ਸ਼ੀਰ੍षੋਪਲਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਹਸ੍ਤਿਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਾ । ਕਵਚੋष੍ਣੀषਫੇਨੌਘਾ ਧਨੁਰ੍ਵੇਗਾਸਿਕਚ੍ਛਪਾ
ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਾਥੀ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਚਕੀਆਂ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਦੀ ਝੱਗ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਕਛੂਏ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਨਕ੍ਰੌਘਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਛਤ੍ਰਕੂਰ੍ਮਰਥੋਡੁਪਾ।' ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਵृਕ੍ਸ਼ਾਢ੍ਯਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਕੂਲਾਪਹਾਰਿਣੀ । ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਹਂਸਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨੀ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਸ਼ੰਖਾਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਛਤਰੀਆਂ, ਢਾਲਾਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਗਾ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਗਿੱਧਾਂ ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਨਦੀਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਰਥਨਾਗਹਯਪ੍ਲਵੈਃ । ਪ੍ਰਤੇਰੁਰ੍ਬਹਵੋ ਰਾਜਨ੍ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਬਹਾਦਰ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਨਾਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਏ, ਰਾਜਾ।
ਅਪੋਵਾਹ ਰਣੇ ਭੀਰੂਨ੍ਕਸ਼੍ਮਲੇਨਾਭਿਸਂਵृਤਾਨ੍। ਯਥਾ ਵੈਤਰਣੀ ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਗਾ ਲੈ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵੈਸ਼ਸਂ ਮਹਤ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਪਰਾਧੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਥੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੀਕ ਮਾਰੀ: 'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਗੁਣਵਤ੍ਸੁ ਕਥਂ ਦ੍ਵੇषਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕृਤਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਲੋਭਮੋਹਿਤਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਹ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਿਆ? ਉਸ ਨੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਾ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਵਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਖਤ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤੋ ਵਾਚਃ ਸਰ੍ਵਯੋਧੈਰੁਦਾਹृਤਾਃ। ਆਗਸ੍ਕृਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਪਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਭੀष੍ਮਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਕृਪਂ ਚੈਵ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚੋਵਾਚ ਭਾਰਤ। ਯੁਧ੍ਯਧ੍ਵਮਨਹਂਕਰਾਃ ਕਿਂ ਚਿਰਂ ਕੁਰੁਥੇਤਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਲੜੋ! ਤੁਸੀਂ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਇਤਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਯੁਧਿਰੇ ਨृਪਾਃ' ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ। ਅਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਸੁਘੋਰਂ ਵੈਸ਼ਸਂ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਲੜ ਪਏ। ਫਿਰ ਕੁਰਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜੋ ਜੂਏ ਦੀ ਖੇਡ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਬਾਹੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਨ ਨਿਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯ ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਫਲਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ, ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖ।
ਨ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਸੈਨ੍ਯਾਃ ਸਪਦਾਨੁਗਾਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕੌਰਵਾ ਵਾਪਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਨਾ ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਹੀ ਕੌਰਵਾਂ, ਆਪਣੇ لشਕਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਧੋਰੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ੍ਵਜਨਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਦੈਵਾਦ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤਵ ਚਾਪਨਯਾਨ੍ਨृਪ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਨੁਚਰਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਅਨਯਤ੍ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰਮਣ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਪਿ ਤਤੋ ਬਾਣੈਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਨਵਭਿਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸੱਤਰ ਤੀਰ ਲਗਾਏ, ਤੇ ਮੁੜ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਨੌਂ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਂ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਸਕ੍ਰੁਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਰਥਃ । ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣੋ ਰਣੇ ਯੋਧਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕਾਲੇਨੇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਭਯੇ ਜਾਤੇ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਪਾਰਥ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੈਣਿਕ ਡਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤੁਰਗਾਨ੍ਕੇਚਿਦ੍ਰਥਾਨ੍ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਮਾਰਿष। ਗਜਾਨਨ੍ਯੇ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਰਥ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦੱਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਰੇ ਤੁ ਤਦਾਦਾਯ ਵਾਜਿਨਾਗਰਥਾਨ੍ਰਣੇ । ਤ੍ਵਰਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਭੱਜ ਪਏ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ!
ਪਾਦਾਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ । ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਵ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਤੇਨਤੇਨ ਸ੍ਮ ਭਾਰਤ
ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਣਿਕ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਦੌੜ ਪਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਃ ਸੁਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਗਰ੍ਤੇਨ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣਾ । ਤਥਾਨ੍ਯੈਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰ੍ਨ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਸਂਯੁਗੇ
ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਤਦ੍ਬਲਂ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਭੱਜਦੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗੇਨ ਮਹਤਾ ਧਨਞ੍ਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਧਿਪਤੇਰਰ੍ਥੇ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਧਨੰਜਯਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਏਕਃ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਥੌ ਕਿਰਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ੇषਾ ਹਿ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਆਪ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਭੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯੋਗੇਨ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਫਲ੍ਗੁਨਾਰ੍ਥਾਯ ਯਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮੋ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਫਲਗੁਨ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਖੜਾ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਯਮਾਨਾ ਰਣੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਘੋਰਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਃ। ਹਾਹਾਕਾਰਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਭੀष੍ਮਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ 'ਹਾ ਹਾ' ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਲਧ੍ਵਜਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍। ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਫਿਰ ਤਾਲ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਏਕੀਭੂਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ । ਅਤਿष੍ਠਦਾਹਵੇ ਸ਼ੂਰਃ ਕਿਰਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਬਣ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਥੈਵ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਪੁਨਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਸੱਤਰ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।