ਵਿਮृਦ੍ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡੁਸੇਨਾ- ਮਸ੍ਤਂ ਜਗਾਮਾਥ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਃ। ਤਤੋ ਹਿ ਭੀष੍ਮਃ ਸਬਲਾਨ੍ਸਸੈਨ੍ਯਾ- ਨ੍ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਞ੍ਸ਼ਰੌਘੈਃ
ਉਸ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਗਈ; ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਨੋऽਵਹਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਬਭੂਵ
ਸਭ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆ ਗਈ।
ਯੁਧ੍ਯਤਾਮੇਵ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰੇऽਸ੍ਤਮੁਪਾਗਤੇ। ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਮਭਵਦ੍ਧੋਰਾ ਨਾਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤਤੋ ਰਣਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ। ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਭੀष੍ਮੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸ਼ਾਮ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹੱਡਬੱਡ ਹੋਈ।
ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਪਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਮ੍। ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਯੁਧਿ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਪੀਡਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੀ ਤੇ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਪੀੜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸੋਮਕਾਂਸ਼੍ਚ ਜਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ` ਨਿਸ਼ਾਮੁਖਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਨਕਮ੍।' ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾਮਪਹਾਰਮਕਾਰਯਤ੍
ਸੋਮਕਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਪਹਾਰਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਤਥੈਵ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਪਹਾਰੇ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਫੌਜਾਂ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋऽਪਹਾਰਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਮ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਾਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਨਾਲਭਨ੍ਤ ਤਦਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਭੀष੍ਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਭੀष੍ਮੋऽਪਿ ਸਮਰੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍। ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਵ ਸੁਤੈਰ੍ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਪਾਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਤ੍ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਹृष੍ਟਰੂਪੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਸਮਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ
ਉਹ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਰਾਤ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਤ੍ਰਿਮੁਖੇ ਘੋਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵृष੍ਣਿਭਿਃ ਸਹ । ਸृਞ੍ਜਯਾਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਯ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਤ ਦੇ ਆਰੰਭ 'ਤੇ, ਪਾਂਡਵ ਵ੍ਰਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਆਤ੍ਮਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਿਸ਼੍ਚਯਕੋਵਿਦਾਃ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਨृਪ । ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਾਦਦੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਲੰਬੀ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕृष੍ਣ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭੀष੍ਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਗਜਂ ਨਲਵਨਾਨੀਵ ਵਿਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਂ ਬਲਂ ਮਮ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੇਖ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਸ਼ੌਰ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਲਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਰੌਂਦਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈਵੈਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮੁਤ੍ਸਹਾਮੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਲੇਲਿਹ੍ਯਮਾਨਂ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਘੋਰੋ ਮਹਾਨਾਗਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਵੈ ਵਿषੋਲ੍ਬਣਃ। ਤਥਾ ਭੀष੍ਮੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਗ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਗृਹੀਤਚਾਪਃ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍। ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਯਮਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵਰਾਟ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਨੁਕਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਯਮ ਜਾਂ ਵਜਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨਹੀਂ।
ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਭृਚ੍ਚਾਪਿ ਸਗਦੋ ਵਾ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਨ ਤੁ ਭੀष੍ਮਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਵਰੁਣ, ਜੋ ਫਾਂਸ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਕੁਬੇਰ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ।
ਸੋऽਹਮੇਵਂ ਗਤੇ ਕृष੍ਣ ਨਿਮਗ੍ਨਃ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ। ਆਤ੍ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਦ੍ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਵਨਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਗਤਮ੍ । ਨ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰੋਚਤੇ ਕृष੍ਣ ਹਨ੍ਤਿ ਭੀष੍ਮੋ ਹਿ ਨਃ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਅਜੈਯ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਸਾਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਪਤਙ੍ਗਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍। ਏਕਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਮਭ੍ਯੇਤਿ ਤਥਾऽਹਂ ਭੀष੍ਮਮੇਯਿਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਵੱਲ ਪਤੰਗਾ ਦੌੜਦਾ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਰਾਜ੍ਯਹੇਤੋਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ । ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇ ਸ਼ੁਰਾਃ ਸਾਯਕੈਰ੍ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਾਃ
ਰਾਜ ਦੀ خاطر, ਹੇ ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵੀਰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜ੍ਹਤ ਹਨ।
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਭ੍ਰਾਤृਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਨਂ ਗਤਾਃ। ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਾ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਾ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਭਰਾਤਾ-ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵੀਰ ਰਾਜ ਗਵਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਜੀਵਿਤਂ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਜੀਵਿਤਂ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍। ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਸ਼ੇषੇਣ ਚਰਿष੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਜੀਵਨ ਮਿਲਣਾ ਵਾਕਈ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਜੋ ਜੀਵਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਦਿ ਤੇऽਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸ ਕੇਸ਼ਵ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਵਿਰੋਧੇਨ ਹਿਤਂ ਵ੍ਯਾਹਰ ਕੇਸ਼ਵ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਕੇਸ਼ਵ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੱਸ, ਕੇਸ਼ਵ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਢਾਢਸ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਵਿषਾਦਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਸਤ੍ਯਸਂਗਰ । ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸ਼ੂਰਾ ਦੁਰ੍ਜਯਾਃ ਸਤ੍ਰੁਸੂਦਨਾਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ; ਤੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਸ਼ੂਰਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸੌ। ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਮਿਵਿਸ਼੍ਵਰੌ
ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਮਾਂ ਵਾ ਨਿਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਤ੍ਵਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਪਾਂਡਵ, ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ। ਮਹਾਰਾਜ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜੇਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?