ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ੁਰਾਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਦ੍ਵਿਫਲ੍ਗੁਨਮਿਮਂ ਲੋਕਂ ਮੇਨਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਸ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹਾਦਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਜਾ ਅਰਜੁਨ ਸਮਝਿਆ।
ਤੇਨਾਰ੍ਦਿਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਰਤੀ ਸਾ ਮਹਾਚਮੂਃ । ਵ੍ਯਭ੍ਰਮਤ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਯੋषਿਨ੍ਮਦਵਸ਼ਾਦਿਵ
ਉਸ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਰਤ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋਈ ਔਰਤ।
ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਕਮ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਨਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸੁਹृਦੋ ਮਯਂ ਜਿਤ੍ਵੇਵ ਵਾਸਵਃ
ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਨਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਚਕ੍ਰੁਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਮਾਰੁਤੋਦ੍ਧੂਤਵੇਗਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਤੁਹਾਡੇ ਫੌਜ ਦਾ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਜੋ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਭਰਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਚਾਲਾ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਮਭਾषਤ। ਏष ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸ੍ਰਿੰਗੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕਾਰਸ਼ਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਯੋਧਾ।"
ਚਮੂਂ ਦ੍ਰਾਵਯਤੇ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵृਤ੍ਰੋ ਦੇਵਚਮੂਮਿਵ । ਤਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ ਭੇषਜਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ ਸੀ; ਤੇ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਹੀ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਇਲਾਜ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ऋਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਪਾਰਗਮ੍ । ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵੀਰਂ ਜਹਿ ਸੌਭਦ੍ਰਮਾਹਵੇ
ਤੇਰੇ ਬਗੈਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ।
ਵਯਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮੋ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਅਸੀਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ,
ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਨਰ੍ਦਮਾਨੋ ਮਹਾਨਾਦਂ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਬੜਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਪ੍ਰਾਚਲਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਾਤੋਦ੍ਧੂਤ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ।
ਬਹਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਭੀषਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਜੀਵ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ । ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਪਰ ਕਾਰਸ਼ਣੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਵਾਰ੍ਜੁਨਂ ਰਣੇ। ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਵੈ ਚਮੂਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਜਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਭਜਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਤਾਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਂ ਚ ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਦ੍ਯਯੌ ਰਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਸੇਨਾਂ ਯਥਾ ਬਲਃ
ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਲ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਵਿਮਰ੍ਦਃ ਸੁਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਰਿष । ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਘੋਰਰੂਪੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਸ ਫੌਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ, ਜਦ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯਦ੍ਰਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਤ੍ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਜਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਬਹਾਦਰੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀ । ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਘੋਰਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਣੇ ਭਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਪਈ।
ਪ੍ਰਮृਦ੍ਯ ਚ ਰਣੇ ਸੇਨਾਂ ਪਦ੍ਮਿਨੀਂ ਵਾਰਣੋ ਯਥਾ। ਤਤੋऽਭਿਦ੍ਰਦ੍ਰਾਵ ਰਣੇ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤੇ ਤੁ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਗ੍ਰਹਾਃ ਪਞ੍ਚ ਰਵਿਂ ਯਥਾ
ਪਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਗ੍ਰਹਿ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਵੀਰ੍ਯਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪੀਡਿਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਃ । ਯਥਾ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ ਘੋਰੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਪੀੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪੰਜ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬਿਭੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਰਸ਼ਵੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਕੁਣ੍ਠਾਗ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਮੰਦ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਿੱਖੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਤੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਤਨੁਤ੍ਰਾਣਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਃ । ਮਰੀਚਿਭਿਰਿਵਾਰ੍ਕਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਯੂਤੋ ਜਲਦੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਕਵਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿषਕ੍ਤੈਃ ਸਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਪਨੀਯਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ । ਆਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਰ੍ਬਭੌ ਰਾਜਨ੍ਦੀਪ੍ਤਸ਼ृਙ੍ਗ ਇਵਾਚਲਃ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਆਰਸ਼ਯ-ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਰਾਜਾ, ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਚੋਟੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਹਵੇ। ਵਿਵ੍ਯਧੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਪਨੀਯਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਪੰਜ ਭਰਾ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਨੁਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਭੁਜਗੈਃ ਕੋਪਿਤੈਰਿਵ । ਅਲਮ੍ਬੁਸੋ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਚੁਕ੍ਰੁਧੇ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਅਲੰਬੁਸਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਥ ਮਾਰਿष । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਮੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਪੀਡਿਤਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਡੂੰਘੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਦ੍ਵਿਗੁਣੀਕृਤਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਧ੍ਵਜਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨੂਂषਿ ਚ
ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਏਕੈਕਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰਾਜਘਾਨ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ । ਅਲਮ੍ਬੁਸੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਰਥਃ
ਅਲੰਬੁਸਾ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਸੁਸਂਬਦ੍ਧੋ ਹਯਾਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਜਘਾਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਾਰਥੀਂਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।