ਭੀਮਸੇਨਂ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਵਧੈषਿਣਮ੍ । ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਰ੍ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਸੌਮਦੱਤੀ ਨੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਨਕੁਲਂ ਸ਼ੂਰਂ ਕਿਰਨ੍ਤਂ ਸਾਯਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਵਿਕਰ੍ਣੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਇਚ੍ਛਨ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਕਰਨ ਨੇ ਸ਼ੂਰਾ ਨਕੁਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਵੰਲ਼ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸਹਦੇਵਂ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕृਪਃ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤੋ ਯੁਧਿ
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਸਾਹਦੇਵ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਂ ਭੈਮਸੇਨਿਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਨਿਧਨਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਂ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋऽਭ੍ਯਜ੍ਰਵਦ੍ਬਲੀ
ਤਾਕਤਵਰ ਦੁਰਮੁਖਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਕ੍ਰੂਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਸ੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਵਾਰਯਤ੍ । `ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਧਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰੀਤਿਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਰਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਮਹਾਰਾਜ ਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਮ੍ਭੋਜ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਕਾਂਭੋਜ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ, ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਸਮੇਤਾਵਰਿਮਰ੍ਦਨੌ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਤਦ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਮਵਾਰਯਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੌਕਸ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਰਭਸਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍ । ਭੀष੍ਮਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਂ ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਸਯਨ੍ਤਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਮਹਾਰਾਜ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਅਰਜੁਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਤਾਵਕਾ ਯੋਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਰੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਯੋਧੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਾਨ੍ਯਾਤਾਨ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰਾਹਵੇ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਂਸ੍ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੋਕੇ ਗਏ; ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਮੇਕਂ ਮਹਾਰਥਃ । ਏषੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਰਥੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇਕੱਲਾ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; 'ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ!'
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਮਾਭੈष੍ਟ ਭੀष੍ਮੋ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਨ ਵਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਮਰੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨੋਤ੍ਸਹੇਤਾਪਿ ਵਾਸਵਃ
'ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਡਰੋ ਨਾ! ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗਾ।'
ਕਿਮੁ ਭੀष੍ਮੋ ਰਣੇ ਵੀਰਾ ਗਤਸਤ੍ਵੋऽਲ੍ਪਜੀਵਿਤਃ। ਇਤਿ ਸੇਨਾਪਤੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
'ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਕੀ, ਹੇ ਵੀਰੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ?' ਫੌਜਪਤੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ—
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਆਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਰੇ ਵਾਰ੍ਯੋਘਾਨਚਲਾ ਇਵ
—ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਅਟੱਲ ਲਹਿਰਾਂ।
ਅਵਾਰਯਨ੍ਤ ਸਂਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਾਵਕਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਃ
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲੱਗੇ; ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਰਥੀ—
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਧਨਞ੍ਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
—ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਨੰਜਯ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੀਰ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ । ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਮਹਾਰਥੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਉੱਥੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਨਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਾਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ । ਯਥਾ ਵਾਰਯਤੇ ਵੇਲਾ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਤੋਯਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਜਦ ਪਾਰਥ ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਰਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤਟ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਉਭੌ ਤੌ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਵੁਭੌ ਭਾਰਤਦੁਰ੍ਜਯੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਭਾਰਤਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ ਸਨ।
ਉਭੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ੌ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਭਾਰਤ। ਤਥਾ ਤੌ ਜਾਤਸਂਰਮ੍ਭਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚੰਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਰਤ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੁੱਸਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਸਮੀਯਤੁਰ੍ਮਹਾਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਯਸ਼ਕ੍ਰੌ ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ। ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਜਾਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੀਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਵੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਸ਼ਤੇਨਾਜੌ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਪੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਹਵੇ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਉੱਤੇ ਸੌ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਗਏ।
ਯਥੈਵ ਪਨ੍ਨਗਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਟਾਕਂ ਤृषਿਤਾਸ੍ਤਥਾ।' ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਲਲਾਟੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸੇ ਸੱਪ, ਰਾਜਾ, ਝੀਲ ਤੋਂ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਵਿੜ੍ਹਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਲਲਾਟਸ੍ਥੈਸ੍ਤੁ ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਣੇ। ਯਥਾ ਮੇਰੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੈਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਜੋ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ ਹਨ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਵ ਧਨ੍ਵਿਨਾ। ਵ੍ਯਰਾਜਤ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕਃ ਪੁष੍ਪਵਾਨਿਵ
ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪਰ੍ਵਣੀਵ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਹੁਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ਬਲਵਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗਿਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਚਾਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਆਜਘਾਨ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।