ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਂ ਹਿ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਰਾਜਾ, ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ; ਉਹ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨਾਲ ਵੀ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਲੜਦੇ ਹਨ।
ਰਣੇ ਭਾਰਤ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਨਾਚਿਨ੍ਤਯਚ੍ਚ ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ਯੁਧਿ
ਭਾਰਤਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੇ ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਆਏ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪੁਨਃ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਰਣੇ । ਸ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਰੋषੇਣ ਗਹਨੇऽਗ੍ਨਿਰਿਵੋਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਡ੍ਰੋਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਚਿਰਾਦੇਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੱਕਰੇ-ਮੋਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤਾ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਚੋਦਯਤ੍ । ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਹਣਕਾਰਣਾਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਸ਼ਰਮਣ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ, ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਵੱਜਣ ਲਈ।
ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਡਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਮਾਯਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬਾਣੈਰਯੋਮੁਖੈਃ
ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਨੁ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾ ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਰੇਜਿਰੇ । ਹਂਸਾ ਇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲੇ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਰਾਜਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਫਲਭਾਰਨਤਂ ਯਦ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਾਦੁਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਹਂਗਮਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕੌਂਤਿਆ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਿੱਠਾ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਨਾਦਂ ਵਿਨਦ੍ਯ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਜਂ ਸਮਰੇ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਧੇ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕਾਲੇਨੇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਪਾਰ੍ਥਮੇਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਮਰਣੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ । ਮੁਮੁਚੁਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਲੋਕ, ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਹੀ ਵਧੇ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੋਯਵृष੍ਟਿਮਿਵਾਚਲਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਮੀਂਹ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਮ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੋਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ: ਭੀਭਤਸੁ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ, ਜਦ ਉਹ ਕਈ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਦੇਕੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮਾਰੁਤੋऽਭ੍ਰਗਣਾਨਿਵ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤੁਤੁषੁਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਜੁਨ ਨੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਰਥ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ। ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਪृਤਨਾਮੁਖੇ
ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਜੁਨ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਵੱਲ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਤਤੋ ਵਾਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਣੋ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਪਾਤਯਨ੍ਵੈ ਤਰੁਗਣਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਵਾ ਉਠੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਸ਼ੈਲਮਨ੍ਯਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਘੋਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਡਰਾਉਣਾ ਅਸਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਾਮ ਤਤੋ ਵਯੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ, ਹੇ ਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਰੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੋ ਵੀਰਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਸ੍ਯ ਰਥਵ੍ਰਜਾਨ੍ । ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਾਨ੍ਰਣੇ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਮੁਖਾਨ੍ਵਿਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਤਥਾ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਸ਼੍ਚ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਕਾਂਭੋਜ ਦਾ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਵੀ ਆਏ।
ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ ਸਹ ਬਾਹ੍ਲਿਕੈਃ । ਮਹਤਾ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਵਾਰਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਵਿੰਦ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ (ਅਵੰਤੀ ਦੇ), ਬਾਹਲਿਕ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਥੈਵ ਭਗਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਤਾਯੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਗਜਾਨੀਕੇਨ ਭੀਮਸ੍ਯ ਤਾਵਵਾਰਯਤਾਂ ਦਿਸ਼ਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਦੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਤਾਯੂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦਲ ਨਾਲ ਭੀਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ਼ਲਸ਼੍ਚੈਵ ਸੌਬਲਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸ਼ਰੌਘੈਰ੍ਵਿਮਲੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਾਵਵਾਰਯਨ੍
ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸ਼ਲਾ ਤੇ ਸੌਬਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਸਂਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਃ ਸਸੈਨਿਕੈਃ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਧਾਰਤ-ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਗਜਾਨੀਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਲੋਲਿਹਨ੍ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਵੀਰੋ ਮृਗਰਾਡਿਵ ਕਾਨਨੇ
ਗਜਾਨੀਕ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਉਹ ਵੀਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਚੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਹਵੇ । ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਯਭੀषਯਤ੍
ਭੀਮ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਤਤਸ੍ਤੇ ਗਜਸਾਦਿਨਃ । ਪਰਿਵਵ੍ਰੂ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਗਜਮਧ੍ਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ ਵ੍ਯਰਾਜਤ। ਮੇਘਜਾਲਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਯਥਾ ਮਧ੍ਯਗਤੋ ਰਵਿਃ
ਪਾਂਡਵ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸ ਗਜਾਨੀਕਂ ਗਦਯਾ ਪਾਣ੍ਡਵਰ੍षਭਃ । ਮਹਾਭ੍ਰਜਾਲਮਤੁਲਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵੇਵ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦਲ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਬਲਿਨਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਦਨ੍ਤਿਨਃ । ਆਰ੍ਤਨਾਦਂ ਰਣੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਜਲਦਾ ਇਵ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੀਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬਹੁਧਾ ਦਾਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿषਾਣੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਨ੍ਤਿਭਿਃ । ਫੁਲ੍ਲਾਸ਼ੋਕਨਿਭਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਥੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਰਥ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।