ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਕਥਿਤਂ ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਗਮੇ। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਤਾਤ ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਗੱਲ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਸੰਜੈ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖੀ ਸੀ—
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ । ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇ ਮਾਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਙ੍ਗਰੇ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਉਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਮੈਂ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹੀ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਲੜਾਈ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਦृष੍ਟਿਰਧੋਮੁਖਃ। ਅਕਾਮ ਇਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਿਆਂ ਤੇ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਵਧ੍ਯਾਨਾਂ ਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਾ ਨਰਕੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਦੁਃਖਾਨਿ ਵਨਵਾਸੇ ਵਾ ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ?
ਚੋਦਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਤਵ। ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਭੀष੍ਮਂ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਘੋੜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰਜਤਪ੍ਰਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਃ। ਯਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਤੁਰਾ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭੀष੍ਮਾਯੋਦ੍ਯਤਮਾਹਵੇ
ਜਦ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮੁੜ ਲੜਾਈ 'ਚ ਆ ਗਈ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਧਨਂਜਯਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸ ਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਹਯਃ ਸਹਸਾਰਥਿਃ । ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਭਾਰਤ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਥ, ਉਸਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਿਨੁਨ੍ਨਾਨ੍ਭੀष੍ਮਸਾਯਕੈਃ
ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਨ੍ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤਾ ਤਵ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਿਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਚਕਰ੍ष ਚ ਤਤੋ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ । ਅਥਾਸ੍ਯ ਤਦਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਧਨੁਰਰ੍ਜੁਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਲਾਘਵਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਃ ਸੁਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਧਨ੍ਵਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਰਿਂਦਮ। ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਧੁ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੇਤਿ ਚ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਮਹਾਂਬਾਹੂ! ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ!'
ਸਮਾਭਾष੍ਯੈਵਮਪਰਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਧਨੁਃ। ਮੁਮੋਚ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਅਦਰ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵਸੁਦੇਵੋ ਹਯਯਾਨੇ ਪਰਂ ਬਲਮ੍। ਮੋਘਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਈ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਥ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਵਜਾ ਕੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਤੌ ਭੀष੍ਮਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤੌ । ਗੋਵृषਾਵਿਵ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਵਿषਾਣੋਲ੍ਲਿਖਿਤਾਙ੍ਕਿਤੌ
ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੋ ਗਏ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮृਦੁਯੁਦ੍ਧਤਾਮ੍ । ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸृਜਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਯੁਧਿ
ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਨਰਮ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਰੁਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੇਨਯੋਃ । ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍
—ਸੈਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤਮਿਵ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਭੀष੍ਮਂ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਬਲੇ । ਨਾਮृष੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਧਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਮਾਧਵ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਜਤਪ੍ਰਖ੍ਯਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਰਿष । ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਯੋਗੀ ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਮਹਾਰਥਾਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਜੋਗੀ ਹੈ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਪਿਆ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਭੀष੍ਮਂ ਸ ਭੁਜਪ੍ਰਹਰਣੋ ਬਲੀ। ਪ੍ਰਤੋਦਪਾਣਿਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਕੋੜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਦਾਰਯਨ੍ਨਿਵ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ ਜਗਤੀਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕृष੍ਣੋ ਜਿਘਾਂਸੁਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ ਵਧੇ।
ਗ੍ਰਸਨ੍ਨਿਵ ਚ ਤੇਜਾਂਸਿ ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਮਹਾਹਵੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਧਵਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਭੀष੍ਮਾਯੋਦ੍ਯਤਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਮਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਦਿੱਸਿਆ।
ਹਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਹਤੋ ਭੀष੍ਮ ਇਤਿ ਤਤ੍ਰਸ੍ਮ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸੁਦੇਵਭਯਾਤੁਰਾਃ
‘ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਗਏ! ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਗਏ!’—ਇਹ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਸਂਵੀਤੋ ਮਣਿਸ਼੍ਯਾਮੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਭੀष੍ਮਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਯਥਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਸਿਂਹ ਇਵ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਯਥਰ੍षਭ ਇਵਰ੍षਭਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਵਿਨਦਨ੍ਯਾਦਵਰ੍षਭਃ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਂ ਦੂਜੇ ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਵੀਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਾਹਵੇ। ਅਸਂਭ੍ਰਮਂ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਚਕਰ੍ष ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਉਵਾਚ ਚੈਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਲਾਲ-ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਠੰਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਦੇਵਦੇਵ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਮਾਮਦ੍ਯ ਸਾਤ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਾਪਯਸ੍ਤ ਮਹਾਹਵੇ
ਆਓ, ਆਓ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ! ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਅੱਜ ਇਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਨਾ ਦੇ।