ਭਣ੍ਡੀਪੁष੍ਪਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਤਪਨੀਯਨਿਭੇਨ ਚ। ਅਨੁਲਿਪ੍ਤਃ ਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧ੍ਯੇਨ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ
ਉਹ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਭੰਡੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਰਜੋਮ੍ਬਰਸਂਵੀਤਃ ਸਿਂਹਖੇਲਗਤਿਰ੍ਨृਪ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵਿਮਲਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ਨਭਸੀਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਹ ਸਾਫ ਸੂਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ, ਨਿਰਮਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਧਨ੍ਵਿਨਃ । ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਇਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਹਯਾਨਨ੍ਯੇ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਜਾਨਨ੍ਯੇ ਚ ਭਾਰਤ । ਰਥਾਨਨ੍ਯੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਪਦਾਤਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਨਖਰਪ੍ਰਾਸਯੋਧਿਨਃ। ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਤੇਜ਼ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਜੋ ਨਖ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਆਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਮਰਾ ਦਿਵਿ
ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਦਨਂ ਰਾਜਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਅਨ੍ਵੀਯਮਾਨਃ ਸਤਤਂ ਸੋਦਰੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਕੁਰੁਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਾਲੇ ਸਂਭृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਭੁਜਂ ਤਦਾ। ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋਪਮਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਢ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਨ੍ਨਞ੍ਜਲੀਨ੍ਨॄਣਾਮੁਦ੍ਯਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਧੁਰਾ ਵਾਚੋ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਠੀ ਹੋਈ ਨਮਸਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸੂਤੈਸ਼੍ਚ ਮਾਗਧੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਪੂਜਯਾਨਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸੂਤ ਅਤੇ ਮਾਗਧ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੀਪੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਧਤੈਲਾਵਸੇਚਿਤੈਃ । ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵੇ, ਜੋ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਦੀਪੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੈਰ੍ਜ੍ਵਲਨ੍। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦੀਪ੍ਤੈਰਿਵ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਞ੍ਚੁਕੋष੍ਣੀषਿਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਤ੍ਰਝਰ੍ਝਰਪਾਣਯਃ। ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਰਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤਂ ਜਨਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਥੇ, ਕੰਜੀਕੋਟ ਅਤੇ ਪੱਗ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪੱਖੀਆਂ ਤੇ ਚਮਚਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਨੌਕਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਹਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਘਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਂ ਨਿषਣ੍ਣਃ ਪਰਮਾਸਨੇ। ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਸਂਵृਤੇ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਬਾष੍ਪਕਣ੍ਠੋऽਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਬੈਠ ਗਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਤੇ ਗਲੇ 'ਚ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਹਿ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨ । ਉਤ੍ਸਹੇਮ ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍ । ਕਿਮੁ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸਸੁਹृਦ੍ਗਣਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਆਸ ਤੇ, ਦুশਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?
ਤਸ੍ਮਾਦਰ੍ਹਸਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਕृਪਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਯਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਜਹਿ ਪਾਣਡੁਸੁਤਾਨ੍ਵਾਰਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ, ਮਾਲਕ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਸੋਮਕਾਨ੍ । ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਕੇਕਯੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਰੂਪਾਂਸ਼੍ਚੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਮਹਾਂਬਲੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਕਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸੋਮਕਾਂ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕੇਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਜਹਿ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍ । ਸੋਮਕਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਵ ਭਾਰਤ
ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਸੱਚੇ ਹੋਣ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸੋਮਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ। ਸੱਚਾ ਰਹੋ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਦਯਯਾ ਯਦਿ ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵੇष੍ਯਭਾਵਾਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ । ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਤਯਾ ਵਾਪਿ ਮਮ ਰਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਜੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਮੰਦ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ—
ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਸਮਰੇ ਕਰ੍ਣਮਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਮ੍ । ਸ ਜੇष੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਸੁਹृਦ੍ਗਣਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਰਾਧੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਰਥਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਨੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਸੱਚੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਵਾਕ੍ਸ਼ਲ੍ਯੈਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਨੋਵਾਚ ਦੁਃਖੋਪਹਤੋ ਹ੍ਯਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯਮਣ੍ਵਪਿ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਅਪ੍ਰਿਯ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹੀ।
ਸ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਦੁਃਖਰੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਨਾਗਃ ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨੋ ਵਾਕ੍ਸ਼ਲਾਕਯਾ
ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਦੁਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੰਝਾ ਭਰਦਾ, ਉਹ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਡੰਗਿਆ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਵृਤ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਲੋਪਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਲੋਕਂ ਕਾਲ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਹ ਦੁਖ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਜੋ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੈਵਂ ਮਾਂ ਵਾਕ੍ਸ਼ਲ੍ਯੈਰਪਕृਨ੍ਤਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਘਟਮਾਨਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਜੁਹ੍ਵਾਨਂ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਵ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—'
ਯਦਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼ੂਰਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇऽਗ੍ਨਿਮਤਰ੍ਪਯਤ੍ । ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਜਦੋਂ ਸ਼ੂਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ—ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਯਦਾ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਹृਤਮੋਜਸਾ । ਅਮੋਚਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਃ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਤੇ ਜਦੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਤੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'
ਦ੍ਰਵਮਾਣੇषੁ ਸ਼ੂਰੇषੁ ਸੋਦਰੇषੁ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ । ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇ ਚ ਰਾਧੇਯੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ੂਰ ਭਰਾ ਅਤੇ ਰਾਧੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ—ਇਹ ਵੀ ਕਾਫੀ ਸਬੂਤ ਹੈ।'