ਯਥਾ ਗੋਵृषਭੋ ਵਰ੍षਂ ਸਂਧਾਰਯਤਿ ਸ੍ਵਾਤ੍ਪਤਤ੍ । ਭੀਮਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਰੋਣਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਮਦੀਧਰਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬਲਦ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਹਿ ਲਈ।
ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੇ ਵृਕੋਦਰਃ । ਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੇऽਵਧੀਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚੈਵ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਅਜੋਬਾ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ: ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਤਵ ਵੀਰੇषੁ ਚਿਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਜੁਨਪੂਰ੍ਵਜਃ । ਮृਗੇष੍ਵਿਵ ਮਹਾਰਾਜ ਚਰਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਤੇਰੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਖੇਡਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਾਘ ਹਿਰਣਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹਿ ਪਸ਼ੁਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਦ੍ਰਾਵਯੇਤ ਪਸ਼ੂਨ੍ਵृਕਃ । ਵृਕੋਦਰਸ੍ਤਵ ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯਦ੍ਰਣੇ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਭੇੜਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਭੇੜੀਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਭਗਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗੋਤਮਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਰਭਸਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਦੱਤ ਅਤੇ ਗੌਤਮ — ਵੱਡੇ ਰਥੀ — ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਸੋऽਤਿਰਥੋ ਰਣੇ ਪ੍ਰਵੀਰਾਂਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਮਮ੍ਬष੍ਠਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਵਿਰਥਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਬਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਥੋ ਵਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸੌਭਦ੍ਰੇਣ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ । ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਮ੍ਬष੍ਠੋ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਅੰਬਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੂਦ ਪਿਆ।
ਅਸਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਮਰੇ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਚੈਵ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਤਲਵਾਰ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਤੁ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਲਾਘਵਾਦ੍ਵ੍ਯਂਸਯਾਮਾਸ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਜਦ ਤਲਵਾਰ ਵੱਲ ਆਈ, ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਂਸਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਸੌਭਦ੍ਰੇਣ ਰਣੇ ਤਦਾ। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਣਾਦੋऽਭੂਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਦ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਫੌਜ ਵਿੱਚ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਮਯੋਧਯਨ੍। ਤਥੈਵ ਤਾਵਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡੁਸੈਨ੍ਯਮਯੋਧਯਨ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਆਦਿ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਰਨ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਨਿਘ੍ਨਤਾਂ ਦृਢਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤ, ਜਦ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਹਿ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯ ਮਾਨਿਨਃ। ਨਖਦਨ੍ਤੈਰਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਜਾਨੁਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ, ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਲੈਸ਼੍ਚੈਵਾਥ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ। ਵਿਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਨਯਨ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਗਦਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਨ੍ਯਹਨਚ੍ਚ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ। ਵ੍ਯਾਕੁਲੀਕृਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਯੁਯੁਧੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ
ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ; ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਓਥੇ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਰਣੇ ਚਾਰੂਣਿ ਚਾਪਾਨਿ ਹੇਮਪृष੍ਠਾਨਿ ਮਾਰਿष । ਹਤਾਨਾਮਪਵਿਦ੍ਧਾਨਿ ਕਲਾਪਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਤੀਰ-ਕੁੰਚੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਜਾਤਰੂਪਮਯੈਃ ਪੁਙ੍ਖੈ ਰਾਜਤੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਤੈਲਧੌਤਾ ਵ੍ਯਰਾਜਨ੍ਤ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਭੁਜਗੋਪਮਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਨੁਕਦੇ ਵਾਲੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਖਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨ੍ਤਤ੍ਸਰਵੋ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਾਃ । ਚਰ੍ਮਾਣਿ ਚਾਪਵਿਦ੍ਧਾਨਿ ਰੁਕ੍ਮਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ
ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਕਸ਼ ਵਾਲੇ ਢਾਲਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਵਿਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਃ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾ ਹੇਮਭੂषਿਤਾਃ। ਜਾਤਰੂਪਮਯਾ ਯष੍ਟ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਬਰਢੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੁਕਦੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਢੀਆਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਅਵਸ੍ਕਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾ ਮੁਸਲਾਨਿ ਗੁਰੂਣਿ ਚ । ਪਰਿਘਾਃ ਪਟ੍ਟਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष
ਭਾਰੀ ਗਦੀਆਂ, ਲਾਠੀਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜੇ, ਚੌੜੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਡੰਡੇ, ਸਭ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਤਿਤਾ ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚਾਪਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਾਃ । ਕੁਥਾ ਬਹੁਵਿਧਾਕਾਰਾਸ਼੍ਚਾਮਰਾ ਵ੍ਯਜਨਾਨਿ ਚ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨੁਸ਼ਾਂ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਢਾਲਾਂ ਅਤੇ ਚਮਰਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪਤਿਤਾ ਨਰਾਃ। ਜੀਵਨ੍ਤ ਇਵ ਦृਸ਼੍ਯਨਤੇ ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਪਏ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਫਿਰ ਵੀ ਜਿਉਂਦੇ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਗਜਾਵਿਮਥਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਮੁਸਲੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕਾਃ। ਗਜਾਵਾਜਿਰਥਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾਃ ਸ਼ੇਰਤੇ ਸ੍ਮ ਨਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ, ਗਦੀਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੌਂਦੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਥੈਵਾਸ਼੍ਵਨृਨਾਗਾਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਵਿਬਭੌ ਤਦਾ। ਸਂਛਨ੍ਨਾ ਵਸੁਧਾ ਰਾਜਨ੍ਪਰ੍ਵਤੈਰਿਵ ਸ਼ਾਤਿਤੈਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਘੋੜਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਮਰੇ ਪਤਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਸ਼ਰਤੋਮਰੈਃ। ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੈਃ ਪਟ੍ਟਸੈਃ ਪ੍ਰਾਸੈਰਵਸ੍ਕਨ੍ਦੈਃ ਪਰਸ਼੍ਵਥੈਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਬਰਢੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦੀਆਂ, ਲਾਠੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਰਿਘੈਰ੍ਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष। ਸ਼ਰੀਰੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੈਃ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯਤ ਮੇਦਿਨੀ
ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜੇ, ਡੰਡੇ ਅਤੇ ਜੰਗੀ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਵਿਸ਼ਬ੍ਦੈਰਲ੍ਪਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਣਿਤੌਗਪਰਿਪ੍ਲੁਤੈਃ। ਗਤਾਸੁਭਿਰਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਵਿਬਭੌ ਨਿਚਿਤਾ ਮਹੀ
ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਤਲਤ੍ਰੈਃ ਸਕੇਯੂਰੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ । ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋਪਮੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੈਰੂਰੁਭਿਸ਼੍ਚ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਕੰਗਣ, ਬਾਂਹਬੰਦ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਜਾਬਾਜਾਂ ਦੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬਦ੍ਧਚੂਜਾਮਣਿਵਰੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੁਣ੍ਡਲੈਃ । ਪਾਤਿਤੈ ऋषਭਾਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਬਭੌ ਭਾਰਤ ਮੇਦਿਨੀ
ਮੁਕਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮੋਹਰ ਅਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸਿਰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਭਾਂ ਵਾਂਗ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਭਾਰਤ, ਧਰਤੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।