ਯਕ੍ਸ਼ੀ ਵਾ ਪਨ੍ਨਗੀ ਵਾऽਪਿ ਮਾਨੁषੀ ਵਾ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। `ਯਾऽਸਿ ਕਾऽਸਿ ਸੁਰਪ੍ਰਖ੍ਯੇ ਮਹਿषੀ ਮੇ ਭਵਾਨਘੇ
'ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਯਕਸ਼ੀ ਹੋ, ਜਾਂ ਨਾਗ-ਕੰਯਾ, ਜਾਂ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਮਾਨਵ ਨਾਰੀ? ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋ, ਸੁਰ-ਸਮਾਨ ਨਾਰੀ, ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਬਣੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ।'
ਤ੍ਵਾਂ ਗਤਾ ਹਿ ਮਮ ਪ੍ਰਾਮਾ ਵਸੁ ਯਨ੍ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ।' ਯਾਚੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰਗਰ੍ਭਾਭੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵ ਸ਼ੋਭਨੇ
'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਕੁਝ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਰ-ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੋ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮृਦੁ ਵਲ੍ਗੁ ਚ। ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ ਚ ਸਾऽਗਚ੍ਛਚ੍ਛਾਨ੍ਤਨੋਰ੍ਭੂਤਯੇ ਤਦਾ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਹੌਲੀ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਸਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਰਨ੍ਤਂ ਤੀਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਵਸੂਨਾਂ ਸਮਯਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾऽਥਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਉਹ, ਨਰ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਵਾਅਦਾ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥਿਨੀ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਪਵਚਨਂ ਚਾਪਿ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯੈਵ ਸ੍ਵਯਂ ਨृਪਮ੍
ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਪ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਕਾਲੋऽਯਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸਾ ਵਸੂਨਾਂ ਸ਼ਾਪਚੋਦਿਤਾ। ਉਵਾਚ ਚੈਵ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਾ ਹ੍ਲਾਦਯਨ੍ਤੀ ਮਨੋ ਗਿਰਾ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ', ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਈ।
ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੀਪਾਲ ਮਹਿषੀ ਤੇ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾ। ਨ ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਵਾ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ਕਥਂਚਨ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਾਂਗੀ। ਪਰ ਨਾ ਤੁਸੀਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੇ।
ਯਤ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਮਹਂ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸ਼ੁਭਮ੍। ਨ ਤਦ੍ਵਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾऽਸ੍ਮਿ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤਥਾऽਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕੜਵੀ ਗੱਲ ਵੀ ਨਾ ਕਹੋ।
ਏਵਂ ਹਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇऽਹਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਵਾਰਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਚੋਕ੍ਤਾ ਤ੍ਯਜੇਯਂ ਤ੍ਵਾਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕੋ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਆਖੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਏष ਮੇ ਸਮਯੋ ਰਾਜਨ੍ਭਜ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਅਨੁਨੀਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਤ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਬਣੋ।
ਤਥੇਤਿ ਸਾ ਯਦਾ ਤੂਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਮਿਲ ਗਈ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਤੁ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਥੇਤਿ ਮਨੁਜਾਧਿਪਃ। ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਜਗਾਮ ਸ ਤਯਾ ਸਹ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ' ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਾ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਮਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਿਵਾਪਰਾ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਸ੍ਤਾਂ ਚ ਬੁਭੁਜੇ ਕਾਮਤੋ ਵਸ਼ੀ
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਕੋਲ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ; ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ।
ਨ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੇਤਿ ਮਨ੍ਵਾਨੋ ਨ ਸ ਤਾਂ ਕਿਂਚਿਦੂਚਿਵਾਨ੍। ਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤੇਨ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਪੁੱਛਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ, ਸੁਭਾਵ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਉਪਚਾਰੇਣ ਚ ਰਹਸ੍ਤੁਤੋष ਜਗਤੀਪਤਿਃ। ਸ ਰਾਜਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਪਰਮਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਲਾਲਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਤੇ ਨਿੱਜੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਹਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਗਙ੍ਗਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਨੀ। ਮਾਨੁषਂ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਸੀ; ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।
ਭਾਗ੍ਯੋਪਨਤਕਾਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚੋਪਨਤਾऽਭਵਤ੍। ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਰ੍ਨृਪਸਿਂਹਸ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜਸਮਦ੍ਯੁਤੇਃ
ਭਾਗ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ।
ਸਂਭੋਗਸ੍ਨੇਹਚਾਤੁਰ੍ਯੈਰ੍ਹਾਵਲਾਸ੍ਯੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ। ਰਾਜਾਨਂ ਰਮਯਾਮਾਸ ਯਥਾ ਰਜ੍ਯੇਤ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮਿਲਾਪ, ਪਿਆਰ, ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਮੋਹਣੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰਾਜ਼ੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਵੇ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਨृਤੂਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਬਹੂਨ੍ਗਤਾਨ੍। ਰਮਮਾਣਸ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ, ਸਾਲ, ਮੌਸਮ ਤੇ ਮਹੀਨੇ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ।
ਦਿਵਿष੍ਠਾਨ੍ਮਾਨੁषਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ ਵੈ ਨृਪਃ।' ਆਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮੁਮੁਦੇ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੇ, ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੌਜਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਰ੍ਭਮਧਾਰਯਤ੍। ਅष੍ਟਾਵਜਨਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਮਰਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍
ਮੌਸਮ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਜਾਤਂ ਜਾਤਂ ਚ ਸਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਯਮ੍ਯਸਿ ਭਾਰਤ। ਸੂਤਕੇ ਕਣ੍ਠਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਾਨ੍ਨਿਨਾਯ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਭਾਰਤ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਰ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ, ਗਲ ਫੜ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੰਦੀ।
ਪ੍ਰੀਣਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਰੋਤਸ੍ਯਮਜ੍ਜਯਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਨ ਪ੍ਰਿਯਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਰਭਵਤ੍ਤਦਾ
‘ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ’ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦੀ; ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਸੀ।
ਨ ਚ ਤਾਂ ਕਿਂਚਨੋਵਾਚ ਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਭੀਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। `ਅਮੀਮਾਂਸ੍ਯਾ ਕਰ੍ਮਯੋਨਿਰਾਗਮਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ
ਪਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਆਖਿਆ; ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝਣਾ ਪਵੇਗਾ।'
ਸ੍ਮਰਨ੍ਪਿਤृਵਚਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਪृਚ੍ਛਤ੍ਪੁਤ੍ਰਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍। ਜਾਤਾਞ੍ਜਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈ ਹਨ੍ਤਿ ਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਪ੍ਤ ਵਰਾਨ੍ਸੁਤਾਨ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸਤ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਤ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਜਾਂ ਅਜੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸੀ—ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਰ੍ਧਰ੍ਮਭਙ੍ਗਾਚ੍ਚ ਨਾਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਾਂ ਕਥਂਚਨ। ਅष੍ਟਮਂ ਤੁ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਰ੍ਧृਤਿਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪੁੱਛਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਠਵੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਆਈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਡੋਲ ਗਈ।
ਅਥੈਨਾਮष੍ਟਮੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਜਾਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤੀਮਿਵ। ਉਵਾਚ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਪੁਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਅੱਠਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮਾਂ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਆਲਭਨ੍ਤੀਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਮਾਵਧੀਃ ਕਸ੍ਯ ਕਾऽਸੀਤਿ ਕਿਂ ਹਿਨਤ੍ਸਿ ਸੁਤਾਨਿਤਿ। ਪੁਤ੍ਰਘ੍ਨਿ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇ ਸੁਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
''ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ! ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਦੀ ਹੈਂ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਦੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।''
ਪੁਤ੍ਰਕਾਮ ਨ ਤੇ ਹਨ੍ਮਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤਾਂ ਵਰ। ਜੀਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਮਮ ਵਾਸੋऽਯਂ ਯਥਾ ਸ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
''ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੀ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਕਪੜਾ ਹੁਣ ਮੁਕ ਗਿਆ।''