ਸ਼੍ਵਾਨਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਨਾਦੈਰ੍ਭषਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਰਿष । ਜ੍ਵਲਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹੋਲ੍ਕਾ ਵੈ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ । ਨਿਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵੇਦਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਕੁੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭੌਂਕਦੇ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ; ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਉਲਕਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਟਕਰਾ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਦੀ ਆਹਟ ਦਿੰਦੇ।
ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮਹਾਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯੇ ਤਤਸ੍ਤਯੋਃ ਪਾਣ੍ਡਵਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਯੋਃ। ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ ਸ਼ਙ੍ਖਮृਦਙ੍ਗਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਾਨੀਵ ਵਨਾਨਿ ਵਾਯੁਨਾ
ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਗਾਸ਼੍ਵਸਮਾਕੁਲਾਨਾ- ਮਭ੍ਯਾਯਤੀਨਾਮਸ਼ਿਵੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ। ਬਭੂਵ ਘੋषਸ੍ਤੁਮੁਲਸ਼੍ਚਮੂਨਾਂ ਵਾਤੋਦ੍ਧੁਤਾਨਾਮਿਵ ਸਾਗਰਾਣਾਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੌਜ ਜਦ ਅਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਲਟੇ ਸਮੁੰਦਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੂ ਰਥੋਦਾਰਃ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗੈਸ੍ਤੁਰਗੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਅਭਿਮਨਯੂ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਤੀਬਰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕਿਰਞ੍ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਵਾਰਿਧਾਰਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸੌਭਦ੍ਰਮਰਿਸੂਦਨਮ੍
ਉਹ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੌਭਦ੍ਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘਿਣਂ ਗਾਹਮਾਨਂ ਸੇਨਾਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਮਪ੍ਯਾਜੌ ਤ੍ਵਦੀਯਾਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਲੋਕ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾ ਰਣੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨਨਯਞ੍ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਾਨ੍ਘੋਰਾਞ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍ । ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਡੰਡੇ ਅਤੇ ਸੜਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਸਰਥਾਨ੍ਰਥਿਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਸਾਦਿਨਃ । ਗਜਾਰੋਹਾਂਸ਼੍ਚ ਸਗਜਾਨ੍ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਫਾਲ੍ਗੁਨਿਃ
ਫਾਲਗੁਨਿ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਕਰ੍ਮ ਮਹਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਹੀਭृਤਃ। ਪੂਜਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ਼੍ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਫਾਲਗੁਨਿ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਸੌਭਦ੍ਰੋ ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਤੂਲਰਾਸ਼ੀਨਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਮਾਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਭਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ । ਤ੍ਰਤਾਰਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਪਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਗ੍ਨਾ ਇਵ ਦ੍ਵੀਪਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਭਾਰਤ, ਕਿਸੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਟਾਪੂ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤਾਵਕਾਨਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਧੂਮੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਸਭ ਤੇਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਅਭਿਮਨਿਊ ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਚੈਨਂ ਤਾਵਕਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿषੇਹੁਰਰਿਘਾਤਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਪਾਵਕਂ ਯਦ੍ਵਤ੍ਪਤਙ੍ਗਾਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਰਾਜਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਯੋਧੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਪਤੰਗੇ ਸੜਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ।
ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਵਜ੍ਰ ਇਵ ਵਾਸਵਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਸਭ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਿਦਯੁਤ ਨਾਲ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹੇਮਪृष੍ਠਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਵਿਚਰਦ੍ਦਿਸ਼ਃ । ਤੋਯਦੇषੁ ਯਥਾ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾ
ਉਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਸੌ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ।
ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਃ ਪੀਤਾ ਨਿਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਂਯੁਗੇ । ਵਨਾਤ੍ਫੁਲ੍ਲਦ੍ਰੁਮਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਭ੍ਰਮਰਾਣਾਮਿਵ ਵ੍ਰਜਾਃ
ਤੇ ਤੇਜ਼, ਪੀਲੇ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ।
ਤਥੈਵ ਚਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰਥੇਨ ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗੇਨ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਜਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਸੌਭਦ੍ਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀ।
ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਕृਪਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਚ ਸਬृਹਦ੍ਬਲਮ੍। ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵ੍ਯਚਰਲ੍ਲਘੁ ਸੁष੍ਠੁ ਚ
ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦ੍ਰੋਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹਲਕਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ।
ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਮੇਵਾਸ੍ਯ ਧਨੁਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਭਾਰਤ। ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦਹਤਸ੍ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਭਾਰਤ, ਗੋਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ੁਰਾਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਦ੍ਵਿਫਲ੍ਗੁਨਮਿਮਂ ਲੋਕਂ ਮੇਨਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਸ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹਾਦਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਜਾ ਅਰਜੁਨ ਸਮਝਿਆ।
ਤੇਨਾਰ੍ਦਿਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਰਤੀ ਸਾ ਮਹਾਚਮੂਃ । ਵ੍ਯਭ੍ਰਮਤ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਯੋषਿਨ੍ਮਦਵਸ਼ਾਦਿਵ
ਉਸ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਰਤ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋਈ ਔਰਤ।
ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਕਮ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਨਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸੁਹृਦੋ ਮਯਂ ਜਿਤ੍ਵੇਵ ਵਾਸਵਃ
ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਨਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਚਕ੍ਰੁਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਮਾਰੁਤੋਦ੍ਧੂਤਵੇਗਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਤੁਹਾਡੇ ਫੌਜ ਦਾ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਜੋ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਭਰਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਚਾਲਾ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰ੍ਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਿਮਭਾषਤ। ਏष ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਰ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸ੍ਰਿੰਗੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕਾਰਸ਼ਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਯੋਧਾ।"
ਚਮੂਂ ਦ੍ਰਾਵਯਤੇ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵृਤ੍ਰੋ ਦੇਵਚਮੂਮਿਵ । ਤਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ ਭੇषਜਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ ਸੀ; ਤੇ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਹੀ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਇਲਾਜ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ऋਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਪਾਰਗਮ੍ । ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵੀਰਂ ਜਹਿ ਸੌਭਦ੍ਰਮਾਹਵੇ
ਤੇਰੇ ਬਗੈਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ।
ਵਯਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮੋ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਅਸੀਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ,
ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਮਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਨਰ੍ਦਮਾਨੋ ਮਹਾਨਾਦਂ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਬੜਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦਾ ਹੈ।