ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਬਾਹ੍ਲੀਕਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਦਨ੍ਮਹਾਨਾਦਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਕਾਨਨੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਬਾਹਲੀਕ, ਜੋ ਪਰਦਾਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਗਰਜ ਮਾਰੀ।
ਆਰ੍ਜੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੇਨ ਵਿਦ੍ਧੋ ਬਹੁਭਿਰਸ਼ੁਗੈਃ । ਅਤਿष੍ਠਦਾਹਵੇ ਸ਼ੂਰਃ ਕਿਰਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਮਰੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੇ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਉਹ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸਮਾਗਤੌ ਤੌ ਤੁ ਰਣੇ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰੌ ਵ੍ਯਰੋਚਤਾਮ੍। ਯਥਾ ਦਿਵਿ ਮਹਾਘੋਰੌ ਰਾਜਨ੍ਬੁਧਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ, ਤਾੰ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕੇ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧ ਤੇ ਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹੋਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਤ੍ਵਾ ਸੂਤਂ ਚ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਨ੍ਨਾਦਂ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ, ਉਹ ਸੌਭਦ੍ਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਤੁ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੋऽਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਦ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੁਰਮੁਖ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਕੀ ਹੋਈਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਵਾਹਿਨੀਮੁਖੇ। ਅਪਾਯਾਜ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਦੌੜ ਗਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਬਾਹ੍ਲਿਕਮ੍ । ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਸੂਤਰਥਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਬਾਹਲਿਕ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘੋੜੇ, ਰਥੀ ਤੇ ਰਥ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਸਂਭ੍ਰਮੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹੜਕੰਪ ਮਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਤੋ ਵਾਹਾਦ੍ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਆਰੁਰਹ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ
ਫਿਰ ਬਾਹਲਿਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਰਦ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਣੇ । ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸਸਾਦ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭਾਰਤਂ षष੍ਟ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈ ਰੋਮਵਾਹਿਭਿਃ। ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸੱਠ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯਾਯਸੀਂ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਥ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਹੇਮਚਿਤ੍ਰਾਂ ਮਹਾਵੇਗਾਂ ਨਾਗਕਨ੍ਯੋਪਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਇਕ ਵੱਡੀ ਲੋਹੀ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਮृਤ੍ਯੁਕਲ੍ਪਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਾਮ੍। ਵ੍ਯਂਸਯਾਮਾਸ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਲਾਘਵੇਨ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁਸਤਤਾ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਾ । ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਧਰਣੀਪृष੍ਠੇ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਵੇਗਵਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਿਤਾਮਹਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਭਾਲਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਭੁਜਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾ ਸਾ ਮਹਾਹਵੇ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਯਥਾ ਨਰਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਉਹ ਭਾਲਾ, ਮਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਾਲ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਰਤਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਂਸਾ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਭਾਲਾ ਉਸ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖੀ, ਤੁਰੰਤ ਦੋ ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਟੁਕੜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤੁ ਗਾਙ੍ਗਯਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਹਸਞ੍ਛਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭਾਲਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਿਆਂ ਹੱਸਦਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੂਰ੍ਵਜ। ਪਰਿਵਬ੍ਰੂ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਮਾਧਵਤ੍ਰਾਣਕਾਰਣਾਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅੱਗੇ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਸਮਰੇ ਵਿਜਯੈषਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਦਾ ਐਸਾ ਹੜਕੰਪ ਮਚਿਆ ਕਿ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਂ ਰਣੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਭਿਸਂਵृਤਮ੍। ਯਥਾ ਮੇਘੈਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਤਪਾਨ੍ਤੇ ਦਿਵਿ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਚ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਢੱਕ ਲੈਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਭਾषਤ। ਏष ਸ਼ੂਰੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ੂਰਨਿषੂਦਨਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—'
ਛਾਦਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ! ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਹਿ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਨਿਹਨ੍ਯਾਤ੍ਸਮਰੇ ਯਤ੍ਤਾਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਜੇ ਜੰਗ 'ਚ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕਠੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਤਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯੈਵਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗੋਪ੍ਤਾ ਹ੍ਯੇष ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭੀष੍ਮੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤੁ
ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਔਖੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਮਰੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਵ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਭੀष੍ਮਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਜਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਹਯਾਨਾਂ ਸੁਬਲਾਤ੍ਮਜਃ । ਵਿਮਲਪ੍ਰਾਸਹਸ੍ਤਾਨਾਮृष੍ਟਿਤੋਮਰਧਾਰਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਆਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਭਾਲੇ ਸਨ।
ਦਰ੍ਪਿਤਾਨਾਂ ਸੁਵੇਗਾਨਾਂ ਬਲਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪਤਾਕਿਨਾਮ੍ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੈਰੁਪੇਤਾਨਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਵੱਡੇ ਗਰੂਰ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੂਰਮੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।