ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਃ ਸੁਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਗਰ੍ਤੇਨ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣਾ । ਤਥਾਨ੍ਯੈਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰ੍ਨ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਸਂਯੁਗੇ
ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਤਦ੍ਬਲਂ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਭੱਜਦੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗੇਨ ਮਹਤਾ ਧਨਞ੍ਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਧਿਪਤੇਰਰ੍ਥੇ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਧਨੰਜਯਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਏਕਃ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਥੌ ਕਿਰਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ੇषਾ ਹਿ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਆਪ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਭੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗੇਨ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਫਲ੍ਗੁਨਾਰ੍ਥਾਯ ਯਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮੋ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਫਲਗੁਨ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਖੜਾ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਯਮਾਨਾ ਰਣੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਘੋਰਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ। ਹਾਹਾਕਾਰਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਭੀष੍ਮਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ 'ਹਾ ਹਾ' ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਲਧ੍ਵਜਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍। ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਫਿਰ ਤਾਲ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਏਕੀਭੂਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ । ਅਤਿष੍ਠਦਾਹਵੇ ਸ਼ੂਰਃ ਕਿਰਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਬਣ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਥੈਵ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਪੁਨਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਸੱਤਰ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਬਾਹ੍ਲੀਕਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਦਨ੍ਮਹਾਨਾਦਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਕਾਨਨੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਬਾਹਲੀਕ, ਜੋ ਪਰਦਾਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਗਰਜ ਮਾਰੀ।
ਆਰ੍ਜੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੇਨ ਵਿਦ੍ਧੋ ਬਹੁਭਿਰਸ਼ੁਗੈਃ । ਅਤਿष੍ਠਦਾਹਵੇ ਸ਼ੂਰਃ ਕਿਰਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਮਰੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੇ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਉਹ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸਮਾਗਤੌ ਤੌ ਤੁ ਰਣੇ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰੌ ਵ੍ਯਰੋਚਤਾਮ੍। ਯਥਾ ਦਿਵਿ ਮਹਾਘੋਰੌ ਰਾਜਨ੍ਬੁਧਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ, ਤਾੰ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕੇ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧ ਤੇ ਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹੋਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਤ੍ਵਾ ਸੂਤਂ ਚ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਨ੍ਨਾਦਂ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ, ਉਹ ਸੌਭਦ੍ਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਤੁ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੋऽਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਦ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੁਰਮੁਖ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਕੀ ਹੋਈਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਵਾਹਿਨੀਮੁਖੇ। ਅਪਾਯਾਜ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਦੌੜ ਗਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਬਾਹ੍ਲਿਕਮ੍ । ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਸੂਤਰਥਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਬਾਹਲਿਕ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘੋੜੇ, ਰਥੀ ਤੇ ਰਥ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਸਂਭ੍ਰਮੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹੜਕੰਪ ਮਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਤੋ ਵਾਹਾਦ੍ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਆਰੁਰਹ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ
ਫਿਰ ਬਾਹਲਿਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਰਦ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਣੇ । ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸਸਾਦ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭਾਰਤਂ षष੍ਟ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈ ਰੋਮਵਾਹਿਭਿਃ। ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸੱਠ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯਾਯਸੀਂ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਥ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਹੇਮਚਿਤ੍ਰਾਂ ਮਹਾਵੇਗਾਂ ਨਾਗਕਨ੍ਯੋਪਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਇਕ ਵੱਡੀ ਲੋਹੀ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਮृਤ੍ਯੁਕਲ੍ਪਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਾਮ੍। ਵ੍ਯਂਸਯਾਮਾਸ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਲਾਘਵੇਨ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁਸਤਤਾ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਾ । ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਧਰਣੀਪृष੍ਠੇ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਵੇਗਵਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਿਤਾਮਹਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਭਾਲਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਭੁਜਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾ ਸਾ ਮਹਾਹਵੇ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਯਥਾ ਨਰਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਉਹ ਭਾਲਾ, ਮਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਾਲ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਰਤਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਂਸਾ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਭਾਲਾ ਉਸ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖੀ, ਤੁਰੰਤ ਦੋ ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਟੁਕੜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤੁ ਗਾਙ੍ਗਯਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਹਸਞ੍ਛਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭਾਲਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਿਆਂ ਹੱਸਦਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੂਰ੍ਵਜ। ਪਰਿਵਬ੍ਰੂ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਮਾਧਵਤ੍ਰਾਣਕਾਰਣਾਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅੱਗੇ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।