ਪ੍ਰਤਰਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪਾਰਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਰੋਦਧਿਮ੍ । ਨਾਯਂ ਕ੍ਲੀਬਾਯਿਤੁਂ ਕਾਲੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਾਧਵ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮਾਧਵ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਕਾਇਰ ਬਣਨ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਾਇਆ।
ਅਥ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਮਾਰੁਤੋਦ੍ਧੂਤਵੇਗਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ।
ਅਪਰਾਹ੍ਣੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸਮਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਪਿਛਲੇ ਪਹਰ, ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਸੁਤਾ ਭੀਮਸੇਨਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਸਵੋ ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਸੁ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਃ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਭਗਦਤ੍ਤਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚ ਧਨਂਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਪ, ਭਗਦੱਤ ਅਤੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਧਨੰਜਯਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੋ ਬਾਹ੍ਲਿਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤੌ । ਅਮ੍ਬष੍ਠਕਸ੍ਤੁ ਨृਪਤਿਰਭਿਮਨ੍ਯੁਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਅਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅੰਬਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇषਾਨੇਵ ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਬਾਕੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ'। ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਵਿषਾ ਹਵ੍ਯਵਾਡਿਵ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਹਵਿਸ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਛਾਦਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸ਼ਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਮਹਾਰਾਜ ਜਲਦਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਧਾ ਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਸਂਲਿਹਨ੍ਵੀਰਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਮਾਨੀ ਬਾਘ।
ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਪੋਥਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸੁਮੁਕ੍ਤੇਨ ਮਹਾਰਣੇ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਆਪਣਾ ਸੀਨਾ ਫੁਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੋऽਭਵਦ੍ਵ੍ਯਥਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਅਪਰੇਣ ਤੁ ਭਲ੍ਲੇਨ ਪੀਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਤੁ। ਅਪਾਤਯਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲਿਤਂ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੁੜ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਸ ਸਪ੍ਤ ਸਂਦਧੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਸੱਤ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਭਿਮਸੇਨੇਨ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤੇ ਦृਢਧਨ੍ਵਨਾ । ਅਪਾਤਯਨ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੇ ਰਥੇਭ੍ਯਃ ਸੁਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਮਹਾਰਥੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਧृष੍ਟਿਂ ਕੁਣ੍ਡਭੇਦਿਂ ਵਿਰਾਜਂ ਦੀਪ੍ਤਲੋਚਨਮ੍ । ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਸੁਬਾਹੁਂ ਚ ਤਥੈਵ ਮਕਰਧ੍ਵਜਮ੍
ਅਨਾਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਕੁੰਡਭੇਦੀ, ਵਿਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੀਰਘਬਾਹੁ, ਸੁਬਾਹੁ ਅਤੇ ਮਕਰਧਵਜ।
ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿਸ੍ਮ ਵੀਰਾਸ੍ਤੇ ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵਸਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਸ਼ਬਲਾਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ ਪਤਿਤਾ ਇਵ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਝੜਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਹਵੇ । ਤਂ ਕਾਲਮਿਵ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਬਾਕੀ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਵੀਰਂ ਨਿਰ੍ਦਹਨਕ੍ਤਂ ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਵ । ਯਥਾਦ੍ਰਿਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵ੍ਯਕਿਰਚ੍ਛਰੈਃ
ਪਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੌਰੁषਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋऽਪਿ ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਯਤ੍ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਵ
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਗੋਵृषਭੋ ਵਰ੍षਂ ਸਂਧਾਰਯਤਿ ਸ੍ਵਾਤ੍ਪਤਤ੍ । ਭੀਮਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਰੋਣਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਮਦੀਧਰਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬਲਦ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਹਿ ਲਈ।
ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੇ ਵृਕੋਦਰਃ । ਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੇऽਵਧੀਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚੈਵ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਅਜੋਬਾ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ: ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਤਵ ਵੀਰੇषੁ ਚਿਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਜੁਨਪੂਰ੍ਵਜਃ । ਮृਗੇष੍ਵਿਵ ਮਹਾਰਾਜ ਚਰਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਤੇਰੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਖੇਡਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਾਘ ਹਿਰਣਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹਿ ਪਸ਼ੁਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਦ੍ਰਾਵਯੇਤ ਪਸ਼ੂਨ੍ਵृਕਃ । ਵृਕੋਦਰਸ੍ਤਵ ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯਦ੍ਰਣੇ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਭੇੜਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਭੇੜੀਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਭਗਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗੋਤਮਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਰਭਸਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਦੱਤ ਅਤੇ ਗੌਤਮ — ਵੱਡੇ ਰਥੀ — ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਸੋऽਤਿਰਥੋ ਰਣੇ ਪ੍ਰਵੀਰਾਂਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਮਮ੍ਬष੍ਠਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਵਿਰਥਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕੈਃ
ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਬਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਥੋ ਵਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸੌਭਦ੍ਰੇਣ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ । ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਮ੍ਬष੍ਠੋ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਅੰਬਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੂਦ ਪਿਆ।
ਅਸਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਮਰੇ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਚੈਵ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਤਲਵਾਰ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਤੁ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਲਾਘਵਾਦ੍ਵ੍ਯਂਸਯਾਮਾਸ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਜਦ ਤਲਵਾਰ ਵੱਲ ਆਈ, ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।