ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਿਨੁਨ੍ਨਾਨ੍ਭੀष੍ਮਸਾਯਕੈਃ
ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਨ੍ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤਾ ਤਵ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਿਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਚਕਰ੍ष ਚ ਤਤੋ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ । ਅਥਾਸ੍ਯ ਤਦਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਧਨੁਰਰ੍ਜੁਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਲਾਘਵਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਃ ਸੁਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਧਨ੍ਵਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਰਿਂਦਮ। ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਧੁ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੇਤਿ ਚ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਮਹਾਂਬਾਹੂ! ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ!'
ਸਮਾਭਾष੍ਯੈਵਮਪਰਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਧਨੁਃ। ਮੁਮੋਚ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਅਦਰ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵਸੁਦੇਵੋ ਹਯਯਾਨੇ ਪਰਂ ਬਲਮ੍। ਮੋਘਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਈ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਥ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਵਜਾ ਕੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਤੌ ਭੀष੍ਮਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤੌ । ਗੋਵृषਾਵਿਵ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਵਿषਾਣੋਲ੍ਲਿਖਿਤਾਙ੍ਕਿਤੌ
ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੋ ਗਏ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮृਦੁਯੁਦ੍ਧਤਾਮ੍ । ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸृਜਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਯੁਧਿ
ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਨਰਮ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਰੁਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੇਨਯੋਃ । ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍
—ਸੈਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤਮਿਵ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਭੀष੍ਮਂ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਬਲੇ । ਨਾਮृष੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਧਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਮਾਧਵ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਜਤਪ੍ਰਖ੍ਯਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਰਿष । ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਯੋਗੀ ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਮਹਾਰਥਾਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਜੋਗੀ ਹੈ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਪਿਆ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਭੀष੍ਮਂ ਸ ਭੁਜਪ੍ਰਹਰਣੋ ਬਲੀ। ਪ੍ਰਤੋਦਪਾਣਿਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਕੋੜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਦਾਰਯਨ੍ਨਿਵ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ ਜਗਤੀਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕृष੍ਣੋ ਜਿਘਾਂਸੁਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ ਵਧੇ।
ਗ੍ਰਸਨ੍ਨਿਵ ਚ ਤੇਜਾਂਸਿ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਹਵੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਧਵਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਭੀष੍ਮਾਯੋਦ੍ਯਤਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਮਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਦਿੱਸਿਆ।
ਹਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਹਤੋ ਭੀष੍ਮ ਇਤਿ ਤਤ੍ਰਸ੍ਮ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸੁਦੇਵਭਯਾਤੁਰਾਃ
‘ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਗਏ! ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਗਏ!’—ਇਹ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਸਂਵੀਤੋ ਮਣਿਸ਼੍ਯਾਮੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਭੀष੍ਮਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਯਥਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਸਿਂਹ ਇਵ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਯਥਰ੍षਭ ਇਵਰ੍षਭਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਵਿਨਦਨ੍ਯਾਦਵਰ੍षਭਃ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਂ ਦੂਜੇ ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਵੀਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਾਹਵੇ। ਅਸਂਭ੍ਰਮਂ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਚਕਰ੍ष ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਉਵਾਚ ਚੈਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਲਾਲ-ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਠੰਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਦੇਵਦੇਵ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਮਾਮਦ੍ਯ ਸਾਤ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਾਪਯਸ੍ਤ ਮਹਾਹਵੇ
ਆਓ, ਆਓ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ! ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਅੱਜ ਇਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਨਾ ਦੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਦੇਵ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਹਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮਮਾਨਘ । ਸ਼੍ਰੇਯ ਏਵ ਪਰਂ ਕृष੍ਣ ਲੋਕੇ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜੇਕਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ।
ਸਂਭਾਵਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਨਾਦ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵ ਯਥੇष੍ਟਂ ਵੈ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਚਾਨਘ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਅੱਜ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਲੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਵਗੇਵ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ।
ਨਿਗृਹ੍ਯਮਾਣਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ । ਜਗਾਮੈਵੈਨਮਾਦਾਯ ਵੇਗੇਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਕੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਬਲਾਚ੍ਚਰਣੌ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਕਥਂਚਿਦ੍ਦਸ਼ਮੇ ਪਦੇ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਚ ਗੱਡ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਸਵੇਂ ਕਦਮ ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤ ਏਵਮੁਵਾਚਾਰ੍ਤਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਨਾਗਮਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਸਖਾ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਾਨृਤਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ! ਤੂੰ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।
ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਦੀਤਿ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਧਵ । ਮਮੈष ਭਾਰਃ ਸਰ੍ਵੋ ਹਿ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਝੂਠਾ ਆਖਣਗੇ, ਹੇ ਮਾਧਵ। ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਮੇਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ਪੇ ਕੇਸ਼ਵ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸੁਕृਤੇਨ ਚ। ਅਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨ
ਕੇਸ਼ਵਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਪਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਤਾਰਾਪਤਿਮਿਵਾਪੂਰ੍ਣਮਨ੍ਤਕਾਲੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਵੇਖ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਜੋ ਰੋਕਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੇ ਤਾਰੇ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।