ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵੋ ਵਾ ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਸ਼ਲੋ ਹ੍ਯਸਿ ਸਞ੍ਜਯ
ਕੀ ਨਕੁਲ ਜਾਂ ਸਹਦੇਵ, ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਸੀ? ਇਹ ਗੱਲ ਸਚ ਸਚ ਦੱਸੋ, ਸੰਜਯਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ।
ਹਨ੍ਤੇ ਤੇऽਹਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਯਥਾऽਭੂਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਮਾਰਿष
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਜੰਗ ਦੀ ਦਸਤਾਨ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਿਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਨਾਲ ਹੀ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਈ।
ਤਥੈਵ ਤਾਵਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਪੁਰਃਸਰਾਃ। ਅਦ੍ਭੁਤਾਨਿ ਵਿਚਿਨ੍ਰਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਭੀਤਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਲਮ੍ਬੁਸਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਵਿਨਦ੍ਯ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਤਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਪਰ ਅਲੰਬੁਸਾ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਮਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਵੇਗੇਨ ਸਿਂਹਵਦ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਦੌੜਿਆ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ' ਚੀਕਦਾ। ਅਭਿਮਨਯੂ ਵੀ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਆਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਿ ਪਿਤੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਵੈਰਿਣਮ੍ । ਤਤਃ ਸਮੀਪਤੁਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਤ੍ਵਰਿਤੌ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ
ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਰਥਾਭ੍ਯਾਂ ਰਥਿਨੌ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਯਥਾ ਵੈ ਦੇਵਦਾਨਵੌ । ਮਾਯਾਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਫਾਲ੍ਗੁਨਿਃ
ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ष੍ਣਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਆਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਂ ਰਣੇ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਵ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਅਰਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਅਲਮ੍ਬੁਰੋऽਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿ ਨਵਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ । ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵੇਗੇਨ ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਪਰ ਅਲੰਬੁਸਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਚੋਟ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਾਸ ਸੁਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਯਾਤਰੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਵਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਬਿਭੇਦ ਨਿਸ਼ਿਸੈਰ੍ਬਾਣੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹੋਰਸਿ
ਅਭਿਮਨਯੂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਨੌਂ ਚੋਖੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਲੱਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕਾਯਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਮਰ੍ਮਸੁ। ਸ ਤੈਰ੍ਵਿਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਮਰਮ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ਖਮ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕੈ ਰਾਜਨ੍ਸਂਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਸ ਸਂਦਧਾਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਾਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਵਿਬਭੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਜ੍ਵਾਲ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਆਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਰਮਰ੍षਣਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਰਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗੀ—
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਤੇਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਖਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਃ ਸ਼ਿਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਲੱਗਾ; ਉਸ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਯਮ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਧਰਾਤਲਮ੍ । ਤਥੈਵਾਰ੍ਜੁਨਿਨਾ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ ਕਨਕਭੂषਣਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ—
ਅਲਮ੍ਬੁਸਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਧਰਾਤਲਮ੍ । ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ; ਪਰ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਲੱਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਮੁਖਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਹਵੇ । ਵਿਮੁਖਂ ਚ ਰਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਰਣੇऽਰਿਣਾ
ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਦੀ ਵੱਜੋਂ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਪਿੱਠ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਤਾਮਸੀਮਰਿਘਾਤਿਨੀਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਮਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਤਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਏ।
ਨਾਭਿਮਨ੍ਯੁਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨੈਵ ਸ੍ਵਾਨ੍ਨ ਪਰਾਨ੍ਰਣੇ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਰੂਪਂ ਮਹਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ। ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਨੇਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇऽਸ੍ਤ੍ਰਮਤ੍ਸੁਗ੍ਰਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਭਵਜ੍ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਕੁਰੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਤੀਖਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ। ਤੁਰੰਤ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਤਾਂ ਚਾਭਿਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਮਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਬਹ੍ਵੀਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯਾ ਮਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵੀ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਰਤੀਆਂ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਫਾਲ੍ਗੁਨਿਃ। ਹਤਮਾਯਂ ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਸਾਯਕੈਃ
ਫਾਲਗੁਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਰਾਕਸ਼ਸ—
ਰਥਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੂਟਯੋਧਿਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਠੱਗ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ—
ਆਰ੍ਜੁਨਿਃ ਸਮਰੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਾਵਕਂ ਸਂਮਮਰ੍ਦ ਹ। ਮਦਾਨ੍ਧੋ ਵਨ੍ਯਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਪਦ੍ਮਾਂ ਪਦ੍ਮਿਨੀਮਿਵ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਭਿਵਿਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜਦ ਸੈਨਾ ਭੱਜਦੀ ਵੇਖੀ, ਸੋਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਕੋष੍ਠੀਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਂ ਵੀਰਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਏਵਂ ਸੁਬਹਵੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਾਯਕੈਰ੍ਦृਢਮ੍
ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਤੇषਾਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵੀਰਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਸਦृਸ਼ੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਬਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਰਥੀ ਵੀਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਸੀ।