ਤੇ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਹਤਾ ਦृਢਧਨ੍ਵਿਭਿਃ । ਨਾਗੈਰਿਵ ਮਹਾਨਾਗਾ ਯਥਾਵਦ੍ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ
ਉਹ ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇऽਪਿ ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਨ੍ਨੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਵਿਚਰਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਵੀ, ਤਿੱਖੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਣੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੱਸੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਕੱਟਦੇ ਫਿਰੇ।
ਅਭ੍ਯਾਹਤਾ ਹਯਾਰੋਹਾ ऋष੍ਟਿਭਿਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਅਤ੍ਯਜਨ੍ਨੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਫਲਾਨੀਵ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਟਦੇ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਫਲ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਦਿਨੋ ਹਯਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਨਿषੂਦਿਤਾਃ। ਪਤਿਤਾਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਘੁੜਸਵਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗਦੇ ਤੇ ਢਹਿ ਪੈਂਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਹਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਯਥਾ ਸਿਂਹਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮृਗਾਃ ਪ੍ਰਾਣਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਦੋਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਮਹਾਮृਧੇ । ਦਧ੍ਮੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਂਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਸ਼੍ਚ ਤਾਡਯਾਮਾਸੁਰਾਹਵੇ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਪੀਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਦੀਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਦ੍ਰਰਾਜਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏष ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਰਣੇ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੇਨਾਂ ਦ੍ਰਾਵਯਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵਾਰਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵੇਲੇਵ ਮਕਰਾਲਯਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਸ਼੍ਰੂਯਸੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮਸਹ੍ਯਬਲਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਢਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸ ਯਯੌ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸ਼ਲ੍ਯਾ ਆਪਣੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਲੈ ਕੇ ਜਿਥੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਦਾਪਤਦ੍ਵੈ ਸਹਸਾ ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਬਲਮ੍ । ਮਹੌਘਵੇਗਂ ਸਮਰੇ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਲ੍ਯਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਅਚਾਨਕ ਚੜ੍ਹ ਆਈ, ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਵਰਗੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਦ੍ਰਰਾਜਂ ਚ ਸਮਰੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਦਸ਼ਭਿਃ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਤਂ ਸਪ੍ਤਭਿਰਜਿਹ੍ਨਗੈਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ; ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਮਦ੍ਰਰਾਜੋऽਪਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਜਘਾਨ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪੁਨਃ षष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਫੇਰ ਸੱਠ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ।
ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਤਾਡਯਤ੍। ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਹੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਨਮਾਹਵੇ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਘਬਰਾ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਮਦ੍ਰਰਾਜਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮृਤ੍ਯੋਰਾਸ੍ਯਗਤਂ ਯਥਾ। ਅਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍
—ਉਸ ਨੇ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਮੀਤ੍ਰਜਿਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਪਤਨ੍ਨੇਵ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਮਦ੍ਰਰਾਜਮਤਾਡਯਤ੍।' ਸਰ੍ਵਪਾਰਸ਼ਵੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ
ਭੀਮ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤੌ। ਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯਪਦ੍ਯੇਤਾਮਞ੍ਜਸਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षਿਣੌ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੀਜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਦੋਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਅਪਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦ੍ਯੋਤਮਾਨੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾ ਤਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸਾਯਕੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਆਜਘਾਨ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਹਸੇਨਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਥਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਭੀਮਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਨਕੁਲਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਨੌਂ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿੱਧਿਆ; ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਖ੍ਯੈਰ੍ਨਕੁਲੋ ਮਾਧਵਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਃ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਨਕੁਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਤਿੰਨ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੇ ਸੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਸੱਤ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ ਬਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਹ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤੁ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਮਵਿਧ੍ਯਤ । ਏਕੈਕਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਤੌ ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯੇਤਾਂ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ । ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਨਾਗਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਵਿੱਧਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸੌਵੀਰਾ ਕਿਤਵਾਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੋਦੀਚ੍ਯਮਾਲਵਾਃ । ਅਭੀषਾਹਾਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਃ ਸ਼ਿਬਯੋऽਥ ਵਸਾਤਯਃ। ਸਂਗ੍ਰਮੇ ਨਾਜਹੁਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਸੌਵੀਰ, ਕਿਤਵ, ਪੂਰਬੀ, ਪੱਛਮੀ, ਮਾਲਵ, ਅਭੀਸ਼ਾਹ, ਸ਼ੂਰਸੈਨ, ਸ਼ਿਬੀ ਤੇ ਵਸਾਤ—all ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧੇ ਹੋਏ—ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਮਹੀਪਾਲਾ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮਾਗਤਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਯਃ । ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੰਢਵਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧੇ; ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਪੰਢਵਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵृਤੋ ਰਥੌਘੈਰਪਰਾਜਿਤਃ । ਗਹਨੇऽਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਸृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਦਹਨ੍ਪਰਾਨ੍
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਜੇਤੂਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਿਆ।
ਰਥਾਗ੍ਨ੍ਯਗਾਰਸ਼੍ਚਾਪਾਰ੍ਚਿਰਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਗਜੇਨ੍ਧਨਃ । ਸ਼ਰਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੋ ਭੀष੍ਮਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਅੱਗ ਦਾ ਘਰ, ਧਨੁਸ਼ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲੇ ਲੱਕੜ, ਤੇ ਤੀਰ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਬਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਹਿ ਸੁਮਹਾਨਗ੍ਨਿਃ ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਚਰਸਿ ਸਾਨਿਲਃ ।' ਤਥਾ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪੁਙ੍ਖੈਰਿषੁਭਿਰ੍ਗਾਰ੍ਧ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸੁਤੇਜਨੈਃ । ਕਰ੍ਣਿਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚੈਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਬਲਮ੍
ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਕਰਣੀ, ਨਲੀਕ ਤੇ ਨਰਾਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਢੱਕ ਲਈ।