ਨਾਭਿਮਨ੍ਯੁਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨੈਵ ਸ੍ਵਾਨ੍ਨ ਪਰਾਨ੍ਰਣੇ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਰੂਪਂ ਮਹਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ। ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਨੇਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇऽਸ੍ਤ੍ਰਮਤ੍ਸੁਗ੍ਰਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਭਵਜ੍ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਕੁਰੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਤੀਖਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ। ਤੁਰੰਤ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਤਾਂ ਚਾਭਿਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਮਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਬਹ੍ਵੀਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯਾ ਮਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵੀ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਰਤੀਆਂ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਫਾਲ੍ਗੁਨਿਃ। ਹਤਮਾਯਂ ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਸਾਯਕੈਃ
ਫਾਲਗੁਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਰਾਕਸ਼ਸ—
ਰਥਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੂਟਯੋਧਿਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਠੱਗ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ—
ਆਰ੍ਜੁਨਿਃ ਸਮਰੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਾਵਕਂ ਸਂਮਮਰ੍ਦ ਹ। ਮਦਾਨ੍ਧੋ ਵਨ੍ਯਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਪਦ੍ਮਾਂ ਪਦ੍ਮਿਨੀਮਿਵ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਭਿਵਿਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜਦ ਸੈਨਾ ਭੱਜਦੀ ਵੇਖੀ, ਸੋਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਕੋष੍ਠੀਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਂ ਵੀਰਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਏਵਂ ਸੁਬਹਵੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਾਯਕੈਰ੍ਦृਢਮ੍
ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਤੇषਾਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵੀਰਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਸਦृਸ਼ੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਬਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਰਥੀ ਵੀਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਉਭਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਸ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਲਸ੍ਯ ਚ । ਰਣੇ ਬਹੁਵਿਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਕੰਮ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਮਾ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯੋ ਵੀਰੋ ਵਿਨਿਘ੍ਨਂਸ੍ਤਵ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ । ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਮਰ੍षਣਃ
ਫਿਰ, ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਤੇ ਉਤਸੁਕ।
ਤਥੈਵ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ । ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਭਾਨੁ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਪਰਿਵਵ੍ਰੂ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਜੁਗੁਪੁਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਰਥ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਰਣਾਯ ਮਹਤੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਦਂਸ਼ਿਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸਾਯਕਾਨਾਂ ਸਮਾਚਿਨੋਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਥ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਿਯਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੱਝਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੌਤਮੋऽਪਿ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮਾਧਵਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਾਂਗਾਂ ਦੀ ਪੰਛੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਿੱਝ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੈਨੇਯੋऽਪਿ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਪਮਾਨਮ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਗੌਤਮਾਨ੍ਤਕਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਮ੍
ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਨੇ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਤਾਣਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਪਰਮਕੋਪਨਃ
ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੇ, ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯਾਥ ਸ਼ੈਨੇਯੋ ਗੌਤਮਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਰਾਹੁਃ ਖੇ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਯਥਾ
ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਾਰਤ। ਅਥੈਨਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ।
ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮ੍ । ਦ੍ਰੌਣਿਂ षष੍ਟ੍ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੇ ਭਾਰ ਠਾਹਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿੱਝਿਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਯੁਤਃ। ਨਿषਸਾਦ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਜਖਮੀ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਝੰਡੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਰਾਚੇਨ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ ਤੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ।
ਸ਼ੈਨੇਯਂ ਸ ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍ । ਵਸਨ੍ਤਕਾਲੇ ਬਲਵਾਨ੍ਬਿਲਂ ਸਰ੍ਪਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਨੂੰ ਵਿੱਝ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਪਰੇਣ ਭਲ੍ਲੇਨ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਝੰਡਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਨਿਦਾਘਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਯਥਾ ਮੇਘੋ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬਾਦਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਰਾਜ।
ਸਾਤ੍ਯਕੋऽਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਤ੍। ਦ੍ਰੌਣਿਮਭ੍ਯਾਕਿਰਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰਜਾਲੈਰਨੇਕਧਾ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਚ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਸ਼ੈਨੇਯਃ ਪਰਵਾਰਹਾ । ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਮੇਘਜਾਲੇਨ ਯਥੈਵ ਤਪਨਸ੍ਤਥਾ
ਸ਼ੈਨੇਯਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬਾਦਲਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਤਪਦਾ ਹੈ।