ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਸਹਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਤਦਾ । ਏਕ ਏਵਾਜਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਤੇ ਜਦੋਂ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਯੁਧਿ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਮਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ ਸਮਾਦਤ੍ਤ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਜਦੋਂ ਡ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕਪੜੇ ਲੈ ਗਿਆ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਤਥਾ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਮਥਾਪਿ ਚ । ਗੋਗ੍ਰਹੇ ਜਿਤਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਗੋ-ਗ੍ਰਹਣ ਵਿਚ ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ ਯਦਾ ਕਰ੍ਣਂ ਸਦਾ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨਮ੍ । ਉਤ੍ਤਰਾਯੈ ਦਦੌ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਰਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮਾਨਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉੱਤਰਾਯਾ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾਸਵੇਨਾਪਿ ਦੁਰ੍ਜਯਾਨ੍। ਜਿਤਵਾਨ੍ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯ ਰਹੇ। ਇਹੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।
ਕੋ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਰਭਸਂ ਤਦਾ। ਯਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾ ਜਗਦ੍ਗੋਪ੍ਤਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪੰਡਵ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਂਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ?
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਨਨ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਚਨਾ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰਦਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ । ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਜਾਨੀषੇ ਵਾਚ੍ਯਾਵਾਚ੍ਯਂ ਸੁਯੋਧਨ
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ, ਸੁਯੋਧਨ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਮੁਮੂਰ੍षੁਰ੍ਹਿ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨ੍। ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਯਂ ਵੈਰਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ । ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਤਾਨਦ੍ਯ ਰਣੇ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ। `ਅਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜੇਤੁਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜ, ਅਸੀਂ ਵੇਖੀਏ ਕਿ ਤੂੰ ਮਰਦ ਬਣ ਕੇ ਕੀ ਕਰਦਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਅਹਂ ਤੁ ਸੋਮਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਨਿਹਨਿष੍ਯੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍
ਪਰ ਮੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਰੇ ਸੋਮਕ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਸਿਵਾਏ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ।
ਤੈਰ੍ਵਾऽਹਂ ਨਿਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਗਮਿष੍ਯੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ । ਤਾਨ੍ਵਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਵ
ਜੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਆਂਗਾ।
ਪੂਰ੍ਵ ਹਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਵਰਦਾਨਾਤ੍ਪੁਮਾਞ੍ਜਾਤਃ ਸੈषਾ ਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੀ
ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਔਰਤ ਵਜੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਮਰਦ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹੀ ਔਰਤ, ਸ਼ਿਖੰਡੀਨੀ, ਉਹੀ ਹੈ।
ਤਮਹਂ ਨ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇऽਪਿ ਭਾਰਤ। ਯਾऽਸੌ ਪ੍ਰਾਙ੍ਵਰ੍ਮਿਤਾ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸੈषਾ ਵੈ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੀ
ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਧਾਤਾ ਵਲੋਂ ਔਰਤ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹੀ ਸ਼ਿਖੰਡੀਨੀ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪਿਹਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਸ਼੍ਵੋऽਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਤਾ ਮਹਾਰਣਮ੍। ਯਂ ਜਨਾਃ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌ। ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੋਕ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਵ ਸੁਤੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਗਮ੍ਯ ਤੁ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਜਨਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸ ਨਿਸ਼ਾਂ ਤਾਂ ਚ ਗਮਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਚ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਤਾਨ੍ਨृਪਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰਾਤ ਕਟਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਰਾਤ ਮੁਕ ਗਈ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਜਲਦੀ ਉਠਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮਾਜ੍ਞਾਪਯਤ ਸੇਨਾਂ ਯੋਜਯਤੇਤਿ ਹ। ਅਦ੍ਯ ਭੀष੍ਮੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰਦ੍ਧੋ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ ਸੋਮਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ। 'ਅੱਜ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੋਮਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਲਪਿਤਂ ਬਹੁ। ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਦੁਖ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੁਕਮ ਵਜੋਂ ਹੀ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਪਰਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਦੀਰ੍ਘਂ ਦਧ੍ਯੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਰਣੇ
ਆਪਣੀ ਬੇਬਸੀ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਇਙ੍ਗਿਤੇਨ ਤੁ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯੇਨ ਵਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਚੋਦਯਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨ ਰਥਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਭੀष੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤਿਮਨੀਕਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਭਿਚੋਦਯ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਥ ਤੁਰੰਤ ਜੋੜ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬਾਈ ਦਿਵਿਜ਼ਨ ਇਕੱਠੇ ਤਿਆਰ ਕਰ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਰ੍षਪੂਗਾਭਿਚਿਨ੍ਤਿਤਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਵਧੋ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਗਮਃ
ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕਿਆ ਸੀ: ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ, ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯੈਵਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਸ ਨੋ ਗੁਪ੍ਤਃ ਸਹਾਯਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਨ੍ਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣੇਗਾ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵੇਗਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਨਾਹਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੂਰ੍ਵਕੋ ਹ੍ਯਸੌ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਰ੍ਜ੍ਯੋ ਮਯਾ ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਔਰਤ ਸੀ, ਰਾਜਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਾਂਗਾ।'
ਲੋਕਸ੍ਤਦ੍ਵੇਦ ਯਦਹਂ ਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਫੀਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਰਾਜ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ।
ਨੈਵ ਚਾਹਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਜਾਤੁ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੂਰ੍ਵਂ ਕਥਂਚਨ । ਹਨ੍ਯਾਂ ਯੁਧਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਔਰਤ ਰਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੂਰ੍ਵਕੋ ਰਾਜਞ੍ਛਿਖਣ੍ਡੀ ਯਦਿ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਉਦ੍ਯੋਗੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਜਾਤਾ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੀ
ਇਹ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਔਰਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ; ਤਿਆਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਕਨ੍ਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਮਾਞ੍ਜਾਤਃ ਸ ਚ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਭਾਰਤ । ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਬਾਣਾਨ੍ਨ ਮੁਞ੍ਚੇਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਮਰਦ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਯੁੱਧ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ; ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।