ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟਂ ਚ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਚ ਨਾਰਾਚਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ 'ਤੇ ਚੌੜਾ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਧਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਭੀष੍ਮੇਣਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਿਨਾ । ਚੁਕ੍ਰੁਧੁਃ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਦਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਆਏ ਸੱਪ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਯਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਹਰਦਚ੍ਯੁਤਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਸਮਝ ਕੇ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਓ ਅਚਲ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍ । ਪਿਤਾਮਹਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਪਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰਿਆ।
ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਵਿਰਾਟੋ ਦਸ਼ਮਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੈਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਵੀ ਪਚੀਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਵਸਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਸ਼ਬਲੋ ਰਕ੍ਤਾਸ਼ੋਕ ਇਵਾਬਭੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਬਹੁਤ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ । ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਚ ਭਲ੍ਲੇਨ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਰਿष
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਧਨੁ ਚੌੜਾ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਮਾਰੀਸ਼।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਭੀष੍ਮਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸੁਸ਼ਿਤੈ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਰਿਆ।
ਤਥਾ ਭੀਮੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚ ਚਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਕੇਕਯਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਤ੍ਵਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੰਜੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਪੰਜ ਭਰਾ ਤੇ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੀ,
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਪ੍ਰਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖਾਨ੍ਰਣੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤਥੈਵ ਤਾਵਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੇਨਾਂ ਸਹਸੈਨ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੈਣਿਕ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਸਂਕੁਲਮ੍ । ਨਰਾਸ਼੍ਵਰਥਨਾਗਾਨਾਂ ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉੱਥੇ ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਰਥੀ ਰਥਿਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਤਥੇਤਰਾਨ੍ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਰਨਾਗਾਸ਼੍ਵਸਾਦਿਨਃ
ਰਥੀ ਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਿੜ ਪਏ।
ਅਨਯਨ੍ਪਰਲੋਕਾਯ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਘੋਰੈਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਰਥਾਸ੍ਤੁ ਰਥਿਭਿਰ੍ਹੀਨਾ ਹਤਸਾਰਥਯਸ੍ਤਥਾ । ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾਸ਼੍ਵਾਃ ਸਮਰੇ ਦਿਸ਼ੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਖ-ਵਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਫੈਲ ਗਏ।
ਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਨਰਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੂਨ੍ਰਣੇ। ਵਾਤਾਯਮਾਨਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰੋਪਮਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਘੋੜੇ ਕੁਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਨਗਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਰਥੈਰ੍ਹੀਨਾ ਵਰ੍ਮਿਣਸ੍ਤੇਜਸਾ ਯੁਤਾਃ। ਕੁਣ੍ਡਲੋष੍ਣੀषਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿष੍ਕਾਙ੍ਗਦਵਿਭੂषਣਾਃ
ਜੋ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਏ, ਪਰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਬਕਤਰ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੱਗ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਸਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਾ ਯੁਧਿ। ऋਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਂ ਚਾਤਿ ਨਯੇਨ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਬਹਾਦਰੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਤੋਂ ਵਧ, ਤੇ ਅਕਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਪ੍ਰਾਕृਤਾ ਇਵ ਮਾਨਵਾਃ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਨ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹੀਨਾਃ ਪਰਮਸਾਦਿਭਿਃ । ਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਨਿਪੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਬ੍ਦਗਾਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹਾਥੀ ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ।
ਚਰ੍ਮਭਿਸ਼੍ਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਪਤਾਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष । ਛਤ੍ਰੈਃ ਸਿਤੈਰ੍ਹੇਮਦਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਢਾਲਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਮਰਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਚਿੱਟੇ ਛਤਰਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡੰਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਚਮਰਿਆਂ ਨਾਲ,
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਨਵਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਜਲਦੋਪਮਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਝੰਡੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਦਨ੍ਤਿਭਿਰ੍ਹੀਨਾ ਗਜਾਰੋਹਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤੋऽਨ੍ਵਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਸਂਕੁਲੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹਾਥੀ ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੱਡਮਗੱਧ ਵਿੱਚ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮੁਤ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਤੁਰਗਾਨ੍ਹੇਮਭੀषਿਤਾਨ੍ । ਵਾਤਾਯਮਾਨਾਨਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ।
ਅਸ਼੍ਵਾਰੋਹਾਨ੍ਹਤੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਗृਹੀਤਾਸਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਨਪਸ਼੍ਯਾਮ ਦ੍ਰਾਵ੍ਯਮਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ
ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਭੱਜ ਰਹੇ, ਕੁਝ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੰਕਾਏ ਜਾਂਦੇ।
ਗਜੋ ਗਜਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਰਵਮਾਣਂ ਮਹਾਹਵੇ । ਯਯੌ ਪ੍ਰਮृਦ੍ਯ ਤਰਸਾ ਪਾਦਾਤਾਨ੍ਵਾਜਿਨਸ੍ਤਥਾ । ਤਥੈਵ ਚ ਰਥਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਮਮਰ੍ਦ ਰਣੇ ਗਜਃ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਭੱਜਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦੇ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਰਥਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਤਿਤਾਂਸ੍ਤੁਰਗਾਨ੍ਭੁਵਿ। ਵ੍ਯਮृਦ੍ਗਨ੍ਸਮਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤੁਰਗਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰਾਨ੍ਰਮੇ
ਰਥ ਜਦੋਂ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੌਂਦ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਤੇ ਬਹੁਧਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਮृਦ੍ਗਨ੍ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। `ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇਸ੍ਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰੌਦ੍ਰੇ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ। ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਘੋਰਾ ਸ਼ੋਮਿਤਾਨ੍ਤ੍ਰਤਰਙ੍ਗਿਣੀ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੂਨ ਤੇ ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਸ੍ਥਿਸਙ੍ਘਾਤਸਂਬਾਧਾ ਕੇਸ਼ਸ਼ੈਵਲਾਦ੍ਵਲਾ । ਰਥਹ੍ਰਦਾ ਸ਼ਰਾਵਰ੍ਤਾ ਹਯਮੀਨਾ ਦੁਰਾਸਦਾ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਾਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਜਲ-ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਤਲਾਬ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਭੰਵਰੇ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ।