ਸ ਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਧਾ ਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਸਂਲਿਹਨ੍ਵੀਰਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਮਾਨੀ ਬਾਘ।
ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਪੋਥਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸੁਮੁਕ੍ਤੇਨ ਮਹਾਰਣੇ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਆਪਣਾ ਸੀਨਾ ਫੁਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੋऽਭਵਦ੍ਵ੍ਯਥਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਅਪਰੇਣ ਤੁ ਭਲ੍ਲੇਨ ਪੀਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਤੁ। ਅਪਾਤਯਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲਿਤਂ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੁੜ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਸ ਸਪ੍ਤ ਸਂਦਧੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਸੱਤ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਭਿਮਸੇਨੇਨ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤੇ ਦृਢਧਨ੍ਵਨਾ । ਅਪਾਤਯਨ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੇ ਰਥੇਭ੍ਯਃ ਸੁਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਮਹਾਰਥੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਧृष੍ਟਿਂ ਕੁਣ੍ਡਭੇਦਿਂ ਵਿਰਾਜਂ ਦੀਪ੍ਤਲੋਚਨਮ੍ । ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਸੁਬਾਹੁਂ ਚ ਤਥੈਵ ਮਕਰਧ੍ਵਜਮ੍
ਅਨਾਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਕੁੰਡਭੇਦੀ, ਵਿਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੀਰਘਬਾਹੁ, ਸੁਬਾਹੁ ਅਤੇ ਮਕਰਧਵਜ।
ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿਸ੍ਮ ਵੀਰਾਸ੍ਤੇ ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵਸਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਸ਼ਬਲਾਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ ਪਤਿਤਾ ਇਵ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਝੜਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਹਵੇ । ਤਂ ਕਾਲਮਿਵ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਬਾਕੀ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਵੀਰਂ ਨਿਰ੍ਦਹਨਕ੍ਤਂ ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਵ । ਯਥਾਦ੍ਰਿਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵ੍ਯਕਿਰਚ੍ਛਰੈਃ
ਪਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੌਰੁषਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋऽਪਿ ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਯਤ੍ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਵ
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਗੋਵृषਭੋ ਵਰ੍षਂ ਸਂਧਾਰਯਤਿ ਸ੍ਵਾਤ੍ਪਤਤ੍ । ਭੀਮਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਰੋਣਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਮਦੀਧਰਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬਲਦ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਹਿ ਲਈ।
ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੇ ਵृਕੋਦਰਃ । ਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੇऽਵਧੀਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚੈਵ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਅਜੋਬਾ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ: ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਤਵ ਵੀਰੇषੁ ਚਿਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਜੁਨਪੂਰ੍ਵਜਃ । ਮृਗੇष੍ਵਿਵ ਮਹਾਰਾਜ ਚਰਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਤੇਰੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਖੇਡਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਾਘ ਹਿਰਣਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹਿ ਪਸ਼ੁਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਦ੍ਰਾਵਯੇਤ ਪਸ਼ੂਨ੍ਵृਕਃ । ਵृਕੋਦਰਸ੍ਤਵ ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯਦ੍ਰਣੇ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਭੇੜਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਭੇੜੀਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਭਗਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗੋਤਮਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਰਭਸਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਦੱਤ ਅਤੇ ਗੌਤਮ — ਵੱਡੇ ਰਥੀ — ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਸੋऽਤਿਰਥੋ ਰਣੇ ਪ੍ਰਵੀਰਾਂਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਮਮ੍ਬष੍ਠਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਵਿਰਥਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਬਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਥੋ ਵਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸੌਭਦ੍ਰੇਣ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ । ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਮ੍ਬष੍ਠੋ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਅੰਬਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੂਦ ਪਿਆ।
ਅਸਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਮਰੇ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਚੈਵ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਤਲਵਾਰ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਤੁ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਲਾਘਵਾਦ੍ਵ੍ਯਂਸਯਾਮਾਸ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਜਦ ਤਲਵਾਰ ਵੱਲ ਆਈ, ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਂਸਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਸੌਭਦ੍ਰੇਣ ਰਣੇ ਤਦਾ। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਣਾਦੋऽਭੂਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਦ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਫੌਜ ਵਿੱਚ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਮਯੋਧਯਨ੍। ਤਥੈਵ ਤਾਵਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡੁਸੈਨ੍ਯਮਯੋਧਯਨ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਆਦਿ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਰਨ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਨਿਘ੍ਨਤਾਂ ਦृਢਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤ, ਜਦ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਹਿ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯ ਮਾਨਿਨਃ। ਨਖਦਨ੍ਤੈਰਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਜਾਨੁਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ, ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਲੈਸ਼੍ਚੈਵਾਥ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ। ਵਿਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਨਯਨ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਗਦਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਨ੍ਯਹਨਚ੍ਚ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ। ਵ੍ਯਾਕੁਲੀਕृਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਯੁਯੁਧੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ
ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ; ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਓਥੇ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਰਣੇ ਚਾਰੂਣਿ ਚਾਪਾਨਿ ਹੇਮਪृष੍ਠਾਨਿ ਮਾਰਿष । ਹਤਾਨਾਮਪਵਿਦ੍ਧਾਨਿ ਕਲਾਪਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਤੀਰ-ਕੁੰਚੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਜਾਤਰੂਪਮਯੈਃ ਪੁਙ੍ਖੈ ਰਾਜਤੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਤੈਲਧੌਤਾ ਵ੍ਯਰਾਜਨ੍ਤ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਭੁਜਗੋਪਮਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਨੁਕਦੇ ਵਾਲੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਖਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨ੍ਤਤ੍ਸਰਵੋ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਾਃ । ਚਰ੍ਮਾਣਿ ਚਾਪਵਿਦ੍ਧਾਨਿ ਰੁਕ੍ਮਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ
ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਕਸ਼ ਵਾਲੇ ਢਾਲਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਵਿਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਃ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾ ਹੇਮਭੂषਿਤਾਃ। ਜਾਤਰੂਪਮਯਾ ਯष੍ਟ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਬਰਢੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੁਕਦੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਢੀਆਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।