ਵੀਤਸ਼ੋਕਭਯਾਬਾਧਾਃ ਸੁਖਸ੍ਵਪ੍ਨਪ੍ਰਬੋਧਾਃ। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਭਰਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਭੂਮਿਪਾਃ
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਪੀੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਨੀਂਦ ਤੇ ਚੰਗਾ ਜਾਗਣਾ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਯਮੈਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਤ੍ਤਰਮਵਰ੍ਤਤ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਭਿਮੁਖਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਭਿਮੁਖਾ ਵਿਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਨੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ; ਯੋਧੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲ, ਤੇ ਵਣਿਕ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਨੁਕੂਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਪਰ੍ਯਚਰਨ੍ਵਿਸ਼ਃ। ਏਵਂ ਪਸ਼ੁਵਰਾਹਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰਵਾਇਤਾਂ ਪਸ਼ੂ, ਸੂਰ, ਹਿਰਨ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਾਵਥ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥੇ ਨਾਵਰ੍ਤਤ ਵृਥਾ ਵਧਃ। ਅਸੁਖਾਨਾਮਨਾਥਾਨਾਂ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿषੁ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਸਮੇਂ, ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਕਤਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੁਖੀ, ਅਨਾਥ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।
ਸ ਏਵ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੂਤਾਨਾਮਭਵਤ੍ਪਿਤਾ। ਸ ਹਸ੍ਤਿਨਾਮ੍ਨਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿਹਰਨ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਗੌਰਵ ਸੀ।
ਤੇਜਸਾ ਸੂਰ੍ਯਕਲ੍ਪੋऽਭੂਦ੍ਵਾਯੁਨਾ ਚ ਸਮੋ ਬਲੇ। ਅਨ੍ਤਕਪ੍ਰਤਿਮਃ ਕੋਪੇ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਪृਥਿਵੀਸਮਃ
ਉਹ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਜਿਹਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਜਿਹਾ ਸੀ।
ਬਭੂਵ ਰਾਜਾ ਸੁਮਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ ਵਨੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਸ਼ੈਲਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਚ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਝਰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਚਚਾਰ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਰ੍ਵਨਗੋਚਰਃ। ਸ ਮृਗਾਨ੍ਮਹਿषਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਿਰਨ ਤੇ ਮਹਿਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਗਙ੍ਗਾਮਨੁ ਚਚਾਰੈਕਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਾਂ ਵਪੁषਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਮਿਵਾਪਰਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਂ ਸੁਦਤੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਦ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮ੍ਬਰਧਰਾਮੇਕਾਂ ਪਦ੍ਮੋਦਰਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍। `ਸ੍ਨਾਤਗਾਤ੍ਰਾਂ ਧੌਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਰੁਹੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਨਾਰੀ ਨਰਮ ਤੇ ਪਤਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲੋਟਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਾਜਾ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਕਪੜੇ ਧੋਏ ਹੋਏ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੜੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ੀਂ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਨ੍। ਰੂਪੇਣ ਵਯਸਾ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਰੀਰਾਵਯਵੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੂਪ, ਜਵਾਨੀ, ਚਮਕ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਹਾਵਭਾਵਵਿਲਾਸੈਸ਼੍ਚ ਲੋਚਨਾਞ੍ਚਲਵਿਕ੍ਰਿਯੈਃ। ਸ਼੍ਰੋਣੀਭਾਰੇਣ ਮਧ੍ਯੇਨ ਸ੍ਤਨਾਭ੍ਯਾਮੁਰਸਾ ਦृਸ਼ਾ
ਉਸ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਖੇਡ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ, ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਹਿਲਚਲ, ਪੂਰਨ ਕਮਰ, ਪਤਲਾ ਮੱਧ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਨਿਗਾਹ —
ਕਵਰੀਭਰੇਣ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਮਿਙ੍ਗਿਤੇਨ ਸ੍ਮਿਤੇਨ ਚ। ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਸਂਲ੍ਲਾਪੈਰ੍ਨ੍ਯਕ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੀਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕਗਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਘਣੇ ਵਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਾਕਤ, ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ, ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਾਣੀਂ ਚ ਗਿਰਿਜਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਯੋषਿਤੋਨ੍ਯਾਃ ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾਃ। ਸਾ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਮਬ੍ਯਾਗਾਦਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਪਕਰ੍षਤੀ
ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਗੱਲਾਂ, ਰੂਪ, ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਮੋਹ, ਸਰਸਵਤੀ, ਪਾਰਵਤੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਰ-ਨਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਰੋਮਾऽਭੂਦ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਰੂਪਸਂਪਦਾ। ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਚ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਾਤृਪ੍ਯਤ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਚਮਕ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ।
ਸਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਚਰਨ੍ਤਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਸ੍ਨੇਹਾਦਾਗਤਸੌਹਾਰ੍ਦਾ ਨਾਤृਪ੍ਯਤ ਵਿਲਾਸਿਨੀ
ਉਹ ਨਾਰੀ ਵੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਵ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ-ਤੱਕ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਗਙ੍ਗਾ ਕਾਮੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵਿਲਾਸਿਨੀ। ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਤਾਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਨ੍ਨਰੀਵਾਪ੍ਸਰੋਪਮਾ
ਗੰਗਾ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਕਿੰਨਰੀ ਜਾਂ ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਮੋਹਕ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੂਪੋऽਭੂਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ। ਰੂਪੇਣਾਤੀਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਂ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਯਯੋषਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ; ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਚ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਜ-ਨਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਸੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਞ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ। ਦੇਵੀ ਵਾ ਦਾਨਵੀ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਚਾਥਵਾऽਪ੍ਸਰਾਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵੀ ਹੋ, ਜਾਂ ਦਾਨਵੀ, ਜਾਂ ਗੰਧਰਵੀ, ਜਾਂ ਅਪਸਰਾ?'
ਯਕ੍ਸ਼ੀ ਵਾ ਪਨ੍ਨਗੀ ਵਾऽਪਿ ਮਾਨੁषੀ ਵਾ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। `ਯਾऽਸਿ ਕਾऽਸਿ ਸੁਰਪ੍ਰਖ੍ਯੇ ਮਹਿषੀ ਮੇ ਭਵਾਨਘੇ
'ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਯਕਸ਼ੀ ਹੋ, ਜਾਂ ਨਾਗ-ਕੰਯਾ, ਜਾਂ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਮਾਨਵ ਨਾਰੀ? ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋ, ਸੁਰ-ਸਮਾਨ ਨਾਰੀ, ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਬਣੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ।'
ਤ੍ਵਾਂ ਗਤਾ ਹਿ ਮਮ ਪ੍ਰਾਮਾ ਵਸੁ ਯਨ੍ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ।' ਯਾਚੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰਗਰ੍ਭਾਭੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵ ਸ਼ੋਭਨੇ
'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਕੁਝ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਰ-ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੋ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮृਦੁ ਵਲ੍ਗੁ ਚ। ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ ਚ ਸਾऽਗਚ੍ਛਚ੍ਛਾਨ੍ਤਨੋਰ੍ਭੂਤਯੇ ਤਦਾ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਹੌਲੀ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਸਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਰਨ੍ਤਂ ਤੀਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਵਸੂਨਾਂ ਸਮਯਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾऽਥਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਉਹ, ਨਰ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਵਾਅਦਾ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥਿਨੀ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਪਵਚਨਂ ਚਾਪਿ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯੈਵ ਸ੍ਵਯਂ ਨृਪਮ੍
ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਪ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਕਾਲੋऽਯਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸਾ ਵਸੂਨਾਂ ਸ਼ਾਪਚੋਦਿਤਾ। ਉਵਾਚ ਚੈਵ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਾ ਹ੍ਲਾਦਯਨ੍ਤੀ ਮਨੋ ਗਿਰਾ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ', ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਈ।
ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੀਪਾਲ ਮਹਿषੀ ਤੇ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾ। ਨ ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਵਾ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ਕਥਂਚਨ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਾਂਗੀ। ਪਰ ਨਾ ਤੁਸੀਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੇ।
ਯਤ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਮਹਂ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸ਼ੁਭਮ੍। ਨ ਤਦ੍ਵਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾऽਸ੍ਮਿ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤਥਾऽਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕੜਵੀ ਗੱਲ ਵੀ ਨਾ ਕਹੋ।
ਏਵਂ ਹਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇऽਹਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਵਾਰਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਚੋਕ੍ਤਾ ਤ੍ਯਜੇਯਂ ਤ੍ਵਾਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕੋ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਆਖੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਏष ਮੇ ਸਮਯੋ ਰਾਜਨ੍ਭਜ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਅਨੁਨੀਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਤ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਬਣੋ।