ਅਪਾਤਯਦ੍ਧ੍ਵਜਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਮੁਣ੍ਡਤਾਲਵਨਾਨੀਵ ਚਕਾਰ ਸ ਰਥਵ੍ਰਜਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਤੇ ਰਥ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਮੁੰਡੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਝੇ ਤਾਲ ਦੇ ਬਾਗ।
ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਗਜਾਨਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਕਰੋਤ੍ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਨੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਿਤਮਿਵਾਸ਼ਨੇਃ। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕੰਬ ਉਠੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਮੋਘਾ ਹ੍ਯਪਤ੍ਨਬਾਣਾਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨਾਸਜ੍ਜਨ੍ਤ ਤਨੁਤ੍ਰੇषੁ ਭੀष੍ਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨੇ 'ਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ ਸਨ।
ਹਤਵੀਰਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਞ੍ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਨ੍ਰਣਾਜਿਰੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਉਠਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਚੇਦਿਕਾਸ਼ਿਕਰੂषਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਮਹਾਰਥਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਃ ਕਲਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਨੁਤ੍ਯਜਃ । ਅਪਰਾਵਰ੍ਤਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਧ੍ਵਜਾਃ
ਚੇਦੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਤੇ ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੇ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍। ਨਿਮਗ੍ਨਾਃ ਪਰਲੋਕਾਯ ਸਵਾਜਿਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਃ
ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਗ੍ਨਾਕ੍ਸ਼ੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਗ੍ਨਚਕ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਧੁਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਵਰੂਥੈ ਰਥੈਰ੍ਭਗ੍ਨੈ ਰਥਿਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤੈਃ । ਸ਼ਰੈਃ ਸੁਕਵਚੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਪਟ੍ਟਸੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਥੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਰਥ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਯੋਧੇ, ਚੀਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਟੁੱਟੇ ਤੀਰ ਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਗਦਾਭਿਰ੍ਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਅਨੁਕਰ੍षੈਰੁਪਾਸਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਰ੍ਭਗ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष
ਉਥੇ ਗਦਾਂ, ਮੁਗਦਰ, ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ, ਜੋੜ, ਉਪਸੰਗ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਪਹੀਏ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਮਾਰਿਸ਼।
ਬਾਹੁਭਿਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕੈਃ ਖਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੁਣ੍ਡਲੈਃ। ਤਲਤ੍ਰੈਰਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੈਃ। ਚਾਪੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯਤ ਮੇਦਿਨੀ
ਹਥਾਂ, ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਟੇ ਸਿਰ, ਢਾਲਾਂ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਡਿੱਗੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗਜਾਰੋਹਾ ਗਜਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਹਯਸਾਦਿਨਃ । ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਘੋੜੇ-ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਯਤਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵੀਰਾ ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਭੀष੍ਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਮੂਃ । ਅਭਜ੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਚ ਦ੍ਵੌ ਸਮਧਾਵਤਾਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ, ਟੁੱਟ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦੋ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਨਾ ਰਹੇ।
ਆਵਿਦ੍ਧਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਂ ਪਤਿਤਧ੍ਵਜਸਂਕੁਲਮ੍ । ਅਨੀਕਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹਾਹਾਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿੱਥੇ ਜਖਮੀ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਝੰਡੇ ਪਏ ਸਨ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਜਘਾਨਾਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਥ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਖਾਯ ਚਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਸਖਾ ਦੈਵਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ
ਉਥੇ ਪਿਉ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਪਿਉ ਨੂੰ; ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਰੋ ਪਏ, ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਕਵਚਾਨਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਯ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਧਾਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਕੁਝ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਣਾ ਬਚਾਵਾ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ ਗਏ।
ਤਦ੍ਗੋਕੁਲਮਿਵੋਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮੁਦ੍ਭਾਨ੍ਤਰਥਕੂਬਰਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਐਵੇਂ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੋਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਧੁਰੇ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ । ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਟੁੱਟਦੀ ਵੇਖੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਰਥ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਯਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਵ। ਪ੍ਰਹਰਾਸ੍ਮੈ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਭੀष੍ਮਾਯਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨੇ
ਪਾਰਥ, ਇਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ।
ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਕਥਿਤਂ ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਗਮੇ। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਤਾਤ ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਗੱਲ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਸੰਜੈ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖੀ ਸੀ—
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ । ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇ ਮਾਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਙ੍ਗਰੇ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਉਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਮੈਂ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹੀ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਲੜਾਈ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਦृष੍ਟਿਰਧੋਮੁਖਃ। ਅਕਾਮ ਇਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਿਆਂ ਤੇ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਵਧ੍ਯਾਨਾਂ ਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਾ ਨਰਕੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਦੁਃਖਾਨਿ ਵਨਵਾਸੇ ਵਾ ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ?
ਚੋਦਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਤਵ। ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਭੀष੍ਮਂ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਘੋੜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰਜਤਪ੍ਰਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਃ। ਯਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਤੁਰਾ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭੀष੍ਮਾਯੋਦ੍ਯਤਮਾਹਵੇ
ਜਦ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮੁੜ ਲੜਾਈ 'ਚ ਆ ਗਈ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਧਨਂਜਯਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸ ਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਹਯਃ ਸਹਸਾਰਥਿਃ । ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਭਾਰਤ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਥ, ਉਸਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ।