਨ੍ਵਿਨਾ। ਵ੍ਯਰਾਜਤ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕਃ ਪੁष੍ਪਵਾਨਿਵ
ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪਰ੍ਵਣੀਵ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਹੁਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ਬਲਵਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗਿਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਚਾਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਆਜਘਾਨ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪਞ੍ਚਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਹੋਰ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਚੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਅਪ੍ਰੈषੀਦ੍ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੇਵ ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਨਯਸ੍ਤਵ । ਯਤਮਾਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਦ ਪਾਰਥ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਵਿਧ੍ਯਤ੍ਤਨਯਸ੍ਤਵ । ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਂਧਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵਿੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਙ੍ਖਾਞ੍ਛਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਨ੍ਯਮਞ੍ਜਂਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਯ ਕਾਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ, ਰਾਜਾ।
ਯਥਾ ਹਂਸਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤਟਾਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ, ਰਾਜਾ, ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਵਲੋਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਰਣੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਥਮਾਵ੍ਰਜਤ੍। ਅਗਾਧੇ ਮਞ੍ਜਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵੀਪੋ ਭੀष੍ਮੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਡੂੰਘੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਉਸ ਲਈ ਟਾਪੂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਅਵਾਰਯਤ੍ਤਤਃ ਸ਼ੂਰੋ ਭੂਯ ਏਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਫਿਰ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੁੜ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਰੈਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਮਹਾਕਾਯੋ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਨੈਵ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ
ਮਹਾਂਕਾਇ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਉਵੇਂ ਹੀ ਛੇਦਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ذਰ੍ਹਾ ਵੀ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਦਂਸ਼ਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭੀष੍ਮਾਯਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਂ ਰਣੇ। ਆਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੱਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਰਸ਼ਯ-ਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ।