ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਸੌਭਦ੍ਰੋ ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਤੂਲਰਾਸ਼ੀਨਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਮਾਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਭਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ । ਤ੍ਰਤਾਰਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਪਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਗ੍ਨਾ ਇਵ ਦ੍ਵੀਪਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਭਾਰਤ, ਕਿਸੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਟਾਪੂ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤਾਵਕਾਨਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਧੂਮੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਸਭ ਤੇਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਅਭਿਮਨਿਊ ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਚੈਨਂ ਤਾਵਕਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿषੇਹੁਰਰਿਘਾਤਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਪਾਵਕਂ ਯਦ੍ਵਤ੍ਪਤਙ੍ਗਾਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਰਾਜਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਯੋਧੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਪਤੰਗੇ ਸੜਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ।
ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਵਜ੍ਰ ਇਵ ਵਾਸਵਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਸਭ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਿਦਯੁਤ ਨਾਲ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹੇਮਪृष੍ਠਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਵਿਚਰਦ੍ਦਿਸ਼ਃ । ਤੋਯਦੇषੁ ਯਥਾ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾ
ਉਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਸੌ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ।
ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਃ ਪੀਤਾ ਨਿਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਂਯੁਗੇ । ਵਨਾਤ੍ਫੁਲ੍ਲਦ੍ਰੁਮਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਭ੍ਰਮਰਾਣਾਮਿਵ ਵ੍ਰਜਾਃ
ਤੇ ਤੇਜ਼, ਪੀਲੇ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ।
ਤਥੈਵ ਚਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰਥੇਨ ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗੇਨ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਜਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਸੌਭਦ੍ਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀ।
ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਕृਪਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਚ ਸਬृਹਦ੍ਬਲਮ੍। ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵ੍ਯਚਰਲ੍ਲਘੁ ਸੁष੍ਠੁ ਚ
ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹਲਕਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ।
ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਮੇਵਾਸ੍ਯ ਧਨੁਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਭਾਰਤ। ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦਹਤਸ੍ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਭਾਰਤ, ਗੋਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ੁਰਾਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਦ੍ਵਿਫਲ੍ਗੁਨਮਿਮਂ ਲੋਕਂ ਮੇਨਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਸ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹਾਦਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਜਾ ਅਰਜੁਨ ਸਮਝਿਆ।
ਤੇਨਾਰ੍ਦਿਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਰਤੀ ਸਾ ਮਹਾਚਮੂਃ । ਵ੍ਯਭ੍ਰਮਤ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਯੋषਿਨ੍ਮਦਵਸ਼ਾਦਿਵ
ਉਸ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਰਤ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋਈ ਔਰਤ।
ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਕਮ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਨਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸੁਹृਦੋ ਮਯਂ ਜਿਤ੍ਵੇਵ ਵਾਸਵਃ
ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਨਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਚਕ੍ਰੁਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਮਾਰੁਤੋਦ੍ਧੂਤਵੇਗਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਤੁਹਾਡੇ ਫੌਜ ਦਾ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਜੋ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਭਰਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਚਾਲਾ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਮਭਾषਤ। ਏष ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸ੍ਰਿੰਗੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕਾਰਸ਼ਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਯੋਧਾ।"
ਚਮੂਂ ਦ੍ਰਾਵਯਤੇ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵृਤ੍ਰੋ ਦੇਵਚਮੂਮਿਵ । ਤਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ ਭੇषਜਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ ਸੀ; ਤੇ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਹੀ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਇਲਾਜ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ऋਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਪਾਰਗਮ੍ । ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵੀਰਂ ਜਹਿ ਸੌਭਦ੍ਰਮਾਹਵੇ
ਤੇਰੇ ਬਗੈਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ।
ਵਯਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮੋ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਅਸੀਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ,
ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਨਰ੍ਦਮਾਨੋ ਮਹਾਨਾਦਂ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਬੜਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਪ੍ਰਾਚਲਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਾਤੋਦ੍ਧੂਤ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ।
ਬਹਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਭੀषਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਜੀਵ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ । ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਪਰ ਕਾਰਸ਼ਣੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਵਾਰ੍ਜੁਨਂ ਰਣੇ। ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਵੈ ਚਮੂਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਜਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਭਜਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਤਾਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਂ ਚ ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਦ੍ਯਯੌ ਰਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਸੇਨਾਂ ਯਥਾ ਬਲਃ
ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਲ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਵਿਮਰ੍ਦਃ ਸੁਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਰਿष । ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਘੋਰਰੂਪੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਸ ਫੌਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਮਾਰਿਸ਼ਾ, ਜਦ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯਦ੍ਰਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਤ੍ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਜਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਬਹਾਦਰੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀ । ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਘੋਰਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਣੇ ਭਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਪਈ।
ਪ੍ਰਮृਦ੍ਯ ਚ ਰਣੇ ਸੇਨਾਂ ਪਦ੍ਮਿਨੀਂ ਵਾਰਣੋ ਯਥਾ। ਤਤੋऽਭਿਦ੍ਰਦ੍ਰਾਵ ਰਣੇ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤੇ ਤੁ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਗ੍ਰਹਾਃ ਪਞ੍ਚ ਰਵਿਂ ਯਥਾ
ਪਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਗ੍ਰਹਿ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ।