ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਸਮਰੇ ਵਿਜਯੈषਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਦਾ ਐਸਾ ਹੜਕੰਪ ਮਚਿਆ ਕਿ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਂ ਰਣੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਭਿਸਂਵृਤਮ੍। ਯਥਾ ਮੇਘੈਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਤਪਾਨ੍ਤੇ ਦਿਵਿ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਚ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਢੱਕ ਲੈਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਭਾषਤ। ਏष ਸ਼ੂਰੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ੂਰਨਿषੂਦਨਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—'
ਛਾਦਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ! ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਹਿ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਨਿਹਨ੍ਯਾਤ੍ਸਮਰੇ ਯਤ੍ਤਾਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਜੇ ਜੰਗ 'ਚ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕਠੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਤਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯੈਵਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗੋਪ੍ਤਾ ਹ੍ਯੇष ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭੀष੍ਮੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤੁ
ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਔਖੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਮਰੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਵ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਭੀष੍ਮਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਜਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਹਯਾਨਾਂ ਸੁਬਲਾਤ੍ਮਜਃ । ਵਿਮਲਪ੍ਰਾਸਹਸ੍ਤਾਨਾਮृष੍ਟਿਤੋਮਰਧਾਰਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਆਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਭਾਲੇ ਸਨ।
ਦਰ੍ਪਿਤਾਨਾਂ ਸੁਵੇਗਾਨਾਂ ਬਲਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪਤਾਕਿਨਾਮ੍ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੈਰੁਪੇਤਾਨਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਵੱਡੇ ਗਰੂਰ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੂਰਮੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਹਯਸਾਦਿਨਾਮ੍ । ਅਯੁਤਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਨਿਵਾਰਣੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹਾਦਰ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਭੇਜੀ।
ਤੈਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਦ੍ਭਿਰਿਵਾਹਵੇ। ਖੁਰਾਹਤਾ ਧਰਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਕਮ੍ਪੇ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਸਵਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁਸੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਰੁੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ ਤੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਖੁਰਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਨ੍ਵਾਜਿਨਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਤਦਾ। ਮਹਾਵਂਸ਼ਵਨਸ੍ਯੇਵ ਦਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤੇ
ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬਾਂਸਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮੁਦ੍ਧੂਤਂ ਮਹਦ੍ਰਜਃ। ਦਿਵਾਕਰਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਦਾ ਗੁੱਬਾਰ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਢੱਕ ਗਿਆ।
ਵੇਗਵਦ੍ਭਿਰ੍ਹਯੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਾ ਪਾਣ੍ਡਵੀਕ ਚਮੂਃ। ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਰ੍ਹਂਸੈਰਿਵ ਮਹਤ੍ਸਰਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਓਚਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਹੇषਤਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ । `ਅਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਮਹਾਞ੍ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮੋਹਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਡੁਬੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਘ੍ਨਂਸ੍ਤਰਸਾ ਵੇਗਂ ਸਮਰੇ ਹਯਸਾਦਿਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਉਦ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇऽਤਿਪੂਰ੍ਯਤਃ। ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਮ੍ਬੁਵੇਗਂ ਯਥਾ ਵੇਲਾ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਤੇ ਸਾਵਣ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ ਉੱਫਾਣ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਵੀ ਬਲ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਥਿਨੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਨ੍ਨੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸ਼ਰੇਣ ਹਯਸਾਦਿਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਤਣੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਹਤਾ ਦृਢਧਨ੍ਵਿਭਿਃ । ਨਾਗੈਰਿਵ ਮਹਾਨਾਗਾ ਯਥਾਵਦ੍ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ
ਉਹ ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇऽਪਿ ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਨ੍ਨੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਵਿਚਰਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਵੀ, ਤਿੱਖੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਣੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੱਸੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਕੱਟਦੇ ਫਿਰੇ।
ਅਭ੍ਯਾਹਤਾ ਹਯਾਰੋਹਾ ऋष੍ਟਿਭਿਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਅਤ੍ਯਜਨ੍ਨੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਫਲਾਨੀਵ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਟਦੇ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਫਲ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਦਿਨੋ ਹਯਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਨਿषੂਦਿਤਾਃ। ਪਤਿਤਾਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਘੁੜਸਵਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗਦੇ ਤੇ ਢਹਿ ਪੈਂਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਹਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਯਥਾ ਸਿਂਹਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮृਗਾਃ ਪ੍ਰਾਣਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਦੋਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਮਹਾਮृਧੇ । ਦਧ੍ਮੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਂਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਸ਼੍ਚ ਤਾਡਯਾਮਾਸੁਰਾਹਵੇ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਪੀਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਦੀਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਦ੍ਰਰਾਜਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏष ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਰਣੇ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੇਨਾਂ ਦ੍ਰਾਵਯਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵਾਰਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵੇਲੇਵ ਮਕਰਾਲਯਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਸ਼੍ਰੂਯਸੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮਸਹ੍ਯਬਲਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਢਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸ ਯਯੌ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸ਼ਲ੍ਯਾ ਆਪਣੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਲੈ ਕੇ ਜਿਥੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।