ਉਭਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਸ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਲਸ੍ਯ ਚ । ਰਣੇ ਬਹੁਵਿਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਕੰਮ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਮਾ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯੋ ਵੀਰੋ ਵਿਨਿਘ੍ਨਂਸ੍ਤਵ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ । ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਮਰ੍षਣਃ
ਫਿਰ, ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਤੇ ਉਤਸੁਕ।
ਤਥੈਵ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ । ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਭਾਨੁ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਪਰਿਵਵ੍ਰੂ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਜੁਗੁਪੁਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਰਥ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਰਣਾਯ ਮਹਤੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਦਂਸ਼ਿਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸਾਯਕਾਨਾਂ ਸਮਾਚਿਨੋਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਥ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਿਯਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੱਝਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੌਤਮੋऽਪਿ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮਾਧਵਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਾਂਗਾਂ ਦੀ ਪੰਛੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਿੱਝ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੈਨੇਯੋऽਪਿ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਪਮਾਨਮ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਗੌਤਮਾਨ੍ਤਕਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਮ੍
ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਨੇ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਤਾਣਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਪਰਮਕੋਪਨਃ
ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੇ, ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯਾਥ ਸ਼ੈਨੇਯੋ ਗੌਤਮਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਰਾਹੁਃ ਖੇ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਯਥਾ
ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਰਤ। ਅਥੈਨਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮ੍ । ਦ੍ਰੌਣਿਂ षष੍ਟ੍ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੇ ਭਾਰ ਠਾਹਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿੱਝਿਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਯੁਤਃ। ਨਿषਸਾਦ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਜਖਮੀ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਝੰਡੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਰਾਚੇਨ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ ਤੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ।
ਸ਼ੈਨੇਯਂ ਸ ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍ । ਵਸਨ੍ਤਕਾਲੇ ਬਲਵਾਨ੍ਬਿਲਂ ਸਰ੍ਪਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਨੂੰ ਵਿੱਝ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਪਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਝੰਡਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਨਿਦਾਘਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਯਥਾ ਮੇਘੋ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬਾਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਰਾਜ।
ਸਾਤ੍ਯਕੋऽਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਤ੍। ਦ੍ਰੌਣਿਮਭ੍ਯਾਕਿਰਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰਜਾਲੈਰਨੇਕਧਾ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਚ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਪਰਵਾਰਹਾ । ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਮੇਘਜਾਲੇਨ ਯਥੈਵ ਤਪਨਸ੍ਤਥਾ
ਸ਼ੈਨੇਯਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬਾਦਲਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਤਪਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪੁਨਰੇਵ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਤਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਰਾਹੁਣੇਵ ਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਸ਼ੈਨੇਯਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਚੰਦ ਵੱਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪृषਤ੍ਕੇਨ ਮਹਾਮृਧੇ । ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਖਸੁਤਂ ਰਾਜਨ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੇਨਾਭਿਪੀਡਿਤਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਪਾਰਸ਼ਵੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮਹਾਰਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀਹ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ।
ਤਦਨ੍ਤਰਮਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਰਥਃ
ਫਿਰ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਗਹਿਰੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਵਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਮੇਯਾਤਾਂ ਮਹਾਮृਧੇ । ਯਥਾ ਬੁਧਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡ੍ਰੋਣ ਤੇ ਪਾਰਥ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਧ ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਸਮੀਯਤੂ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤੌ ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ
ਡ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਧਨੰਜਯ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ?
ਪ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਆਚਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਯ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਸਦਾ ਹੀ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਚਾਰਯਾ ਪਾਰਥ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸੰਜਯਾ।
ਤਾਵੁਭੌ ਰਥਿਨੋ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਹृष੍ਟੌ ਸਿਂਹਾਵਿਵੋਤ੍ਕਟੌ । ਕਥਂ ਸਮੀਯਤੁਰ੍ਯਤ੍ਤੌ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਦੋਵੇਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ?
ਨ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਜਾਨੀਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਾ ਗੁਰੁਮਾਹਵੇ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡ੍ਰੋਣ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।