ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਕਥਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਜੇਤਵ੍ਯਾਃ ਸਗਣਾ ਇਤਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਸਭ ਰਾਜਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਗੰਭੀਰ ਸਲਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਾਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਸੌਬਲਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੂਬਲ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਰੋਣੋ ਭੀष੍ਮ ਕृਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਨ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂਨੁ ਕਾਰਣਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸ਼ਲਯ ਅਤੇ ਸੌਮਦੱਤੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤਗੜਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।
ਅਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ਪਯਨ੍ਤਿ ਬਲਂ ਮਮ। ਸੋऽਸ੍ਮਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਬਲਃ ਕਰ੍ਣ ਕ੍ਸ਼ੀਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੇ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਰਣ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਘੱਟ ਫੌਜ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹਨ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਵੀਰਾ ਹਤਾਸ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਮ। ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਰਾਧੇਯ ਮਮ ਚੈਵ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੀਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਆਪ ਵੇਖਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਨਿਕृਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸ਼ੂਰੈਰਵਧ੍ਯੈਰ੍ਦੈਵਤੈਰਪਿ । ਸੋऽਹਂ ਸਂਸ਼ਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਕਰਿष੍ਯੇ ਕਥਂ ਰਣਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾਉਂ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਨਰਾਧਿਪਮ੍ । ਮਾ ਸ਼ੋਚ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਵ
ਮਹਾਰਾਜ, ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਪਯਾਤੁ ਮਹਾਰਣਾਤ੍ । ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਯੁਧਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ; ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲੜਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦੇਵੇ, ਭਾਰਤ।
ਅਹਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸੋਮਕੈਃ । ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਯੁਧਿ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸ਼ਪੇ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਨृਪ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੋਮਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਦਯਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਹਿ ਭੀष੍ਮਃ ਕਰੋਤਿ ਵੈ। ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਜੇਤੁਮੇਤਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਅਭਿਮਾਨੀ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਰਣਪ੍ਰਿਯਃ । ਸ ਕਥਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਜੇष੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਸਂਗਤਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਭਿਮਾਨੀ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੈ; ਪਿਤਾ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇਗਾ?
ਸ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਾਸਯ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਜਾ; ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਹਿ, ਭਾਰਤ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੇ ਨਿਹਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ । ਮਯੈਕੇਨ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਸਸੁਹृਦ੍ਗਣਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦੇਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਵੇਖੀਂਗਾ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਕਰਣ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਨੁਯਾਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਜ੍ਜੀਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੋਪਪਾਦਯ
'ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਯਾਤਰਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਣਮਾਹ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਮੇषੋऽਹਂ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਰਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਆਗਮਿष੍ਯੇ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੇ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਸਿ ਸਂਯੁਗੇ
'ਫਿਰ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰੀਂ।'
ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਦੇਵੈਰਿਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਵੇਂ, ਜਲਦੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਆਰੋਪਯਦ੍ਧਯਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਙ੍ਗਦੀ ਬਦ੍ਧਮੁਕੁਟੋ ਹਸ੍ਤਾਭਰਣਵਾਨ੍ਨृਪ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਬਭੌ ਸ ਪਥਿ ਵ੍ਰਜਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਕੜੇ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੋਹਰ ਲਾਈ ਹੋਈ ਪਗ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਨ।
ਭਣ੍ਡੀਪੁष੍ਪਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਤਪਨੀਯਨਿਭੇਨ ਚ। ਅਨੁਲਿਪ੍ਤਃ ਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧ੍ਯੇਨ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ
ਉਹ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਭੰਡੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਰਜੋਮ੍ਬਰਸਂਵੀਤਃ ਸਿਂਹਖੇਲਗਤਿਰ੍ਨृਪ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵਿਮਲਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ਨਭਸੀਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਹ ਸਾਫ ਸੂਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ, ਨਿਰਮਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਧਨ੍ਵਿਨਃ । ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਇਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਹਯਾਨਨ੍ਯੇ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਜਾਨਨ੍ਯੇ ਚ ਭਾਰਤ । ਰਥਾਨਨ੍ਯੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਪਦਾਤਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਨਖਰਪ੍ਰਾਸਯੋਧਿਨਃ। ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਤੇਜ਼ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਜੋ ਨਖ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਆਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਮਰਾ ਦਿਵਿ
ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਦਨਂ ਰਾਜਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਅਨ੍ਵੀਯਮਾਨਃ ਸਤਤਂ ਸੋਦਰੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਕੁਰੁਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਾਲੇ ਸਂਭृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਭੁਜਂ ਤਦਾ। ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋਪਮਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਢ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਨ੍ਨਞ੍ਜਲੀਨ੍ਨॄਣਾਮੁਦ੍ਯਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਧੁਰਾ ਵਾਚੋ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਠੀ ਹੋਈ ਨਮਸਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸੂਤੈਸ਼੍ਚ ਮਾਗਧੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਪੂਜਯਾਨਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸੂਤ ਅਤੇ ਮਾਗਧ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ।