ਵਨਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਗਤਮ੍ । ਨ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰੋਚਤੇ ਕृष੍ਣ ਹਨ੍ਤਿ ਭੀष੍ਮੋ ਹਿ ਨਃ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਅਜੈਯ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਸਾਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਪਤਙ੍ਗਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍। ਏਕਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਮਭ੍ਯੇਤਿ ਤਥਾऽਹਂ ਭੀष੍ਮਮੇਯਿਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਵੱਲ ਪਤੰਗਾ ਦੌੜਦਾ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਰਾਜ੍ਯਹੇਤੋਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ । ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇ ਸ਼ੁਰਾਃ ਸਾਯਕੈਰ੍ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਾਃ
ਰਾਜ ਦੀ خاطر, ਹੇ ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵੀਰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜ੍ਹਤ ਹਨ।
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਭ੍ਰਾਤृਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਨਂ ਗਤਾਃ। ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਾ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਾ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਭਰਾਤਾ-ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵੀਰ ਰਾਜ ਗਵਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਜੀਵਿਤਂ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਜੀਵਿਤਂ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍। ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਸ਼ੇषੇਣ ਚਰਿष੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਜੀਵਨ ਮਿਲਣਾ ਵਾਕਈ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਜੋ ਜੀਵਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਦਿ ਤੇऽਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸ ਕੇਸ਼ਵ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਵਿਰੋਧੇਨ ਹਿਤਂ ਵ੍ਯਾਹਰ ਕੇਸ਼ਵ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਕੇਸ਼ਵ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੱਸ, ਕੇਸ਼ਵ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਢਾਢਸ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਵਿषਾਦਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਸਤ੍ਯਸਂਗਰ । ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸ਼ੂਰਾ ਦੁਰ੍ਜਯਾਃ ਸਤ੍ਰੁਸੂਦਨਾਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ; ਤੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਸ਼ੂਰਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸੌ। ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਮਿਵਿਸ਼੍ਵਰੌ
ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਮਾਂ ਵਾ ਨਿਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਤ੍ਵਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਪਾਂਡਵ, ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ। ਮਹਾਰਾਜ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜੇਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਮਾਹੂਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਯਦਿ ਨੇਚ੍ਛਤਿ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਜੇ ਫਲਗੁਨ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਲਲਕਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਦਿ ਭੀष੍ਮੇ ਹਤੇ ਵੀਰੇ ਜਯਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪਣ੍ਡਵ। ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯੇਕਰਥੇਨਾਦ੍ਯ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਪਾਂਡਵ, ਜੇ ਤੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਰਾਜਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਮਿ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਰਥਾਤ੍
ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ। ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਚ੍ਛਤ੍ਰੁਃ ਸ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਮਦਰ੍ਥਾ ਭਵਦਰ੍ਥਾ ਯੇ ਯੇ ਮਦੀਯਾਸ੍ਤਵੈਵ ਤੇ
ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੀ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਨ।
ਤਵ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਮ ਸਖਾ ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਸ਼ਿष੍ਯ ਏਵ ਚ । ਮਾਂਸਾਨ੍ਯੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਫਲ੍ਗੁਨਾਰ੍ਥੇ ਮਹੀਪਤੇ
ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੀ ਹੈ। ਫਲਗੁਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਵੀ ਕੱਟ ਕੇ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਏष ਚਾਪਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਜੀਵਿਤਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਏष ਨਃ ਸਮਯਸ੍ਤਾਤ ਤਾਰਯੇਮ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਚਾਵਾਂਗੇ।
ਸ ਮਾਂ ਨਿਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਤ੍ਸਜ੍ਜੋ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਮੁਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯੇ ਯਤ੍ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਪੂਰ੍ਵਤਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਉਪਪਲਵਯ ਵਿੱਚ ਪੂਰਵਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯਮਿਤ੍ਯੁਲੂਕਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ। ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਦਂ ਤਾਵਦ੍ਵਚਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਉਲੂਕਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।' ਤਦ ਤਕ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਅਥਵਾ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯੈष ਭਾਰਃ ਪਰਿਮਿਤੋ ਰਣੇ
ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਫਲਗੁਨ ਦਾ ਹੀ ਹੈ।
ਸ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੀष੍ਮਂ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮ੍ । ਅਸ਼ਕ੍ਯਮਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੰਭਵ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਹਿਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵੈਃ । ਨਿਹਨ੍ਤ੍ਯਾਦਰ੍ਜੁਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕਿਮੁ ਭੀष੍ਮਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਅਰਜੁਨ ਜਦ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਕੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ?
ਵਿਪਰੀਤੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਗਤਸਤ੍ਵੋऽਲ੍ਪਜੀਵਨਃ । ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਨੂਨਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਕਈ ਉਲਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਰਨਾ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਮਾਧਵ। ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯੇਤੇ ਨ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਵ ਵੇਗਵਿਧਾਰਣੇ
ਇਹੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੀ, ਮਾਧਵ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਜੋਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਨਿਯਤਂ ਸਮਾਵਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਭਵਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੱਖ ਤੇ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਪਿ ਰਣੇ ਦੇਵਾਞ੍ਜਯੇਯਂ ਜਯਤਾਂ ਵਰ। ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਕਿਮੁ ਭੀष੍ਮਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਤੇਰੇ ਸਹਾਰੇ, ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਮਹਾਰਥੀ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਨ ਤੁ ਤ੍ਵਾਮਨृਤਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਗੌਰਵਾਤ੍। ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਹਾਯ੍ਯਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਕੁਰੁ ਮਾਧਵ
ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮਾਧਵ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ ਪਰ ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰ।
ਸਮਯਸ੍ਤੁ ਕृਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਮ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਂਯੁਗੇ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿष੍ਯੇ ਤਵਾਰ੍ਥਾਯ ਨ ਤੁ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਕਥਂਚਨ
ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੁਝ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਲਾਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ ਨਹੀਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਰ੍ਥਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਸ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਦਾਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਚ ਮਾਧਵ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਲਈ ਮੈਂ ਲੜਾਂਗਾ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸਲਾਹ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਮਾਧਵ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਵ੍ਰਤਂ ਭੂਯੋ ਵਧੋਪਾਯਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਭਵਤਾ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯਾਮ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਫਿਰ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਪਤਾ ਕਰੀਏ।
ਤਦ੍ਵਯਂ ਸਹਿਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਮਾਸ਼ੁ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰੁਚਿਤੇ ਤਵ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਤੁਰਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਜਾਈਏ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਸਲਾਹ ਪੁੱਛ ਲਵਾਂਗਾ।