ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਇਦਂ ਨੂਨਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਦੁਰੋ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪੁਰਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਇਹ ਤਾਂ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ।'
ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਘੋਰਂ ਮਹਾਮਤਿਃਕ । ਸ ਤਤੋ ਨਿਵਾਰਿਤਵਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਵਿਦੁਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵੀਰਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਨਿਹਤਾਃ ਕੌਰਵੈਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਤਥਾऽਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵਾਃ
ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਵਿਰਲੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਅਰ੍ਥਹੇਤੋਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਕੁਤ੍ਸਿਤਮ੍। ਧਿਗਰ੍ਥਾਨ੍ਯਤ੍ਕृਤੇ ਹ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਲਾਭ ਲਈ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਨਿਕਰਲੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਾਏ, ਧਨ ਲਈ ਇੰਨਾ ਆਪਣੇ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋਈ।
ਅਧਨਸ੍ਯ ਮृਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਚ ਜ੍ਞਾਤਿਵਧਾਦ੍ਵਨਮ੍ । ਕਿਂ ਨੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਕृष੍ਣ ਹਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਕੀ ਲਾਭ ਲੈਣਗੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ?
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਪਰਾਧੇਨ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਨਿਧਨਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇਨ ਚ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗਲਤੀ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਸੁਬਲਪੁੱਤਰ ਦੀ, ਤੇ ਕਰਣ ਦੀ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਚ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਸੁਕृਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਕृਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਾਚਤਾ ਤ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮੰਗ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਪਞ੍ਚ ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਨਾਕਾਰ੍षੀਤ੍ਸ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃਕ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਞ੍ਸ਼ੂਰਾਞ੍ਸ਼ਯਾਨਾਨ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਸ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬਹਾਦਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਨ੍ਦਾਮਿ ਭृਸ਼ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਜੀਵਿਕਾਮ੍ । ਅਸ਼ਕ੍ਤਮਿਤਿ ਮਾਮੇਤੇ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਣੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਲਾਨਤ ਹੋਵੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਮੈਨੂੰ ਬੇਬਸ ਜਾਣਣਗੇ।
ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰੋਚਿਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਸਂਚੋਦਯ ਹਯਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਚਮੂਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ।
ਪ੍ਰਤਰਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪਾਰਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਰੋਦਧਿਮ੍ । ਨਾਯਂ ਕ੍ਲੀਬਾਯਿਤੁਂ ਕਾਲੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਾਧਵ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮਾਧਵ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਕਾਇਰ ਬਣਨ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਾਇਆ।
ਅਥ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਮਾਰੁਤੋਦ੍ਧੂਤਵੇਗਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ।
ਅਪਰਾਹ੍ਣੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸਮਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਪਿਛਲੇ ਪਹਰ, ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਸੁਤਾ ਭੀਮਸੇਨਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਸਵੋ ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਸੁ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਃ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਭਗਦਤ੍ਤਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚ ਧਨਂਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਪ, ਭਗਦੱਤ ਅਤੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਧਨੰਜਯਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੋ ਬਾਹ੍ਲਿਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤੌ । ਅਮ੍ਬष੍ਠਕਸ੍ਤੁ ਨृਪਤਿਰਭਿਮਨ੍ਯੁਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਅਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅੰਬਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇषਾਨੇਵ ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਬਾਕੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ'। ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਵਿषਾ ਹਵ੍ਯਵਾਡਿਵ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਹਵਿਸ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਛਾਦਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸ਼ਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਮਹਾਰਾਜ ਜਲਦਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਧਾ ਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਸਂਲਿਹਨ੍ਵੀਰਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਮਾਨੀ ਬਾਘ।
ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਪੋਥਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸੁਮੁਕ੍ਤੇਨ ਮਹਾਰਣੇ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਆਪਣਾ ਸੀਨਾ ਫੁਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੋऽਭਵਦ੍ਵ੍ਯਥਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਅਪਰੇਣ ਤੁ ਭਲ੍ਲੇਨ ਪੀਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਤੁ। ਅਪਾਤਯਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲਿਤਂ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੁੜ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਸ ਸਪ੍ਤ ਸਂਦਧੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਸੱਤ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਭਿਮਸੇਨੇਨ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤੇ ਦृਢਧਨ੍ਵਨਾ । ਅਪਾਤਯਨ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੇ ਰਥੇਭ੍ਯਃ ਸੁਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਮਹਾਰਥੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਧृष੍ਟਿਂ ਕੁਣ੍ਡਭੇਦਿਂ ਵਿਰਾਜਂ ਦੀਪ੍ਤਲੋਚਨਮ੍ । ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਸੁਬਾਹੁਂ ਚ ਤਥੈਵ ਮਕਰਧ੍ਵਜਮ੍
ਅਨਾਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਕੁੰਡਭੇਦੀ, ਵਿਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੀਰਘਬਾਹੁ, ਸੁਬਾਹੁ ਅਤੇ ਮਕਰਧਵਜ।
ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿਸ੍ਮ ਵੀਰਾਸ੍ਤੇ ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵਸਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਸ਼ਬਲਾਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ ਪਤਿਤਾ ਇਵ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਝੜਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਹਵੇ । ਤਂ ਕਾਲਮਿਵ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਬਾਕੀ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਵੀਰਂ ਨਿਰ੍ਦਹਨਕ੍ਤਂ ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਵ । ਯਥਾਦ੍ਰਿਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵ੍ਯਕਿਰਚ੍ਛਰੈਃ
ਪਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੌਰੁषਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋऽਪਿ ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਯਤ੍ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਵ
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।