ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਦੇਵ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਹਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮਮਾਨਘ । ਸ਼੍ਰੇਯ ਏਵ ਪਰਂ ਕृष੍ਣ ਲੋਕੇ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜੇਕਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ।
ਸਂਭਾਵਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਨਾਦ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵ ਯਥੇष੍ਟਂ ਵੈ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਚਾਨਘ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਅੱਜ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਲੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਵਗੇਵ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ।
ਨਿਗृਹ੍ਯਮਾਣਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ । ਜਗਾਮੈਵੈਨਮਾਦਾਯ ਵੇਗੇਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਕੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਬਲਾਚ੍ਚਰਣੌ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਕਥਂਚਿਦ੍ਦਸ਼ਮੇ ਪਦੇ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਚ ਗੱਡ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਸਵੇਂ ਕਦਮ ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤ ਏਵਮੁਵਾਚਾਰ੍ਤਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਨਾਗਮਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਸਖਾ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਾਨृਤਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ! ਤੂੰ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।
ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਦੀਤਿ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਧਵ । ਮਮੈष ਭਾਰਃ ਸਰ੍ਵੋ ਹਿ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਝੂਠਾ ਆਖਣਗੇ, ਹੇ ਮਾਧਵ। ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਮੇਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ਪੇ ਕੇਸ਼ਵ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸੁਕृਤੇਨ ਚ। ਅਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨ
ਕੇਸ਼ਵਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਪਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਤਾਰਾਪਤਿਮਿਵਾਪੂਰ੍ਣਮਨ੍ਤਕਾਲੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਵੇਖ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਜੋ ਰੋਕਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੇ ਤਾਰੇ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਮਾਧਵਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। `ਅਭਵਤ੍ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍'। ਨ ਕਿਂਚਿਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕ੍ਰੋਧ ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਪੁਨਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ; ਕੁਝ ਨਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤੌ ਰਥਸ੍ਥੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਪੁਨਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮੇਘੋ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਯਥਾऽਚਲੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਰਥ ਤੇ ਖੜੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਦਤ੍ਤ ਯੋਧਾਨਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਰਿਵਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤੇਜਾਂਸਿ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਤ੍ਯਯੇ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਰਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਬਭਞ੍ਜੁਰ੍ਯੁਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਬਭਞ੍ਜ ਯੁਧਿ ਤੇ ਪਿਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੋੜੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਵਿਦ੍ਰੁਤਸੈਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਾ ਵਿਚੇਤਸਃ । ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤੇ ਭੀष੍ਮਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਰਣੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾਂ ਚੁੱਕੀ ਗਈ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਹੱਡਬੱਡ ਹੋ ਗਏ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਮਧ੍ਯਂ ਗਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲੋਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਮਿਡ-ਦੇ-ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪਦੇ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਤਿਮਾਨੁषਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਂਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਵੇਖ, ਪਾਂਡਵਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਰਾਵ੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਗਾਵਃ ਪਙ੍ਕਗਤਾ ਇਵ। ਪਿਪੀਲਿਕਾ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾ ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਬਲਿਨਾ ਰਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੀ ਹੋਈ, ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਲੱਭੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਚੂਟੀਆਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੱਲੋਂ ਕੁਚਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਥੈਵ ਯੋਧਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੀष੍ਮੇਣਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਾ। ਸਮਰੇ ਮृਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਗਿਆ।
ਮਹਾਰਥਂ ਭਾਰਤ ਦੁष੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਂ ਸ਼ਰੌਘਿਣਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍। ਭੀष੍ਮਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਤੇ ਸ਼ਰਾਰ੍ਚਿषਂ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਤਪਨ੍ਤਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਵਿਮृਦ੍ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡੁਸੇਨਾ- ਮਸ੍ਤਂ ਜਗਾਮਾਥ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਃ। ਤਤੋ ਹਿ ਭੀष੍ਮਃ ਸਬਲਾਨ੍ਸਸੈਨ੍ਯਾ- ਨ੍ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਞ੍ਸ਼ਰੌਘੈਃ
ਉਸ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਗਈ; ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਨੋऽਵਹਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਬਭੂਵ
ਸਭ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆ ਗਈ।
ਯੁਧ੍ਯਤਾਮੇਵ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰੇऽਸ੍ਤਮੁਪਾਗਤੇ। ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਮਭਵਦ੍ਧੋਰਾ ਨਾਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤਤੋ ਰਣਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ। ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਭੀष੍ਮੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸ਼ਾਮ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹੱਡਬੱਡ ਹੋਈ।
ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਪਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਮ੍। ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਯੁਧਿ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਪੀਡਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੀ ਤੇ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਪੀੜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸੋਮਕਾਂਸ਼੍ਚ ਜਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ` ਨਿਸ਼ਾਮੁਖਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਨਕਮ੍।' ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾਮਪਹਾਰਮਕਾਰਯਤ੍
ਸੋਮਕਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਪਹਾਰਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਤਥੈਵ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਪਹਾਰੇ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਫੌਜਾਂ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋऽਪਹਾਰਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਮ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਾਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਨਾਲਭਨ੍ਤ ਤਦਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਭੀष੍ਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਭੀष੍ਮੋऽਪਿ ਸਮਰੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍। ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਵ ਸੁਤੈਰ੍ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਪਾਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।