ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਨ ਨਿਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯ ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਫਲਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ, ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖ।
ਨ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਸੈਨ੍ਯਾਃ ਸਪਦਾਨੁਗਾਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕੌਰਵਾ ਵਾਪਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਨਾ ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਹੀ ਕੌਰਵਾਂ, ਆਪਣੇ لشਕਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਧੋਰੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ੍ਵਜਨਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਦੈਵਾਦ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤਵ ਚਾਪਨਯਾਨ੍ਨृਪ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਨੁਚਰਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਅਨਯਤ੍ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰਮਣ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਪਿ ਤਤੋ ਬਾਣੈਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਨਵਭਿਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸੱਤਰ ਤੀਰ ਲਗਾਏ, ਤੇ ਮੁੜ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਨੌਂ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਂ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਸਕ੍ਰੁਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਰਥਃ । ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣੋ ਰਣੇ ਯੋਧਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕਾਲੇਨੇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਭਯੇ ਜਾਤੇ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਪਾਰਥ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੈਣਿਕ ਡਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤੁਰਗਾਨ੍ਕੇਚਿਦ੍ਰਥਾਨ੍ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਮਾਰਿष। ਗਜਾਨਨ੍ਯੇ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਰਥ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦੱਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਰੇ ਤੁ ਤਦਾਦਾਯ ਵਾਜਿਨਾਗਰਥਾਨ੍ਰਣੇ । ਤ੍ਵਰਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਭੱਜ ਪਏ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ!
ਪਾਦਾਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ । ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਵ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਤੇਨਤੇਨ ਸ੍ਮ ਭਾਰਤ
ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਣਿਕ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਦੌੜ ਪਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਃ ਸੁਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਗਰ੍ਤੇਨ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣਾ । ਤਥਾਨ੍ਯੈਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰ੍ਨ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਸਂਯੁਗੇ
ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਤਦ੍ਬਲਂ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਭੱਜਦੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗੇਨ ਮਹਤਾ ਧਨਞ੍ਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਧਿਪਤੇਰਰ੍ਥੇ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਧਨੰਜਯਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਏਕਃ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਥੌ ਕਿਰਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ੇषਾ ਹਿ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਆਪ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਭੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗੇਨ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਫਲ੍ਗੁਨਾਰ੍ਥਾਯ ਯਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮੋ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਫਲਗੁਨ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਖੜਾ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਯਮਾਨਾ ਰਣੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਘੋਰਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ। ਹਾਹਾਕਾਰਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਭੀष੍ਮਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ 'ਹਾ ਹਾ' ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਲਧ੍ਵਜਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍। ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਫਿਰ ਤਾਲ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਏਕੀਭੂਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ । ਅਤਿष੍ਠਦਾਹਵੇ ਸ਼ੂਰਃ ਕਿਰਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਬਣ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਥੈਵ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਪੁਨਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਸੱਤਰ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਬਾਹ੍ਲੀਕਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਦਨ੍ਮਹਾਨਾਦਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਕਾਨਨੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਬਾਹਲੀਕ, ਜੋ ਪਰਦਾਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਗਰਜ ਮਾਰੀ।
ਆਰ੍ਜੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੇਨ ਵਿਦ੍ਧੋ ਬਹੁਭਿਰਸ਼ੁਗੈਃ । ਅਤਿष੍ਠਦਾਹਵੇ ਸ਼ੂਰਃ ਕਿਰਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਮਰੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੇ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਉਹ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸਮਾਗਤੌ ਤੌ ਤੁ ਰਣੇ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰੌ ਵ੍ਯਰੋਚਤਾਮ੍। ਯਥਾ ਦਿਵਿ ਮਹਾਘੋਰੌ ਰਾਜਨ੍ਬੁਧਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ, ਤਾੰ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕੇ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧ ਤੇ ਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹੋਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਤ੍ਵਾ ਸੂਤਂ ਚ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਨ੍ਨਾਦਂ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ, ਉਹ ਸੌਭਦ੍ਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਤੁ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੋऽਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਦ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੁਰਮੁਖ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਕੀ ਹੋਈਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਵਾਹਿਨੀਮੁਖੇ। ਅਪਾਯਾਜ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਦੌੜ ਗਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਬਾਹ੍ਲਿਕਮ੍ । ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਸੂਤਰਥਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਬਾਹਲਿਕ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘੋੜੇ, ਰਥੀ ਤੇ ਰਥ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਸਂਭ੍ਰਮੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹੜਕੰਪ ਮਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਤੋ ਵਾਹਾਦ੍ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਆਰੁਰਹ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ
ਫਿਰ ਬਾਹਲਿਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਰਦ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।