ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯਾਥ ਸ਼ੈਨੇਯੋ ਗੌਤਮਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਰਾਹੁਃ ਖੇ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਯਥਾ
ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਰਤ। ਅਥੈਨਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮ੍ । ਦ੍ਰੌਣਿਂ षष੍ਟ੍ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੇ ਭਾਰ ਠਾਹਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿੱਝਿਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਯੁਤਃ। ਨਿषਸਾਦ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਜਖਮੀ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਝੰਡੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਰਾਚੇਨ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ ਤੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ।
ਸ਼ੈਨੇਯਂ ਸ ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍ । ਵਸਨ੍ਤਕਾਲੇ ਬਲਵਾਨ੍ਬਿਲਂ ਸਰ੍ਪਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਨੂੰ ਵਿੱਝ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਪਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਝੰਡਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਨਿਦਾਘਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਯਥਾ ਮੇਘੋ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬਾਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਰਾਜ।
ਸਾਤ੍ਯਕੋऽਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਤ੍। ਦ੍ਰੌਣਿਮਭ੍ਯਾਕਿਰਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰਜਾਲੈਰਨੇਕਧਾ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਚ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਪਰਵਾਰਹਾ । ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਮੇਘਜਾਲੇਨ ਯਥੈਵ ਤਪਨਸ੍ਤਥਾ
ਸ਼ੈਨੇਯਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬਾਦਲਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਤਪਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪੁਨਰੇਵ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਤਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਰਾਹੁਣੇਵ ਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਸ਼ੈਨੇਯਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਚੰਦ ਵੱਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪृषਤ੍ਕੇਨ ਮਹਾਮृਧੇ । ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਖਸੁਤਂ ਰਾਜਨ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੇਨਾਭਿਪੀਡਿਤਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਪਾਰਸ਼ਵੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮਹਾਰਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀਹ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ।
ਤਦਨ੍ਤਰਮਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਰਥਃ
ਫਿਰ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਗਹਿਰੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਵਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਮੇਯਾਤਾਂ ਮਹਾਮृਧੇ । ਯਥਾ ਬੁਧਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡ੍ਰੋਣ ਤੇ ਪਾਰਥ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਧ ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਸਮੀਯਤੂ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤੌ ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ
ਡ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਧਨੰਜਯ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ?
ਪ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਆਚਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਯ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਸਦਾ ਹੀ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਚਾਰਯਾ ਪਾਰਥ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸੰਜਯਾ।
ਤਾਵੁਭੌ ਰਥਿਨੋ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਹृष੍ਟੌ ਸਿਂਹਾਵਿਵੋਤ੍ਕਟੌ । ਕਥਂ ਸਮੀਯਤੁਰ੍ਯਤ੍ਤੌ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਦੋਵੇਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ?
ਨ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਜਾਨੀਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਾ ਗੁਰੁਮਾਹਵੇ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡ੍ਰੋਣ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਂ ਹਿ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਰਾਜਾ, ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ; ਉਹ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨਾਲ ਵੀ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਲੜਦੇ ਹਨ।
ਰਣੇ ਭਾਰਤ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਨਾਚਿਨ੍ਤਯਚ੍ਚ ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ਯੁਧਿ
ਭਾਰਤਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੇ ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਆਏ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪੁਨਃ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਰਣੇ । ਸ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਰੋषੇਣ ਗਹਨੇऽਗ੍ਨਿਰਿਵੋਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਡ੍ਰੋਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਚਿਰਾਦੇਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੱਕਰੇ-ਮੋਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤਾ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਚੋਦਯਤ੍ । ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਹਣਕਾਰਣਾਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਸ਼ਰਮਣ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ, ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਵੱਜਣ ਲਈ।
ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਡਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਮਾਯਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬਾਣੈਰਯੋਮੁਖੈਃ
ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਨੁ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾ ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਰੇਜਿਰੇ । ਹਂਸਾ ਇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲੇ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਰਾਜਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਫਲਭਾਰਨਤਂ ਯਦ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਾਦੁਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਹਂਗਮਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕੌਂਤਿਆ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਿੱਠਾ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਨਾਦਂ ਵਿਨਦ੍ਯ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਜਂ ਸਮਰੇ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਧੇ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕਾਲੇਨੇਵ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਪਾਰ੍ਥਮੇਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਮਰਣੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ । ਮੁਮੁਚੁਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਲੋਕ, ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਹੀ ਵਧੇ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।