ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ । ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯੇਤਾਂ ਸਹਸਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮਮ ਮਹਾਰਣੇ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘਟੋਤਕਚ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੈਰੇਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ । ਨਾਨ੍ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਥਾਨੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਭਾਰਤਾ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਜਾਂ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ऋਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦੇਵਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭਵਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪੀਡਿਤਾਨਾਂ ਗਤਿਰ੍ਭਵ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਵ ਸਂਧਾਰਯਨ੍ਪੁਤ੍ਰਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਂਤਨੋਃ ਸੁਤਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਸ਼ੰਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੁਰਯੋਧਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈ — ਦਿਲੋਂ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹਿ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਪਾਤਯਿष੍ਯੇ ਰਿਪੂਨਨ੍ਯਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯਨ੍ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੋ ਜਯੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਪੰਡਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੰਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਕਾਲਂ ਤਵ ਮਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮਹਾਬਲ । ਹਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਲਿਆ ਸੀ: ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ—
ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਦਪਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਹਿਤਮ੍ । ਇਤਿ ਤਤ੍ਕृਤਵਾਂਸ਼੍ਚਾਹਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ; ਜਿਵੇਂ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਚਾਪਿ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਕਰਿष੍ਯੇ ਯਥਾਬਲਮ੍ । ਅਹਂ ਵਾऽਦ੍ਯ ਹਤਃ ਸ਼ੇष੍ਯੇ ਹਨਿष੍ਯੇ ਵਾऽਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਅੱਜ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਅੱਜ ਪੰਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜੇਤੁਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਵਾਸਵੈਃ।' ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਪੰਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪ੍ਰਤਰਿष੍ਯੇ ऋਣਂ ਤਵ। ਭਰ੍ਤृਪਿਣ੍ਡਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਹਤਾਃ ਪृਤਨਾਮੁਖੇ
ਅੱਜ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਰਾਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪ੍ਰਵਪਞ੍ਛਰੈਃ। ਆਸਸਾਦ ਦੁਰਾਧਰ੍षਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰੀ ਤੇ ਪੰਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਅਨੀਕਮਧ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਭਾਰਤਰ੍षਭ । ਆਸ਼ੀਵਿषਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹੇ ਗਾਂਗੇਯਾ ਨੂੰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਪੰਡਵਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਦਸ਼ਮੇऽਹਨਿ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯਞ੍ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੋऽਵਧੀਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਤੇषਾਮਾਦਤ੍ਤ ਤੇਜਾਂਸਿ ਜਲਂ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਂਸ਼ੁਭਿਃ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਹ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ । ਸਾਰੋਹਾਣਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਹਯਾਨਾਂ ਚਾਯੁਤਂ ਤਥਾ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹਨੇ ਲੱਖਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਪਾਦਾਤਾਨਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਦੋ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕ ਉਠਿਆ।
ਨ ਚੈਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਾਂ ਕੇਚਿਚ੍ਛੇਕੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਉਤ੍ਤਰਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਸਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਿਆ।
ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਵਾਃ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ । ਵਧਾਯਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਭੀष੍ਮਂ ਸृਞ੍ਜਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਯੋਧੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਪੀੜਤ, ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਸ ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਥਾ । ਅਵਕੀਰ੍ਣੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਃ ਸ਼ੈਲੋ ਮੇਘੈਰਿਵਾਵृਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਵ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ । ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮਥੋਵਾਚ ਸਮਭ੍ਯੋਹਿ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ, ਤਦ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ।'
ਨ ਚਾਪਿ ਭੀਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮਾਦਦ੍ਯ ਕਥਂਚਨ । ਅਹਮੇਨਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਾਤਯਿष੍ਯੇ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੋਂ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਹृष੍ਟਾਵਾਦ੍ਰਵਤਾਂ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸ੍ਯ ਦਂਸ਼ਿਤਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੁੰਤੀਭੋਜ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੀਤ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹੇ; ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਧਰਮਰਾਜ ਵੀ।
ਤਥੇਤਰਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਮ੍ਯੇਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸਮਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਵੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਸ੍ਤਾਵਕਾਸ਼੍ਚ ਸਮੇਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਿਲਣ ਲਈ ਚੜ੍ਹੇ; ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਚੇਕਿਤਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਾਯਾਤ੍ । ਭੀष੍ਮਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਂ ਰਣੇ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵृषਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕਣ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਦਾ ਬੱਚਾ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਾਨ੍ਤਿਕਮੁਪਾਗਤਮ੍ । ਤ੍ਵਰਮਾਣਂ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤਂ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਨ੍ਯਵਰਾਯਤ੍
ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।