ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਵ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ । ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮਥੋਵਾਚ ਸਮਭ੍ਯੋਹਿ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ, ਤਦ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ।'
ਨ ਚਾਪਿ ਭੀਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮਾਦਦ੍ਯ ਕਥਂਚਨ । ਅਹਮੇਨਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਾਤਯਿष੍ਯੇ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੋਂ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਹृष੍ਟਾਵਾਦ੍ਰਵਤਾਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸ੍ਯ ਦਂਸ਼ਿਤਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੁੰਤੀਭੋਜ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੀਤ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹੇ; ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਧਰਮਰਾਜ ਵੀ।
ਤਥੇਤਰਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਮ੍ਯੇਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸਮਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਵੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਸ੍ਤਾਵਕਾਸ਼੍ਚ ਸਮੇਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਿਲਣ ਲਈ ਚੜ੍ਹੇ; ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਚੇਕਿਤਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਾਯਾਤ੍ । ਭੀष੍ਮਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਂ ਰਣੇ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵृषਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕਣ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਦਾ ਬੱਚਾ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਾਨ੍ਤਿਕਮੁਪਾਗਤਮ੍ । ਤ੍ਵਰਮਾਣਂ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤਂ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਨ੍ਯਵਰਾਯਤ੍
ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਂ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਵਧੈषਿਣਮ੍ । ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਰ੍ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਸੌਮਦੱਤੀ ਨੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਨਕੁਲਂ ਸ਼ੂਰਂ ਕਿਰਨ੍ਤਂ ਸਾਯਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਵਿਕਰ੍ਣੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਇਚ੍ਛਨ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਕਰਨ ਨੇ ਸ਼ੂਰਾ ਨਕੁਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਵੰਲ਼ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸਹਦੇਵਂ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕृਪਃ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤੋ ਯੁਧਿ
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਸਾਹਦੇਵ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਂ ਭੈਮਸੇਨਿਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਨਿਧਨਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਂ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋऽਭ੍ਯਜ੍ਰਵਦ੍ਬਲੀ
ਤਾਕਤਵਰ ਦੁਰਮੁਖਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਕ੍ਰੂਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਸ੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਵਾਰਯਤ੍ । `ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਧਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰੀਤਿਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਰਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਮਹਾਰਾਜ ਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀष੍ਮਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਮ੍ਭੋਜ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਕਾਂਭੋਜ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ, ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਸਮੇਤਾਵਰਿਮਰ੍ਦਨੌ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਤਦ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਮਵਾਰਯਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੌਕਸ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਰਭਸਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍ । ਭੀष੍ਮਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਂ ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਸਯਨ੍ਤਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਮਹਾਰਾਜ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਅਰਜੁਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਤਾਵਕਾ ਯੋਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਰੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਯੋਧੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਾਨ੍ਯਾਤਾਨ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰਾਹਵੇ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਂਸ੍ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੋਕੇ ਗਏ; ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਮੇਕਂ ਮਹਾਰਥਃ । ਏषੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਰਥੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇਕੱਲਾ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; 'ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ!'
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਮਾਭੈष੍ਟ ਭੀष੍ਮੋ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਨ ਵਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਮਰੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨੋਤ੍ਸਹੇਤਾਪਿ ਵਾਸਵਃ
'ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਡਰੋ ਨਾ! ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗਾ।'
ਕਿਮੁ ਭੀष੍ਮੋ ਰਣੇ ਵੀਰਾ ਗਤਸਤ੍ਵੋऽਲ੍ਪਜੀਵਿਤਃ। ਇਤਿ ਸੇਨਾਪਤੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
'ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਕੀ, ਹੇ ਵੀਰੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ?' ਫੌਜਪਤੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ—
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਆਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਰੇ ਵਾਰ੍ਯੋਘਾਨਚਲਾ ਇਵ
—ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਅਟੱਲ ਲਹਿਰਾਂ।
ਅਵਾਰਯਨ੍ਤ ਸਂਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਾਵਕਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਃ
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲੱਗੇ; ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਰਥੀ—
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਧਨਞ੍ਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
—ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਨੰਜਯ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੀਰ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ । ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਮਹਾਰਥੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਉੱਥੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਨਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਾਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ । ਯਥਾ ਵਾਰਯਤੇ ਵੇਲਾ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਤੋਯਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਜਦ ਪਾਰਥ ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਰਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤਟ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਉਭੌ ਤੌ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਵੁਭੌ ਭਾਰਤਦੁਰ੍ਜਯੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਭਾਰਤਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ ਸਨ।