ਤਮੁਦ੍ਯਤਗਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਵਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਡਰ ਪੈ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਕृष੍ਣਸਾਰਥਿਃ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਘ੍ਨਞ੍ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਪਿਤਾਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਭੀਮਸੇਨਘਟੋਤ੍ਕਚੌ
ਉਥੇ ਉਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਦੁਰ, ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਘਟੋਤਕਚ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਰਾਯੁਧ੍ਯਤ੍ਕਿਰਞ੍ਛਰਾਨ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਉਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਲੜਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਸੇਨਾਮਚੋਦਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜਲਦੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੁਰਨ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸਹਸਾ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍ । ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਪਾਂਡਵ ਜਿਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧਿਆ।
ਭਗਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਮਰੇ ਤੇਨ ਨਾਗੇਨ ਭਾਰਤ। ਵਿਮृਦ੍ਗਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਬਲਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਭਗਦੱਤ ਨੇ, ਭਾਰਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਦਾਸੀਤ੍ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਰਿष। ਪਾਞ੍ਚਾਲੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੈਸ਼੍ਚ ਕੇਕਯੈਸ਼੍ਚੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਦੱਤ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੇਕੈ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਸਮਰੇ ਤਾਵੁਭੌ ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜਿਨੌ । ਅਸ਼੍ਰਾਵਯਦ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਿਰਾਵਦ੍ਵਧਤੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਇਰਾਵਨ ਦੇ ਵਧੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਇਰਾਵਨ੍ਤਂ ਧਨ?ਞ੍ਜਯਃ। ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਪਨ੍ਨਗੋ ਯਥਾ
ਪੁੱਤਰ ਇਰਾਵਨ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯਾ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਾਫਣ ਲੱਗਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਇਦਂ ਨੂਨਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਦੁਰੋ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪੁਰਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਇਹ ਤਾਂ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ।'
ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਘੋਰਂ ਮਹਾਮਤਿਃਕ । ਸ ਤਤੋ ਨਿਵਾਰਿਤਵਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਵਿਦੁਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵੀਰਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਨਿਹਤਾਃ ਕੌਰਵੈਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਤਥਾऽਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵਾਃ
ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਵਿਰਲੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਅਰ੍ਥਹੇਤੋਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਕੁਤ੍ਸਿਤਮ੍। ਧਿਗਰ੍ਥਾਨ੍ਯਤ੍ਕृਤੇ ਹ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਲਾਭ ਲਈ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਨਿਕਰਲੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਾਏ, ਧਨ ਲਈ ਇੰਨਾ ਆਪਣੇ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋਈ।
ਅਧਨਸ੍ਯ ਮृਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਚ ਜ੍ਞਾਤਿਵਧਾਦ੍ਵਨਮ੍ । ਕਿਂ ਨੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਕृष੍ਣ ਹਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਕੀ ਲਾਭ ਲੈਣਗੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ?
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਪਰਾਧੇਨ ਸ਼ਕੁਨੇਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਨਿਧਨਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇਨ ਚ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗਲਤੀ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਸੁਬਲਪੁੱਤਰ ਦੀ, ਤੇ ਕਰਣ ਦੀ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਚ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਸੁਕृਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਕृਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਾਚਤਾ ਤ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮੰਗ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਪਞ੍ਚ ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਨਾਕਾਰ੍षੀਤ੍ਸ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃਕ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਞ੍ਸ਼ੂਰਾਞ੍ਸ਼ਯਾਨਾਨ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਸ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬਹਾਦਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਨ੍ਦਾਮਿ ਭृਸ਼ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਜੀਵਿਕਾਮ੍ । ਅਸ਼ਕ੍ਤਮਿਤਿ ਮਾਮੇਤੇ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਣੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਲਾਨਤ ਹੋਵੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਮੈਨੂੰ ਬੇਬਸ ਜਾਣਣਗੇ।
ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰੋਚਿਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਸਂਚੋਦਯ ਹਯਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਚਮੂਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ।
ਪ੍ਰਤਰਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪਾਰਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਰੋਦਧਿਮ੍ । ਨਾਯਂ ਕ੍ਲੀਬਾਯਿਤੁਂ ਕਾਲੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਾਧਵ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮਾਧਵ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਕਾਇਰ ਬਣਨ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਾਇਆ।
ਅਥ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਮਾਰੁਤੋਦ੍ਧੂਤਵੇਗਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ।
ਅਪਰਾਹ੍ਣੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸਮਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਪਿਛਲੇ ਪਹਰ, ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਸੁਤਾ ਭੀਮਸੇਨਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਸਵੋ ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਸੁ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਃ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਭਗਦਤ੍ਤਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚ ਧਨਂਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਪ, ਭਗਦੱਤ ਅਤੇ ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਧਨੰਜਯਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੋ ਬਾਹ੍ਲਿਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤੌ । ਅਮ੍ਬष੍ਠਕਸ੍ਤੁ ਨृਪਤਿਰਭਿਮਨ੍ਯੁਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਅਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅੰਬਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੇषਾਨੇਵ ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਬਾਕੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ'। ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਵਿषਾ ਹਵ੍ਯਵਾਡਿਵ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਹਵਿਸ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਛਾਦਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸ਼ਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਮਹਾਰਾਜ ਜਲਦਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।