ਕਥਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਗਾਙ੍ਗੇਯਮਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਃ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ?
ਕੇऽਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੀਕੇ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮੁਦਾਯੁਧਾਃ। ਤ੍ਵਰਮਾਣਾਸ੍ਤ੍ਵਰਾਕਾਲੇ ਜਿਗੀषਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ?
ਕਥਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਸ਼ਮੇऽਹਨਿ। ਅਯੁਧ੍ਯਤ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜੇ?
ਨ ਮृष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਾ । ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਰਥਮਦ੍ਗੋऽਸ੍ਵ ਧਨੁਰ੍ਵਾऽਸ਼ੀਰ੍ਯਤਾਸ੍ਥਤਃ
ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਕੀ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ, ਜਾਂ ਉਹ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਖੜਾ ਰਿਹਾ?
ਨਾਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਰਥਭਙ੍ਗੋ ਨ ਚਾਪ੍ਯਭੂਤ੍। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨਿਘ੍ਨਤਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਵਕਰੀ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਨੇਕਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਤਥਾ ਦਨ੍ਤਿਗਣਾ ਰਾਜਨ੍ਹਾਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਸਞ੍ਜਿਤਾਃ
ਅਨੇਕਾਂ ਲੱਖਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵਧੇ।
ਯਥਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਂ ਕੌਰਵ੍ਯ ਸ ਚਾਪਿ ਸਮਿਰ੍ਤਿਜਯਃ । ਪਾਰ੍ਯਾਨਾਮਕਰੋਦ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸਤਤਂ ਸਮਿਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕੌਰਵ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਪਰਾਞ੍ਸ਼ਰੈਃ । ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਪਾਂਚਾਲ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ਮੇऽਹਨਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਰਿਪੁਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਾਂ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜੀ।
ਨ ਹਿ ਭੀष੍ਮਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੂਰ੍ਵਜ । ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਮਿਵਾਨਤਕਮ੍
ਪਾਂਡਵ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੀ ਫਾਹੀ ਫੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਥੋਪਾਯਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਰਥਿਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਪਰਾਜਿਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਧਨੰਜਯ, ਸਭ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੀਭਤਸੁ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਪਾਅ ਵਰਤੇ।
ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਨੁਚ੍ਚੈਰ੍ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ਵਿਸृਜਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਕਾਲਵਦ੍ਰਣੇ
ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਿੱਚਦਾ, ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਵਗਾਉਂਦਾ, ਪਾਰਥ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾਵਕਾ ਭਾਰਤਰ੍षਭ । ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵ ਮृਗਾ ਰਾਜਨ੍ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਮਹਾਭਯਾਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਰਾਜਾ।
ਜਯਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਚਾਭਿਪੀਡਿਤਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ
ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਵਿਚ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏष ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਤਾਤ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਃ ਕृष੍ਣਸਾਰਥਿਃ। ਦਹਤੇ ਮਾਮਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਨ ਕਾਨਨਮ੍
ਇਹ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਿੱਟੇ ਹਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਥੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਪਣ੍ਡਵੇਨ ਯੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਾਲ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਗਾਂਗੇਯਾ, ਵੇਖੋ ਕਿ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਪੰਡਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਯੋਧਾ ਵਲੋਂ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪਸ਼ੁਗਣਾਨ੍ਪਾਲਃ ਸਂਕਾਲਯਤਿ ਕਾਨਨੇ । ਤਥੇਦਂ ਮਾਮਕਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਕਾਲ੍ਯਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਭਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਧਨਞ੍ਜਯਸ਼ਰੈਰ੍ਭਗ੍ਨਂ ਦ੍ਰਵਮਾਣਂ ਤਤਸ੍ਤਤਃ । ਭੀਮੋऽਪ੍ਯੇਵਂ ਦੁਰਾਧਰ੍ਪੋ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਤਿ ਮੇ ਬਲਮ੍
ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈ; ਭੀਮ ਵੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੇਕਿਤਾਨਸ਼੍ਚ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਸੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਾਹਿਨੀਂ ਦ੍ਰਵਤੇ ਮਮ
ਸਾਤਯਕੀ, ਚੇਕਿਤਾਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰ ਅਭਿਮਨਯੂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੰਡਵ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ । ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯੇਤਾਂ ਸਹਸਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮਮ ਮਹਾਰਣੇ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘਟੋਤਕਚ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੈਰੇਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ । ਨਾਨ੍ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਥਾਨੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਭਾਰਤਾ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਜਾਂ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ऋਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦੇਵਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭਵਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪੀਡਿਤਾਨਾਂ ਗਤਿਰ੍ਭਵ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਵ ਸਂਧਾਰਯਨ੍ਪੁਤ੍ਰਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਂਤਨੋਃ ਸੁਤਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਸ਼ੰਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੁਰਯੋਧਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈ — ਦਿਲੋਂ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹਿ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਪਾਤਯਿष੍ਯੇ ਰਿਪੂਨਨ੍ਯਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯਨ੍ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੋ ਜਯੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਪੰਡਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੰਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਕਾਲਂ ਤਵ ਮਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮਹਾਬਲ । ਹਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਲਿਆ ਸੀ: ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ—
ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਦਪਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਹਿਤਮ੍ । ਇਤਿ ਤਤ੍ਕृਤਵਾਂਸ਼੍ਚਾਹਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ; ਜਿਵੇਂ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਚਾਪਿ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਕਰਿष੍ਯੇ ਯਥਾਬਲਮ੍ । ਅਹਂ ਵਾऽਦ੍ਯ ਹਤਃ ਸ਼ੇष੍ਯੇ ਹਨਿष੍ਯੇ ਵਾऽਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਅੱਜ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਅੱਜ ਪੰਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜੇਤੁਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਵਾਸਵੈਃ।' ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਪੰਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।