ਸਾਦਿਨਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਵ੍ਯਧਮਦ੍ਗਦਯਾ ਤਤਃ।' ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਯੁਧਿ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਚੌਂਹ-ਚੌਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਵਿषਾਣੋਲ੍ਲਿਖਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੌਰ੍ਵਿषਾਣਾਭਿਹਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿषਾਣੇ ਦਨ੍ਤਿਨਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਿषਾਣਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਹੋਏ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੰਦ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿषਾਣੇਨ ਚ ਤੇਨੈਵ ਕੁਮ੍ਭੋऽਭ੍ਯਾਹਤ੍ਯ ਦਨ੍ਤਿਨਮ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਸੇ ਦੰਦ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾਂ ਗਦਾਂ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮੇਦੋਭਞ੍ਜਾਕृਤਚ੍ਛਵਿਃ । ਕृਤਾਭ੍ਯਙ੍ਗਃ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰਵਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਕੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਮਹਾਗਜਾਃ । ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕਂ ਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਬਚ ਗਏ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦ੍ਰਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਨਾਗੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਨਰਾਸੀਤ੍ਪਰਾਙ੍ਭੁਖਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਚੌਂਹ-ਚੌਂਹ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਮੁੜ ਪਿੱਠ ਕਰ ਗਈ।
ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਹ ਸੋਮਕੈਃ
ਮੱਧ-ਦਿਨ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਸੋਮਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜਿਆ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ । ਵ੍ਯਧਮਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਥ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੌਂਹ-ਚੌਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਮਮਰ੍ਦ ਚ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਮਰ੍ਦਯੇਚ੍ਚ ਯਥਾ ਰਾਜਨ੍ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮृਗਵ੍ਰਜਮ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਫੌਜ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਚੌਂਹ-ਚੌਂਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਵਿਰਾਟੋ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਤਥਾ। ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੈਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮਹਾਰਥਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟਂ ਚ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਚ ਨਾਰਾਚਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ 'ਤੇ ਚੌੜਾ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਧਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਭੀष੍ਮੇਣਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਿਨਾ । ਚੁਕ੍ਰੁਧੁਃ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਦਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਆਏ ਸੱਪ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਯਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਹਰਦਚ੍ਯੁਤਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਸਮਝ ਕੇ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਓ ਅਚਲ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍ । ਪਿਤਾਮਹਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਪਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰਿਆ।
ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਵਿਰਾਟੋ ਦਸ਼ਮਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੈਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਵੀ ਪਚੀਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਵਸਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਸ਼ਬਲੋ ਰਕ੍ਤਾਸ਼ੋਕ ਇਵਾਬਭੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਬਹੁਤ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ । ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਚ ਭਲ੍ਲੇਨ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਰਿष
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਧਨੁ ਚੌੜਾ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਮਾਰੀਸ਼।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਭੀष੍ਮਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸੁਸ਼ਿਤੈ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਰਿਆ।
ਤਥਾ ਭੀਮੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚ ਚਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਕੇਕਯਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਤ੍ਵਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਮ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੰਜੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਪੰਜ ਭਰਾ ਤੇ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੀ,
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਪ੍ਰਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖਾਨ੍ਰਣੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤਥੈਵ ਤਾਵਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੇਨਾਂ ਸਹਸੈਨ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੈਣਿਕ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਸਂਕੁਲਮ੍ । ਨਰਾਸ਼੍ਵਰਥਨਾਗਾਨਾਂ ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉੱਥੇ ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਰਥੀ ਰਥਿਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਤਥੇਤਰਾਨ੍ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਰਨਾਗਾਸ਼੍ਵਸਾਦਿਨਃ
ਰਥੀ ਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਿੜ ਪਏ।
ਅਨਯਨ੍ਪਰਲੋਕਾਯ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਘੋਰੈਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਰਥਾਸ੍ਤੁ ਰਥਿਭਿਰ੍ਹੀਨਾ ਹਤਸਾਰਥਯਸ੍ਤਥਾ । ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾਸ਼੍ਵਾਃ ਸਮਰੇ ਦਿਸ਼ੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਖ-ਵਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਫੈਲ ਗਏ।
ਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਨਰਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੂਨ੍ਰਣੇ। ਵਾਤਾਯਮਾਨਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰੋਪਮਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਘੋੜੇ ਕੁਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਨਗਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਰਥੈਰ੍ਹੀਨਾ ਵਰ੍ਮਿਣਸ੍ਤੇਜਸਾ ਯੁਤਾਃ। ਕੁਣ੍ਡਲੋष੍ਣੀषਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿष੍ਕਾਙ੍ਗਦਵਿਭੂषਣਾਃ
ਜੋ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਏ, ਪਰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਬਕਤਰ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੱਗ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਸਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਾ ਯੁਧਿ। ऋਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਂ ਚਾਤਿ ਨਯੇਨ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਬਹਾਦਰੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਤੋਂ ਵਧ, ਤੇ ਅਕਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਪ੍ਰਾਕृਤਾ ਇਵ ਮਾਨਵਾਃ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਨ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹੀਨਾਃ ਪਰਮਸਾਦਿਭਿਃ । ਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਨਿਪੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਬ੍ਦਗਾਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹਾਥੀ ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ।