ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਾਸ ਸੁਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਯਾਤਰੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਵਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਬਿਭੇਦ ਨਿਸ਼ਿਸੈਰ੍ਬਾਣੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹੋਰਸਿ
ਅਭਿਮਨਯੂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਨੌਂ ਚੋਖੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਲੱਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕਾਯਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਮਰ੍ਮਸੁ। ਸ ਤੈਰ੍ਵਿਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਮਰਮ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ਖਮ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕੈ ਰਾਜਨ੍ਸਂਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਸ ਸਂਦਧਾਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਾਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਵਿਬਭੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਜ੍ਵਾਲ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਆਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਰਮਰ੍षਣਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਰਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗੀ—
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਤੇਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਖਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਃ ਸ਼ਿਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਲੱਗਾ; ਉਸ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਯਮ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਧਰਾਤਲਮ੍ । ਤਥੈਵਾਰ੍ਜੁਨਿਨਾ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਕਨਕਭੂषਣਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ—
ਅਲਮ੍ਬੁਸਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਧਰਾਤਲਮ੍ । ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ; ਪਰ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਲੱਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਮੁਖਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਹਵੇ । ਵਿਮੁਖਂ ਚ ਰਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਰਣੇऽਰਿਣਾ
ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਦੀ ਵੱਜੋਂ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਪਿੱਠ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਤਾਮਸੀਮਰਿਘਾਤਿਨੀਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਮਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਤਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਏ।
ਨਾਭਿਮਨ੍ਯੁਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨੈਵ ਸ੍ਵਾਨ੍ਨ ਪਰਾਨ੍ਰਣੇ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਰੂਪਂ ਮਹਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ। ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਨੇਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇऽਸ੍ਤ੍ਰਮਤ੍ਸੁਗ੍ਰਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਭਵਜ੍ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਕੁਰੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਤੀਖਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ। ਤੁਰੰਤ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਤਾਂ ਚਾਭਿਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਮਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਬਹ੍ਵੀਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯਾ ਮਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵੀ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਰਤੀਆਂ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਫਾਲ੍ਗੁਨਿਃ। ਹਤਮਾਯਂ ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਸਾਯਕੈਃ
ਫਾਲਗੁਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਰਾਕਸ਼ਸ—
ਰਥਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੂਟਯੋਧਿਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਠੱਗ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ—
ਆਰ੍ਜੁਨਿਃ ਸਮਰੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਾਵਕਂ ਸਂਮਮਰ੍ਦ ਹ। ਮਦਾਨ੍ਧੋ ਵਨ੍ਯਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਪਦ੍ਮਾਂ ਪਦ੍ਮਿਨੀਮਿਵ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਭਿਵਿਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜਦ ਸੈਨਾ ਭੱਜਦੀ ਵੇਖੀ, ਸੋਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਕੋष੍ਠੀਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਂ ਵੀਰਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਏਵਂ ਸੁਬਹਵੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਾਯਕੈਰ੍ਦृਢਮ੍
ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਤੇषਾਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵੀਰਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਸਦृਸ਼ੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਬਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਰਥੀ ਵੀਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਉਭਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਸ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਲਸ੍ਯ ਚ । ਰਣੇ ਬਹੁਵਿਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਕੰਮ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਮਾ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯੋ ਵੀਰੋ ਵਿਨਿਘ੍ਨਂਸ੍ਤਵ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ । ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਮਰ੍षਣਃ
ਫਿਰ, ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਤੇ ਉਤਸੁਕ।
ਤਥੈਵ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ । ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਭਾਨੁ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਪਰਿਵਵ੍ਰੂ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਜੁਗੁਪੁਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਰਥ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਰਣਾਯ ਮਹਤੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਦਂਸ਼ਿਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸਾਯਕਾਨਾਂ ਸਮਾਚਿਨੋਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਥ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਿਯਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੱਝਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੌਤਮੋऽਪਿ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮਾਧਵਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਾਂਗਾਂ ਦੀ ਪੰਛੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਿੱਝ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੈਨੇਯੋऽਪਿ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਪਮਾਨਮ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਗੌਤਮਾਨ੍ਤਕਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਮ੍
ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਨੇ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਤਾਣਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਪਰਮਕੋਪਨਃ
ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੇ, ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।