ਬਾਹੁਭਿਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕੈਃ ਖਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੁਣ੍ਡਲੈਃ। ਤਲਤ੍ਰੈਰਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੈਃ। ਚਾਪੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯਤ ਮੇਦਿਨੀ
ਹਥਾਂ, ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਟੇ ਸਿਰ, ਢਾਲਾਂ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਡਿੱਗੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗਜਾਰੋਹਾ ਗਜਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਹਯਸਾਦਿਨਃ । ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਘੋੜੇ-ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਯਤਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵੀਰਾ ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਭੀष੍ਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਮੂਃ । ਅਭਜ੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਚ ਦ੍ਵੌ ਸਮਧਾਵਤਾਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ, ਟੁੱਟ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦੋ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਨਾ ਰਹੇ।
ਆਵਿਦ੍ਧਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਂ ਪਤਿਤਧ੍ਵਜਸਂਕੁਲਮ੍ । ਅਨੀਕਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹਾਹਾਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿੱਥੇ ਜਖਮੀ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਝੰਡੇ ਪਏ ਸਨ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਜਘਾਨਾਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਥ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਖਾਯ ਚਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਸਖਾ ਦੈਵਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ
ਉਥੇ ਪਿਉ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਪਿਉ ਨੂੰ; ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਰੋ ਪਏ, ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਕਵਚਾਨਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਯ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਧਾਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਕੁਝ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਣਾ ਬਚਾਵਾ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ ਗਏ।
ਤਦ੍ਗੋਕੁਲਮਿਵੋਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮੁਦ੍ਭਾਨ੍ਤਰਥਕੂਬਰਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਐਵੇਂ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੋਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਧੁਰੇ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ । ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਟੁੱਟਦੀ ਵੇਖੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਰਥ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਯਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਵ। ਪ੍ਰਹਰਾਸ੍ਮੈ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਭੀष੍ਮਾਯਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨੇ
ਪਾਰਥ, ਇਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ।
ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਕਥਿਤਂ ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਗਮੇ। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਤਾਤ ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਗੱਲ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਸੰਜੈ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖੀ ਸੀ—
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ । ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇ ਮਾਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਙ੍ਗਰੇ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਉਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਮੈਂ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹੀ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਲੜਾਈ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਦृष੍ਟਿਰਧੋਮੁਖਃ। ਅਕਾਮ ਇਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਿਆਂ ਤੇ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਵਧ੍ਯਾਨਾਂ ਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਾ ਨਰਕੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਦੁਃਖਾਨਿ ਵਨਵਾਸੇ ਵਾ ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ?
ਚੋਦਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਤਵ। ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਭੀष੍ਮਂ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਘੋੜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰਜਤਪ੍ਰਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਃ। ਯਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਤੁਰਾ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭੀष੍ਮਾਯੋਦ੍ਯਤਮਾਹਵੇ
ਜਦ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮੁੜ ਲੜਾਈ 'ਚ ਆ ਗਈ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਧਨਂਜਯਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸ ਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਹਯਃ ਸਹਸਾਰਥਿਃ । ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਭਾਰਤ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਥ, ਉਸਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਿਨੁਨ੍ਨਾਨ੍ਭੀष੍ਮਸਾਯਕੈਃ
ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਨ੍ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤਾ ਤਵ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਿਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਚਕਰ੍ष ਚ ਤਤੋ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ । ਅਥਾਸ੍ਯ ਤਦਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਧਨੁਰਰ੍ਜੁਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਲਾਘਵਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਃ ਸੁਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਧਨ੍ਵਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਰਿਂਦਮ। ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਧੁ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੇਤਿ ਚ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਮਹਾਂਬਾਹੂ! ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ!'
ਸਮਾਭਾष੍ਯੈਵਮਪਰਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਧਨੁਃ। ਮੁਮੋਚ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਅਦਰ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵਸੁਦੇਵੋ ਹਯਯਾਨੇ ਪਰਂ ਬਲਮ੍। ਮੋਘਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਈ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਥ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਵਜਾ ਕੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਤੌ ਭੀष੍ਮਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤੌ । ਗੋਵृषਾਵਿਵ ਸਂਰਬ੍ਧੌ ਵਿषਾਣੋਲ੍ਲਿਖਿਤਾਙ੍ਕਿਤੌ
ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੋ ਗਏ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮृਦੁਯੁਦ੍ਧਤਾਮ੍ । ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਸृਜਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਯੁਧਿ
ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਨਰਮ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਰੁਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੇਨਯੋਃ । ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍
—ਸੈਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ।