ਪ੍ਰਦੀਪੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਧਤੈਲਾਵਸੇਚਿਤੈਃ । ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵੇ, ਜੋ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਦੀਪੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੈਰ੍ਜ੍ਵਲਨ੍। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦੀਪ੍ਤੈਰਿਵ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਞ੍ਚੁਕੋष੍ਣੀषਿਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਤ੍ਰਝਰ੍ਝਰਪਾਣਯਃ। ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਰਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤਂ ਜਨਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਥੇ, ਕੰਜੀਕੋਟ ਅਤੇ ਪੱਗ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪੱਖੀਆਂ ਤੇ ਚਮਚਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਨੌਕਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਹਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਘਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਂ ਨਿषਣ੍ਣਃ ਪਰਮਾਸਨੇ। ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਸਂਵृਤੇ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਬਾष੍ਪਕਣ੍ਠੋऽਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਬੈਠ ਗਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਤੇ ਗਲੇ 'ਚ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਹਿ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨ । ਉਤ੍ਸਹੇਮ ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍ । ਕਿਮੁ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸਸੁਹृਦ੍ਗਣਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਆਸ ਤੇ, ਦুশਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?
ਤਸ੍ਮਾਦਰ੍ਹਸਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਕृਪਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਯਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਜਹਿ ਪਾਣਡੁਸੁਤਾਨ੍ਵਾਰਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ, ਮਾਲਕ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਸੋਮਕਾਨ੍ । ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਕੇਕਯੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਰੂਪਾਂਸ਼੍ਚੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਮਹਾਂਬਲੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਕਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸੋਮਕਾਂ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕੇਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਜਹਿ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍ । ਸੋਮਕਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਵ ਭਾਰਤ
ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਸੱਚੇ ਹੋਣ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸੋਮਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ। ਸੱਚਾ ਰਹੋ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਦਯਯਾ ਯਦਿ ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵੇष੍ਯਭਾਵਾਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ । ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਤਯਾ ਵਾਪਿ ਮਮ ਰਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਜੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਮੰਦ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ—
ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਣਮਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਮ੍ । ਸ ਜੇष੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਸੁਹृਦ੍ਗਣਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਰਾਧੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਰਥਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਨੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਸੱਚੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਵਾਕ੍ਸ਼ਲ੍ਯੈਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਨੋਵਾਚ ਦੁਃਖੋਪਹਤੋ ਹ੍ਯਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯਮਣ੍ਵਪਿ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਅਪ੍ਰਿਯ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹੀ।
ਸ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਦੁਃਖਰੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਨਾਗਃ ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨੋ ਵਾਕ੍ਸ਼ਲਾਕਯਾ
ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਦੁਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੰਝਾ ਭਰਦਾ, ਉਹ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਡੰਗਿਆ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਵृਤ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਲੋਪਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਲੋਕਂ ਕਾਲ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਹ ਦੁਖ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਜੋ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੈਵਂ ਮਾਂ ਵਾਕ੍ਸ਼ਲ੍ਯੈਰਪਕृਨ੍ਤਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਘਟਮਾਨਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਜੁਹ੍ਵਾਨਂ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਵ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—'
ਯਦਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼ੂਰਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇऽਗ੍ਨਿਮਤਰ੍ਪਯਤ੍ । ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਜਦੋਂ ਸ਼ੂਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ—ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਯਦਾ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਹृਤਮੋਜਸਾ । ਅਮੋਚਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਃ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਤੇ ਜਦੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਤੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਦ੍ਰਵਮਾਣੇषੁ ਸ਼ੂਰੇषੁ ਸੋਦਰੇषੁ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ । ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇ ਚ ਰਾਧੇਯੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ੂਰ ਭਰਾ ਅਤੇ ਰਾਧੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਸਹਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਤਦਾ । ਏਕ ਏਵਾਜਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਤੇ ਜਦੋਂ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਯੁਧਿ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਮਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ ਸਮਾਦਤ੍ਤ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਜਦੋਂ ਡ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕਪੜੇ ਲੈ ਗਿਆ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਤਥਾ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਮਥਾਪਿ ਚ । ਗੋਗ੍ਰਹੇ ਜਿਤਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਗੋ-ਗ੍ਰਹਣ ਵਿਚ ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ ਯਦਾ ਕਰ੍ਣਂ ਸਦਾ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨਮ੍ । ਉਤ੍ਤਰਾਯੈ ਦਦੌ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਰਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮਾਨਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉੱਤਰਾਯਾ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾਸਵੇਨਾਪਿ ਦੁਰ੍ਜਯਾਨ੍। ਜਿਤਵਾਨ੍ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯ ਰਹੇ। ਇਹੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।
ਕੋ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਰਭਸਂ ਤਦਾ। ਯਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾ ਜਗਦ੍ਗੋਪ੍ਤਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪੰਡਵ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਂਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ?
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਨਨ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਚਨਾ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰਦਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ । ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਜਾਨੀषੇ ਵਾਚ੍ਯਾਵਾਚ੍ਯਂ ਸੁਯੋਧਨ
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ, ਸੁਯੋਧਨ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਮੁਮੂਰ੍षੁਰ੍ਹਿ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨ੍। ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਯਂ ਵੈਰਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ । ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਤਾਨਦ੍ਯ ਰਣੇ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ। `ਅਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜੇਤੁਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜ, ਅਸੀਂ ਵੇਖੀਏ ਕਿ ਤੂੰ ਮਰਦ ਬਣ ਕੇ ਕੀ ਕਰਦਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।