ਯੁਗਾਨ੍ਤਮਿਵ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਭੀष੍ਮਂ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਬਲੇ । ਨਾਮृष੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਧਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਮਾਧਵ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਜਤਪ੍ਰਖ੍ਯਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਰਿष । ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਯੋਗੀ ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਮਹਾਰਥਾਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਜੋਗੀ ਹੈ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਪਿਆ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਭੀष੍ਮਂ ਸ ਭੁਜਪ੍ਰਹਰਣੋ ਬਲੀ। ਪ੍ਰਤੋਦਪਾਣਿਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਕੋੜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਦਾਰਯਨ੍ਨਿਵ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ ਜਗਤੀਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕृष੍ਣੋ ਜਿਘਾਂਸੁਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ ਵਧੇ।
ਗ੍ਰਸਨ੍ਨਿਵ ਚ ਤੇਜਾਂਸਿ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਹਵੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਧਵਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਭੀष੍ਮਾਯੋਦ੍ਯਤਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਮਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਦਿੱਸਿਆ।
ਹਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਹਤੋ ਭੀष੍ਮ ਇਤਿ ਤਤ੍ਰਸ੍ਮ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸੁਦੇਵਭਯਾਤੁਰਾਃ
‘ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਗਏ! ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਗਏ!’—ਇਹ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਸਂਵੀਤੋ ਮਣਿਸ਼੍ਯਾਮੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਭੀष੍ਮਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਯਥਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਸਿਂਹ ਇਵ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਯਥਰ੍षਭ ਇਵਰ੍षਭਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਵਿਨਦਨ੍ਯਾਦਵਰ੍षਭਃ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਂ ਦੂਜੇ ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਵੀਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਾਹਵੇ। ਅਸਂਭ੍ਰਮਂ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਚਕਰ੍ष ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਉਵਾਚ ਚੈਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਲਾਲ-ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਠੰਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਦੇਵਦੇਵ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਮਾਮਦ੍ਯ ਸਾਤ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਾਪਯਸ੍ਤ ਮਹਾਹਵੇ
ਆਓ, ਆਓ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ! ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਅੱਜ ਇਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਨਾ ਦੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਦੇਵ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਹਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮਮਾਨਘ । ਸ਼੍ਰੇਯ ਏਵ ਪਰਂ ਕृष੍ਣ ਲੋਕੇ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜੇਕਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ।
ਸਂਭਾਵਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਨਾਦ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵ ਯਥੇष੍ਟਂ ਵੈ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਚਾਨਘ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਅੱਜ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਲੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਵਗੇਵ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ।
ਨਿਗृਹ੍ਯਮਾਣਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ । ਜਗਾਮੈਵੈਨਮਾਦਾਯ ਵੇਗੇਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਕੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਬਲਾਚ੍ਚਰਣੌ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਕਥਂਚਿਦ੍ਦਸ਼ਮੇ ਪਦੇ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਚ ਗੱਡ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਸਵੇਂ ਕਦਮ ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤ ਏਵਮੁਵਾਚਾਰ੍ਤਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਨਾਗਮਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਸਖਾ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਾਨृਤਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ! ਤੂੰ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।
ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਦੀਤਿ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਧਵ । ਮਮੈष ਭਾਰਃ ਸਰ੍ਵੋ ਹਿ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਝੂਠਾ ਆਖਣਗੇ, ਹੇ ਮਾਧਵ। ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਮੇਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ਪੇ ਕੇਸ਼ਵ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸੁਕृਤੇਨ ਚ। ਅਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨ
ਕੇਸ਼ਵਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਪਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਤਾਰਾਪਤਿਮਿਵਾਪੂਰ੍ਣਮਨ੍ਤਕਾਲੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਵੇਖ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਜੋ ਰੋਕਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੇ ਤਾਰੇ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਮਾਧਵਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। `ਅਭਵਤ੍ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍'। ਨ ਕਿਂਚਿਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕ੍ਰੋਧ ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਪੁਨਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ; ਕੁਝ ਨਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤੌ ਰਥਸ੍ਥੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਪੁਨਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮੇਘੋ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਯਥਾऽਚਲੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਰਥ ਤੇ ਖੜੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਦਤ੍ਤ ਯੋਧਾਨਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਰਿਵਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤੇਜਾਂਸਿ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਤ੍ਯਯੇ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਰਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਬਭਞ੍ਜੁਰ੍ਯੁਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਬਭਞ੍ਜ ਯੁਧਿ ਤੇ ਪਿਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੋੜੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਵਿਦ੍ਰੁਤਸੈਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਾ ਵਿਚੇਤਸਃ । ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤੇ ਭੀष੍ਮਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਰਣੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾਂ ਚੁੱਕੀ ਗਈ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਹੱਡਬੱਡ ਹੋ ਗਏ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਮਧ੍ਯਂ ਗਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲੋਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਮਿਡ-ਦੇ-ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪਦੇ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਤਿਮਾਨੁषਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਂਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਵੇਖ, ਪਾਂਡਵਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਰਾਵ੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਗਾਵਃ ਪਙ੍ਕਗਤਾ ਇਵ। ਪਿਪੀਲਿਕਾ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾ ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਬਲਿਨਾ ਰਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੀ ਹੋਈ, ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਲੱਭੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਚੂਟੀਆਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੱਲੋਂ ਕੁਚਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਥੈਵ ਯੋਧਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੀष੍ਮੇਣਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਾ। ਸਮਰੇ ਮृਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਗਿਆ।
ਮਹਾਰਥਂ ਭਾਰਤ ਦੁष੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਂ ਸ਼ਰੌਘਿਣਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍। ਭੀष੍ਮਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਤੇ ਸ਼ਰਾਰ੍ਚਿषਂ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਤਪਨ੍ਤਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।