ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੋਯਵृष੍ਟਿਮਿਵਾਚਲਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਮੀਂਹ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਮ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੋਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ: ਭੀਭਤਸੁ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ, ਜਦ ਉਹ ਕਈ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਦੇਕੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮਾਰੁਤੋऽਭ੍ਰਗਣਾਨਿਵ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤੁਤੁषੁਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਜੁਨ ਨੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਰਥ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ। ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਪृਤਨਾਮੁਖੇ
ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਜੁਨ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਵੱਲ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਤਤੋ ਵਾਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਣੋ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਪਾਤਯਨ੍ਵੈ ਤਰੁਗਣਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਵਾ ਉਠੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਸ਼ੈਲਮਨ੍ਯਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਘੋਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਡਰਾਉਣਾ ਅਸਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਾਮ ਤਤੋ ਵਯੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ, ਹੇ ਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਰੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੋ ਵੀਰਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਸ੍ਯ ਰਥਵ੍ਰਜਾਨ੍ । ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਾਨ੍ਰਣੇ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਮੁਖਾਨ੍ਵਿਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਤਥਾ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਸ਼੍ਚ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਕਾਂਭੋਜ ਦਾ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਵੀ ਆਏ।
ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ ਸਹ ਬਾਹ੍ਲਿਕੈਃ । ਮਹਤਾ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਵਾਰਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਵਿੰਦ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ (ਅਵੰਤੀ ਦੇ), ਬਾਹਲਿਕ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਥੈਵ ਭਗਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਤਾਯੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਗਜਾਨੀਕੇਨ ਭੀਮਸ੍ਯ ਤਾਵਵਾਰਯਤਾਂ ਦਿਸ਼ਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਦੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਤਾਯੂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦਲ ਨਾਲ ਭੀਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ਼ਲਸ਼੍ਚੈਵ ਸੌਬਲਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸ਼ਰੌਘੈਰ੍ਵਿਮਲੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਾਵਵਾਰਯਨ੍
ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸ਼ਲਾ ਤੇ ਸੌਬਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਸਂਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਃ ਸਸੈਨਿਕੈਃ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਧਾਰਤ-ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਗਜਾਨੀਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਲੋਲਿਹਨ੍ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਵੀਰੋ ਮृਗਰਾਡਿਵ ਕਾਨਨੇ
ਗਜਾਨੀਕ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਉਹ ਵੀਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਚੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਹਵੇ । ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਯਭੀषਯਤ੍
ਭੀਮ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਤਤਸ੍ਤੇ ਗਜਸਾਦਿਨਃ । ਪਰਿਵਵ੍ਰੂ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਗਜਮਧ੍ਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ ਵ੍ਯਰਾਜਤ। ਮੇਘਜਾਲਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਯਥਾ ਮਧ੍ਯਗਤੋ ਰਵਿਃ
ਪਾਂਡਵ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸ ਗਜਾਨੀਕਂ ਗਦਯਾ ਪਾਣ੍ਡਵਰ੍षਭਃ । ਮਹਾਭ੍ਰਜਾਲਮਤੁਲਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵੇਵ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦਲ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਬਲਿਨਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਦਨ੍ਤਿਨਃ । ਆਰ੍ਤਨਾਦਂ ਰਣੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਜਲਦਾ ਇਵ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੀਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬਹੁਧਾ ਦਾਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿषਾਣੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਨ੍ਤਿਭਿਃ । ਫੁਲ੍ਲਾਸ਼ੋਕਨਿਭਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਥੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਰਥ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸਾਦਿਨਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਵ੍ਯਧਮਦ੍ਗਦਯਾ ਤਤਃ।' ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਯੁਧਿ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਚੌਂਹ-ਚੌਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਵਿषਾਣੋਲ੍ਲਿਖਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੌਰ੍ਵਿषਾਣਾਭਿਹਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿषਾਣੇ ਦਨ੍ਤਿਨਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਿषਾਣਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਹੋਏ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੰਦ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿषਾਣੇਨ ਚ ਤੇਨੈਵ ਕੁਮ੍ਭੋऽਭ੍ਯਾਹਤ੍ਯ ਦਨ੍ਤਿਨਮ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਸੇ ਦੰਦ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾਂ ਗਦਾਂ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮੇਦੋਭਞ੍ਜਾਕृਤਚ੍ਛਵਿਃ । ਕृਤਾਭ੍ਯਙ੍ਗਃ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰਵਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਕੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਮਹਾਗਜਾਃ । ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕਂ ਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਬਚ ਗਏ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦ੍ਰਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਨਾਗੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਨਰਾਸੀਤ੍ਪਰਾਙ੍ਭੁਖਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਚੌਂਹ-ਚੌਂਹ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਮੁੜ ਪਿੱਠ ਕਰ ਗਈ।
ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਹ ਸੋਮਕੈਃ
ਮੱਧ-ਦਿਨ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਸੋਮਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜਿਆ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ । ਵ੍ਯਧਮਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਥ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੌਂਹ-ਚੌਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਮਮਰ੍ਦ ਚ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਮਰ੍ਦਯੇਚ੍ਚ ਯਥਾ ਰਾਜਨ੍ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮृਗਵ੍ਰਜਮ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਫੌਜ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਚੌਂਹ-ਚੌਂਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਵਿਰਾਟੋ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਤਥਾ। ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੈਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮਹਾਰਥਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।