ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪੁਨਰੇਵ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਤਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਰਾਹੁਣੇਵ ਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਸ਼ੈਨੇਯਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਚੰਦ ਵੱਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪृषਤ੍ਕੇਨ ਮਹਾਮृਧੇ । ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਖਸੁਤਂ ਰਾਜਨ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੇਨਾਭਿਪੀਡਿਤਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਪਾਰਸ਼ਵੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮਹਾਰਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀਹ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ।
ਤਦਨ੍ਤਰਮਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਰਥਃ
ਫਿਰ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਗਹਿਰੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਵਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਮੇਯਾਤਾਂ ਮਹਾਮृਧੇ । ਯਥਾ ਬੁਧਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡ੍ਰੋਣ ਤੇ ਪਾਰਥ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਧ ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਸਮੀਯਤੂ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤੌ ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ
ਡ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਧਨੰਜਯ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ?
ਪ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਆਚਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਯ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਸਦਾ ਹੀ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਚਾਰਯਾ ਪਾਰਥ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸੰਜਯਾ।
ਤਾਵੁਭੌ ਰਥਿਨੋ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਹृष੍ਟੌ ਸਿਂਹਾਵਿਵੋਤ੍ਕਟੌ । ਕਥਂ ਸਮੀਯਤੁਰ੍ਯਤ੍ਤੌ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਦੋਵੇਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ?
ਨ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਜਾਨੀਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਾ ਗੁਰੁਮਾਹਵੇ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡ੍ਰੋਣ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਂ ਹਿ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਰਾਜਾ, ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ; ਉਹ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨਾਲ ਵੀ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਲੜਦੇ ਹਨ।
ਰਣੇ ਭਾਰਤ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਨਾਚਿਨ੍ਤਯਚ੍ਚ ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ਯੁਧਿ
ਭਾਰਤਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੇ ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਆਏ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪੁਨਃ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਰਣੇ । ਸ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਰੋषੇਣ ਗਹਨੇऽਗ੍ਨਿਰਿਵੋਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਡ੍ਰੋਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਚਿਰਾਦੇਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੱਕਰੇ-ਮੋਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤਾ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਚੋਦਯਤ੍ । ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਹਣਕਾਰਣਾਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਸ਼ਰਮਣ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ, ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਵੱਜਣ ਲਈ।
ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਡਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਮਾਯਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬਾਣੈਰਯੋਮੁਖੈਃ
ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਨੁ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾ ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਰੇਜਿਰੇ । ਹਂਸਾ ਇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲੇ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਰਾਜਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਫਲਭਾਰਨਤਂ ਯਦ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਾਦੁਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਹਂਗਮਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕੌਂਤਿਆ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਿੱਠਾ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਨਾਦਂ ਵਿਨਦ੍ਯ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਜਂ ਸਮਰੇ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਧੇ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕਾਲੇਨੇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਪਾਰ੍ਥਮੇਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਮਰਣੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ । ਮੁਮੁਚੁਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਲੋਕ, ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਹੀ ਵਧੇ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੋਯਵृष੍ਟਿਮਿਵਾਚਲਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਮੀਂਹ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਮ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੋਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ: ਭੀਭਤਸੁ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ, ਜਦ ਉਹ ਕਈ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਦੇਕੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮਾਰੁਤੋऽਭ੍ਰਗਣਾਨਿਵ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤੁਤੁषੁਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਜੁਨ ਨੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਰਥ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ। ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਪृਤਨਾਮੁਖੇ
ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਜੁਨ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਵੱਲ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਤਤੋ ਵਾਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਣੋ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਪਾਤਯਨ੍ਵੈ ਤਰੁਗਣਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਵਾ ਉਠੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਸ਼ੈਲਮਨ੍ਯਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਘੋਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਡਰਾਉਣਾ ਅਸਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਾਮ ਤਤੋ ਵਯੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ, ਹੇ ਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਰੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੋ ਵੀਰਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਸ੍ਯ ਰਥਵ੍ਰਜਾਨ੍ । ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਾਨ੍ਰਣੇ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਮੁਖਾਨ੍ਵਿਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਤਥਾ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਸ਼੍ਚ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਕਾਂਭੋਜ ਦਾ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਵੀ ਆਏ।
ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ ਸਹ ਬਾਹ੍ਲਿਕੈਃ । ਮਹਤਾ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਵਾਰਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਵਿੰਦ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ (ਅਵੰਤੀ ਦੇ), ਬਾਹਲਿਕ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।