ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿੱਧਿਆ; ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਖ੍ਯੈਰ੍ਨਕੁਲੋ ਮਾਧਵਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਃ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਨਕੁਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਤਿੰਨ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੇ ਸੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਸੱਤ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ ਬਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਹ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤੁ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਮਵਿਧ੍ਯਤ । ਏਕੈਕਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਤੌ ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯੇਤਾਂ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ । ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਨਾਗਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਵਿੱਧਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸੌਵੀਰਾ ਕਿਤਵਾਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੋਦੀਚ੍ਯਮਾਲਵਾਃ । ਅਭੀषਾਹਾਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਃ ਸ਼ਿਬਯੋऽਥ ਵਸਾਤਯਃ। ਸਂਗ੍ਰਮੇ ਨਾਜਹੁਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਸੌਵੀਰ, ਕਿਤਵ, ਪੂਰਬੀ, ਪੱਛਮੀ, ਮਾਲਵ, ਅਭੀਸ਼ਾਹ, ਸ਼ੂਰਸੈਨ, ਸ਼ਿਬੀ ਤੇ ਵਸਾਤ—all ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧੇ ਹੋਏ—ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਮਹੀਪਾਲਾ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮਾਗਤਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਯਃ । ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੰਢਵਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧੇ; ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਪੰਢਵਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵृਤੋ ਰਥੌਘੈਰਪਰਾਜਿਤਃ । ਗਹਨੇऽਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਸृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਦਹਨ੍ਪਰਾਨ੍
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਜੇਤੂਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਿਆ।
ਰਥਾਗ੍ਨ੍ਯਗਾਰਸ਼੍ਚਾਪਾਰ੍ਚਿਰਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਗਜੇਨ੍ਧਨਃ । ਸ਼ਰਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੋ ਭੀष੍ਮਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਅੱਗ ਦਾ ਘਰ, ਧਨੁਸ਼ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲੇ ਲੱਕੜ, ਤੇ ਤੀਰ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਬਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਹਿ ਸੁਮਹਾਨਗ੍ਨਿਃ ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਚਰਸਿ ਸਾਨਿਲਃ ।' ਤਥਾ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪੁਙ੍ਖੈਰਿषੁਭਿਰ੍ਗਾਰ੍ਧ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸੁਤੇਜਨੈਃ । ਕਰ੍ਣਿਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚੈਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਬਲਮ੍
ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਕਰਣੀ, ਨਲੀਕ ਤੇ ਨਰਾਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਢੱਕ ਲਈ।
ਅਪਾਤਯਦ੍ਧ੍ਵਜਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਮੁਣ੍ਡਤਾਲਵਨਾਨੀਵ ਚਕਾਰ ਸ ਰਥਵ੍ਰਜਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਤੇ ਰਥ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਮੁੰਡੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਝੇ ਤਾਲ ਦੇ ਬਾਗ।
ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਗਜਾਨਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਕਰੋਤ੍ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਨੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਿਤਮਿਵਾਸ਼ਨੇਃ। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕੰਬ ਉਠੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਮੋਘਾ ਹ੍ਯਪਤ੍ਨਬਾਣਾਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨਾਸਜ੍ਜਨ੍ਤ ਤਨੁਤ੍ਰੇषੁ ਭੀष੍ਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨੇ 'ਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ ਸਨ।
ਹਤਵੀਰਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਞ੍ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਨ੍ਰਣਾਜਿਰੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਉਠਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਚੇਦਿਕਾਸ਼ਿਕਰੂषਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਮਹਾਰਥਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਃ ਕਲਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਨੁਤ੍ਯਜਃ । ਅਪਰਾਵਰ੍ਤਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਧ੍ਵਜਾਃ
ਚੇਦੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਤੇ ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੇ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍। ਨਿਮਗ੍ਨਾਃ ਪਰਲੋਕਾਯ ਸਵਾਜਿਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਃ
ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਗ੍ਨਾਕ੍ਸ਼ੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਗ੍ਨਚਕ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਧੁਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਵਰੂਥੈ ਰਥੈਰ੍ਭਗ੍ਨੈ ਰਥਿਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤੈਃ । ਸ਼ਰੈਃ ਸੁਕਵਚੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਪਟ੍ਟਸੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਥੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਰਥ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਯੋਧੇ, ਚੀਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਟੁੱਟੇ ਤੀਰ ਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਗਦਾਭਿਰ੍ਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ । ਅਨੁਕਰ੍षੈਰੁਪਾਸਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਰ੍ਭਗ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष
ਉਥੇ ਗਦਾਂ, ਮੁਗਦਰ, ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ, ਜੋੜ, ਉਪਸੰਗ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਪਹੀਏ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਮਾਰਿਸ਼।
ਬਾਹੁਭਿਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕੈਃ ਖਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੁਣ੍ਡਲੈਃ। ਤਲਤ੍ਰੈਰਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੈਃ। ਚਾਪੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯਤ ਮੇਦਿਨੀ
ਹਥਾਂ, ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਟੇ ਸਿਰ, ਢਾਲਾਂ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਡਿੱਗੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗਜਾਰੋਹਾ ਗਜਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਹਯਸਾਦਿਨਃ । ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਘੋੜੇ-ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਯਤਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵੀਰਾ ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਭੀष੍ਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਮੂਃ । ਅਭਜ੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਚ ਦ੍ਵੌ ਸਮਧਾਵਤਾਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ, ਟੁੱਟ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦੋ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਨਾ ਰਹੇ।
ਆਵਿਦ੍ਧਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਂ ਪਤਿਤਧ੍ਵਜਸਂਕੁਲਮ੍ । ਅਨੀਕਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹਾਹਾਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿੱਥੇ ਜਖਮੀ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਝੰਡੇ ਪਏ ਸਨ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਜਘਾਨਾਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਥ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਖਾਯ ਚਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਸਖਾ ਦੈਵਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ
ਉਥੇ ਪਿਉ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਪਿਉ ਨੂੰ; ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਰੋ ਪਏ, ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਕਵਚਾਨਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਯ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਧਾਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਕੁਝ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਣਾ ਬਚਾਵਾ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ ਗਏ।
ਤਦ੍ਗੋਕੁਲਮਿਵੋਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮੁਦ੍ਭਾਨ੍ਤਰਥਕੂਬਰਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਐਵੇਂ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੋਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਧੁਰੇ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ । ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਟੁੱਟਦੀ ਵੇਖੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਰਥ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਯਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਵ। ਪ੍ਰਹਰਾਸ੍ਮੈ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਭੀष੍ਮਾਯਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨੇ
ਪਾਰਥ, ਇਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ।