ਸਾਦਿਨਾਂ ਚ ਭੁਜੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਪਤਿਤੈਃ ਸਾਙ੍ਗਦੈਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਾਸੈਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵਿਮਲਾਭਿਸ੍ਤਥਰ੍ष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕੜੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਾਫ ਤੇ ਤੀਖੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਸ਼ਟੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਉष੍ਣੀषੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧੈਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਬਾਣਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤੈਃ
ਉਥੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਅਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਰਪਰਿਸ੍ਤੋਮੈ ਰਾਙ੍ਕਵੈਰ੍ਮृਦਿਤੈਸ੍ਤਥਾ। ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਚੂਡਾਮਣਿਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨੈਃ
ਉਥੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਢੇਰ, ਜੋ ਰੌਂਦੇ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਰਤਨ ਜੜੇ ਹੋਏ ਮੁਕਟ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਛਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾਪਵਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਚਾਮਰੈਰ੍ਵ੍ਯਜਨੈਰਪਿ । ਪਦ੍ਮੇਨ੍ਦੁਦ੍ਯੁਤਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਦਨੈਸ਼੍ਚਾਰੁਕੁਣ੍ਡਲੈਃ
ਉਥੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਛਤਰ, ਚਮਰੇ ਦੇ ਪੱਖੇ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਕਮਲ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵੀ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕ੍ਲृਪ੍ਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਸਮਲਙ੍ਕृਤੈਃ । ਅਪਵਿਦ੍ਧੈਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸੁਵਰ੍ਣਾਜ੍ਜ੍ਵਲਕੁਣ੍ਡਲੈਃ
ਉਥੇ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਢੀਆਂ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕੁੰਡਲ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ਼ਬਲਾ ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਸੀਦ੍ਵਸੁਂਧਰਾ। ਏਵਮੇਤੇ ਮਹਾਸੇਨੇ ਮृਦਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਧਰਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਤਾਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਉਥੇ ਰੌਂਦੀ ਗਈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਸਂਯੁਗੇ । ਤੇषੁ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇषੁ ਭਗ੍ਨੇषੁ ਮृਦਿਤੇषੁ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਥੱਕ ਗਏ, ਟੁੱਟ ਗਏ, ਅਤੇ ਰੌਂਦੇ ਗਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤਤੋऽਨੁਗਾਨ੍ । ਤਤੋऽਵਹਾਰਂ ਸੈਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੁਃ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਉਥੇ ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਘੋਰੇ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇ ਰੌਦ੍ਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ। ਅਵਹਾਰਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਹਿਤਾਃ ਕੁਰੁਪਾਣਡ੍ਵਾਃ । ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਤ ਆਉਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਛਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਡੇਰਿਆਂ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਤ ਲਈ ਵਿਖੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਅਤੇ ਸੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਜਯਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਕਥਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਜੇਤਵ੍ਯਾਃ ਸਗਣਾ ਇਤਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਸਭ ਰਾਜਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਗੰਭੀਰ ਸਲਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਾਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਸੌਬਲਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੂਬਲ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਰੋਣੋ ਭੀष੍ਮ ਕृਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਨ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂਨੁ ਕਾਰਣਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸ਼ਲਯ ਅਤੇ ਸੌਮਦੱਤੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤਗੜਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।
ਅਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ਪਯਨ੍ਤਿ ਬਲਂ ਮਮ। ਸੋऽਸ੍ਮਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਬਲਃ ਕਰ੍ਣ ਕ੍ਸ਼ੀਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੇ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਰਣ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਘੱਟ ਫੌਜ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹਨ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਵੀਰਾ ਹਤਾਸ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਮ। ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਰਾਧੇਯ ਮਮ ਚੈਵ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੀਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਆਪ ਵੇਖਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਨਿਕृਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸ਼ੂਰੈਰਵਧ੍ਯੈਰ੍ਦੈਵਤੈਰਪਿ । ਸੋऽਹਂ ਸਂਸ਼ਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਕਰਿष੍ਯੇ ਕਥਂ ਰਣਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾਉਂ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਨਰਾਧਿਪਮ੍ । ਮਾ ਸ਼ੋਚ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਵ
ਮਹਾਰਾਜ, ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਪਯਾਤੁ ਮਹਾਰਣਾਤ੍ । ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਯੁਧਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ; ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲੜਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦੇਵੇ, ਭਾਰਤ।
ਅਹਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸੋਮਕੈਃ । ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਯੁਧਿ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸ਼ਪੇ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਨृਪ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੋਮਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਦਯਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਹਿ ਭੀष੍ਮਃ ਕਰੋਤਿ ਵੈ। ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਜੇਤੁਮੇਤਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਅਭਿਮਾਨੀ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਰਣਪ੍ਰਿਯਃ । ਸ ਕਥਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਜੇष੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਸਂਗਤਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਭਿਮਾਨੀ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੈ; ਪਿਤਾ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇਗਾ?
ਸ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਾਸਯ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਜਾ; ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਹਿ, ਭਾਰਤ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੇ ਨਿਹਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ । ਮਯੈਕੇਨ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਸਸੁਹृਦ੍ਗਣਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦੇਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਵੇਖੀਂਗਾ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਕਰਣ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਨੁਯਾਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਜ੍ਜੀਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੋਪਪਾਦਯ
'ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਯਾਤਰਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਣਮਾਹ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਮੇषੋऽਹਂ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਰਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਆਗਮਿष੍ਯੇ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੇ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਸਿ ਸਂਯੁਗੇ
'ਫਿਰ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰੀਂ।'
ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਦੇਵੈਰਿਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਵੇਂ, ਜਲਦੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਆਰੋਪਯਦ੍ਧਯਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਙ੍ਗਦੀ ਬਦ੍ਧਮੁਕੁਟੋ ਹਸ੍ਤਾਭਰਣਵਾਨ੍ਨृਪ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਬਭੌ ਸ ਪਥਿ ਵ੍ਰਜਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਕੜੇ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੋਹਰ ਲਾਈ ਹੋਈ ਪਗ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਨ।