ਚਰ੍ਮਭਿਸ਼੍ਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਪਤਾਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष । ਛਤ੍ਰੈਃ ਸਿਤੈਰ੍ਹੇਮਦਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਢਾਲਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਮਰਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਚਿੱਟੇ ਛਤਰਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡੰਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਚਮਰਿਆਂ ਨਾਲ,
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਨਵਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਜਲਦੋਪਮਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਝੰਡੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਦਨ੍ਤਿਭਿਰ੍ਹੀਨਾ ਗਜਾਰੋਹਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤੋऽਨ੍ਵਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਸਂਕੁਲੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹਾਥੀ ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੱਡਮਗੱਧ ਵਿੱਚ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮੁਤ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਤੁਰਗਾਨ੍ਹੇਮਭੀषਿਤਾਨ੍ । ਵਾਤਾਯਮਾਨਾਨਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ।
ਅਸ਼੍ਵਾਰੋਹਾਨ੍ਹਤੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਗृਹੀਤਾਸਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਨਪਸ਼੍ਯਾਮ ਦ੍ਰਾਵ੍ਯਮਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ
ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਭੱਜ ਰਹੇ, ਕੁਝ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੰਕਾਏ ਜਾਂਦੇ।
ਗਜੋ ਗਜਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਰਵਮਾਣਂ ਮਹਾਹਵੇ । ਯਯੌ ਪ੍ਰਮृਦ੍ਯ ਤਰਸਾ ਪਾਦਾਤਾਨ੍ਵਾਜਿਨਸ੍ਤਥਾ । ਤਥੈਵ ਚ ਰਥਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਮਮਰ੍ਦ ਰਣੇ ਗਜਃ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਭੱਜਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦੇ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਰਥਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਤਿਤਾਂਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ਭੁਵਿ। ਵ੍ਯਮृਦ੍ਗਨ੍ਸਮਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤੁਰਗਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰਾਨ੍ਰਮੇ
ਰਥ ਜਦੋਂ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੌਂਦ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਤੇ ਬਹੁਧਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਮृਦ੍ਗਨ੍ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। `ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇਸ੍ਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰੌਦ੍ਰੇ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ। ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਘੋਰਾ ਸ਼ੋਮਿਤਾਨ੍ਤ੍ਰਤਰਙ੍ਗਿਣੀ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੂਨ ਤੇ ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਸ੍ਥਿਸਙ੍ਘਾਤਸਂਬਾਧਾ ਕੇਸ਼ਸ਼ੈਵਲਾਦ੍ਵਲਾ । ਰਥਹ੍ਰਦਾ ਸ਼ਰਾਵਰ੍ਤਾ ਹਯਮੀਨਾ ਦੁਰਾਸਦਾ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਾਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਜਲ-ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਤਲਾਬ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਭੰਵਰੇ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ।
ਸ਼ੀਰ੍षੋਪਲਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਹਸ੍ਤਿਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਾ । ਕਵਚੋष੍ਣੀषਫੇਨੌਘਾ ਧਨੁਰ੍ਵੇਗਾਸਿਕਚ੍ਛਪਾ
ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਾਥੀ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਚਕੀਆਂ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਦੀ ਝੱਗ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਕਛੂਏ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਨਕ੍ਰੌਘਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਛਤ੍ਰਕੂਰ੍ਮਰਥੋਡੁਪਾ।' ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਵृਕ੍ਸ਼ਾਢ੍ਯਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਕੂਲਾਪਹਾਰਿਣੀ । ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਹਂਸਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨੀ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਸ਼ੰਖਾਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਛਤਰੀਆਂ, ਢਾਲਾਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਗਾ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਗਿੱਧਾਂ ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਨਦੀਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਰਥਨਾਗਹਯਪ੍ਲਵੈਃ । ਪ੍ਰਤੇਰੁਰ੍ਬਹਵੋ ਰਾਜਨ੍ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਬਹਾਦਰ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਨਾਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਏ, ਰਾਜਾ।
ਅਪੋਵਾਹ ਰਣੇ ਭੀਰੂਨ੍ਕਸ਼੍ਮਲੇਨਾਭਿਸਂਵृਤਾਨ੍। ਯਥਾ ਵੈਤਰਣੀ ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਗਾ ਲੈ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵੈਸ਼ਸਂ ਮਹਤ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਪਰਾਧੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਥੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੀਕ ਮਾਰੀ: 'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਗੁਣਵਤ੍ਸੁ ਕਥਂ ਦ੍ਵੇषਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕृਤਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਲੋਭਮੋਹਿਤਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਹ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਿਆ? ਉਸ ਨੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਾ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਵਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਖਤ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤੋ ਵਾਚਃ ਸਰ੍ਵਯੋਧੈਰੁਦਾਹृਤਾਃ। ਆਗਸ੍ਕृਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਪਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਭੀष੍ਮਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਕृਪਂ ਚੈਵ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚੋਵਾਚ ਭਾਰਤ। ਯੁਧ੍ਯਧ੍ਵਮਨਹਂਕਰਾਃ ਕਿਂ ਚਿਰਂ ਕੁਰੁਥੇਤਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਲੜੋ! ਤੁਸੀਂ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਇਤਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਯੁਧਿਰੇ ਨृਪਾਃ' ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ। ਅਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਸੁਘੋਰਂ ਵੈਸ਼ਸਂ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਲੜ ਪਏ। ਫਿਰ ਕੁਰਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜੋ ਜੂਏ ਦੀ ਖੇਡ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਬਾਹੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਨ ਨਿਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯ ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਫਲਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ, ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖ।
ਨ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਸੈਨ੍ਯਾਃ ਸਪਦਾਨੁਗਾਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕੌਰਵਾ ਵਾਪਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਨਾ ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਹੀ ਕੌਰਵਾਂ, ਆਪਣੇ لشਕਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਧੋਰੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ੍ਵਜਨਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਦੈਵਾਦ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤਵ ਚਾਪਨਯਾਨ੍ਨृਪ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਨੁਚਰਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਅਨਯਤ੍ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰਮਣ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਪਿ ਤਤੋ ਬਾਣੈਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਨਵਭਿਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸੱਤਰ ਤੀਰ ਲਗਾਏ, ਤੇ ਮੁੜ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਨੌਂ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਂ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਸਕ੍ਰੁਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਰਥਃ । ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਣੋ ਰਣੇ ਯੋਧਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕਾਲੇਨੇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਭਯੇ ਜਾਤੇ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਪਾਰਥ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੈਣਿਕ ਡਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤੁਰਗਾਨ੍ਕੇਚਿਦ੍ਰਥਾਨ੍ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਮਾਰਿष। ਗਜਾਨਨ੍ਯੇ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਰਥ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦੱਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਰੇ ਤੁ ਤਦਾਦਾਯ ਵਾਜਿਨਾਗਰਥਾਨ੍ਰਣੇ । ਤ੍ਵਰਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਭੱਜ ਪਏ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ!
ਪਾਦਾਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ । ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਵ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਤੇਨਤੇਨ ਸ੍ਮ ਭਾਰਤ
ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਣਿਕ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਦੌੜ ਪਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।