ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਣਮਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਮ੍ । ਸ ਜੇष੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਸੁਹृਦ੍ਗਣਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਰਾਧੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਰਥਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਨੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਸੱਚੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਵਾਕ੍ਸ਼ਲ੍ਯੈਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਨੋਵਾਚ ਦੁਃਖੋਪਹਤੋ ਹ੍ਯਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯਮਣ੍ਵਪਿ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਅਪ੍ਰਿਯ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹੀ।
ਸ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਦੁਃਖਰੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਨਾਗਃ ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨੋ ਵਾਕ੍ਸ਼ਲਾਕਯਾ
ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਦੁਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੰਝਾ ਭਰਦਾ, ਉਹ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਡੰਗਿਆ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਵृਤ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਲੋਪਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਲੋਕਂ ਕਾਲ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਹ ਦੁਖ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਜੋ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੈਵਂ ਮਾਂ ਵਾਕ੍ਸ਼ਲ੍ਯੈਰਪਕृਨ੍ਤਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਘਟਮਾਨਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਜੁਹ੍ਵਾਨਂ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਵ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—'
ਯਦਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼ੂਰਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇऽਗ੍ਨਿਮਤਰ੍ਪਯਤ੍ । ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਜਦੋਂ ਸ਼ੂਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ—ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਯਦਾ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਹृਤਮੋਜਸਾ । ਅਮੋਚਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਃ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਤੇ ਜਦੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਤੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਦ੍ਰਵਮਾਣੇषੁ ਸ਼ੂਰੇषੁ ਸੋਦਰੇषੁ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ । ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇ ਚ ਰਾਧੇਯੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ੂਰ ਭਰਾ ਅਤੇ ਰਾਧੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਸਹਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਤਦਾ । ਏਕ ਏਵਾਜਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਤੇ ਜਦੋਂ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਯੁਧਿ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਮਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ ਸਮਾਦਤ੍ਤ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਜਦੋਂ ਡ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕਪੜੇ ਲੈ ਗਿਆ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਤਥਾ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਮਥਾਪਿ ਚ । ਗੋਗ੍ਰਹੇ ਜਿਤਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਗੋ-ਗ੍ਰਹਣ ਵਿਚ ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ ਯਦਾ ਕਰ੍ਣਂ ਸਦਾ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨਮ੍ । ਉਤ੍ਤਰਾਯੈ ਦਦੌ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਰਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮਾਨਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉੱਤਰਾਯਾ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾਸਵੇਨਾਪਿ ਦੁਰ੍ਜਯਾਨ੍। ਜਿਤਵਾਨ੍ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯ ਰਹੇ। ਇਹੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।
ਕੋ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਰਭਸਂ ਤਦਾ। ਯਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾ ਜਗਦ੍ਗੋਪ੍ਤਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪੰਡਵ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਂਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ?
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਨਨ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਚਨਾ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰਦਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ । ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਜਾਨੀषੇ ਵਾਚ੍ਯਾਵਾਚ੍ਯਂ ਸੁਯੋਧਨ
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ, ਸੁਯੋਧਨ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਮੁਮੂਰ੍षੁਰ੍ਹਿ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨ੍। ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਯਂ ਵੈਰਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ । ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਤਾਨਦ੍ਯ ਰਣੇ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ। `ਅਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜੇਤੁਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜ, ਅਸੀਂ ਵੇਖੀਏ ਕਿ ਤੂੰ ਮਰਦ ਬਣ ਕੇ ਕੀ ਕਰਦਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਅਹਂ ਤੁ ਸੋਮਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਨਿਹਨਿष੍ਯੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍
ਪਰ ਮੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਰੇ ਸੋਮਕ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਸਿਵਾਏ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ।
ਤੈਰ੍ਵਾऽਹਂ ਨਿਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਗਮਿष੍ਯੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ । ਤਾਨ੍ਵਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਵ
ਜੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਆਂਗਾ।
ਪੂਰ੍ਵ ਹਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਵਰਦਾਨਾਤ੍ਪੁਮਾਞ੍ਜਾਤਃ ਸੈषਾ ਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੀ
ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਔਰਤ ਵਜੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਮਰਦ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹੀ ਔਰਤ, ਸ਼ਿਖੰਡੀਨੀ, ਉਹੀ ਹੈ।
ਤਮਹਂ ਨ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇऽਪਿ ਭਾਰਤ। ਯਾऽਸੌ ਪ੍ਰਾਙ੍ਵਰ੍ਮਿਤਾ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸੈषਾ ਵੈ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੀ
ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਧਾਤਾ ਵਲੋਂ ਔਰਤ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹੀ ਸ਼ਿਖੰਡੀਨੀ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪਿਹਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਸ਼੍ਵੋऽਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਤਾ ਮਹਾਰਣਮ੍। ਯਂ ਜਨਾਃ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌ। ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੋਕ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਵ ਸੁਤੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਗਮ੍ਯ ਤੁ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਜਨਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸ ਨਿਸ਼ਾਂ ਤਾਂ ਚ ਗਮਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਚ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਤਾਨ੍ਨृਪਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰਾਤ ਕਟਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਰਾਤ ਮੁਕ ਗਈ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਜਲਦੀ ਉਠਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮਾਜ੍ਞਾਪਯਤ ਸੇਨਾਂ ਯੋਜਯਤੇਤਿ ਹ। ਅਦ੍ਯ ਭੀष੍ਮੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰਦ੍ਧੋ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ ਸੋਮਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ। 'ਅੱਜ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੋਮਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਲਪਿਤਂ ਬਹੁ। ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਦੁਖ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੁਕਮ ਵਜੋਂ ਹੀ ਸਮਝ ਲਿਆ।